Gastblog: ‘Ik moet veel ontevreden geschreeuw verdragen’

De commotie rondom de plascontracten doet verzorgende ig Gentry Trompetter –werkzaam in een verzorgingshuis- pijn. ‘Hoeveel ontevreden geschreeuw wij moeten verdragen, is niet uit te leggen.’ Voor Tijdschrift voor Verzorgenden schrijft ze een gastblog.

Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
15055655_1522954967731036_8964634267777739981_n.jpg

‘Zuster, wil je me naar het toilet helpen?’

Dit vraagt ze om de twintig, dertig minuten. Het resultaat is minimaal. De angst om incontinent te zijn is zo groot, dat ze het liefst op het toilet blijft zitten. ‘Ik ben zo bang dat ik stink zuster.’ Zelf heeft ze een verzoek gedaan om een katheter te krijgen. De arts wil hier niets van weten. Een katheter is namelijk niet een middel voor gemak maar alleen medische noodzaak.

Zij is niet de enige, toiletbezoekjes zijn op vier handen niet te tellen per dag. Laatst plaste ik zelf bijna in mijn broek. Ik stond alleen op de afdeling, en drie mensen hadden hulp nodig bij de toiletgang. Ik help de zorgvragers eerst, en leeg dan mijn eigen blaas. Ik lees dat schreeuwers zich druk maken: waar halen wij het lef vandaan om iemand na onze koffie pauze te helpen? Sorry. Ook wij moeten drinken.

De commotie rondom de plascontracten doet mij enorm veel pijn. Ik ben een persoon die van haar passie haar beroep heeft mogen maken en besef met dit soort berichten telkens weer hoe ondergewaardeerd ons beroep is. Wij zijn als verzorging de mensen die alle shit over ons heen krijgen. De arts maakt een beslissing, wij leggen deze uit aan familie. De uitdrukking don’t shoot the messenger is dagelijks te gebruiken. Hoeveel ontevreden geschreeuw wij per maand verdragen is niet uit te leggen. En we blijven vriendelijk lachen en ons in alle bochten te wringen om te voldoen aan alle verzoeken.

Ook ik heb wel eens iemand een toiletbezoek geweigerd. Omdat ik lui ben, zegt een vreemde van de zorg daarop. Daadwerkelijke reden: zorgvrager wil om de minuut naar het toilet en probeert dit met ongewenst gedrag voor elkaar te krijgen. Vergevorderde dementie, veel agressie en geschreeuw. Onze oplossing?

Een A4tje op de muur met grote letters.

U kunt naar het toilet om:

8:00 10:00 12:00 14:00 16:00 18:00 20:00

Dit is niet uit luiheid. Dit is niet om te pesten. Dit is niet omdat ik haar een inco aan wil doen. Deze regel werd gecreëerd om in haar hoofd en op de afdeling rust te creëren. Wanneer het nodig was ging zij uiteraard vaker naar het toilet.

Het doet zeer om de reacties te lezen onder de Facebookberichten. Het stoort me hoe mensen zonder enige kennis ons lui en slecht noemen. Wij werken in de zorg, om te zorgen. Niet om te zitten. Voordat er geoordeeld wordt over de zorg, praat eens echt met een verzorgende. Vraag eens waarom iets in een zorgplan gezet wordt. Vraag eens door.

Wij zijn in de zorg ook maar mensen. Werken met de middelen die je hebt, kilometers lopen per dag terwijl je zelf ook moet plassen. Wanneer de meesten van de Facebookschreeuwers met de feestdagen op de bank hangen, lopen wij door de gangen om iedereen op het toilet te helpen. Ik weet het wel, ik moet me niet zo opwinden over dit soort onderwerpen. Maar als je knettergek op je vak bent, voelt het als een persoonlijke aanval. Ik zie al mijn collega’s ploeteren terwijl er personeel te kort is. En dit moeten wij dan op onze vrije uren terug lezen? Al het geschreeuw om plassen. In plaats van een bedankje, worden mensen in de zorg steeds maar weer slecht neergezet.

Graag gedaan hoor!

Volg Tijdschrift voor Verzorgenden op Facebook >>

Gentry heeft een eigen weblog. Klik hier om deze te lezen >>

Lees ook de vorige gastblog: ‘Twee zussen onder de douche’ >>

11 REACTIES

  1. Lees alle reacties
  2. Dat mensen boos zijn over de zorg snap ik wel…Alleen wordt het wel altijd uitgesproken naar de verkeerde personen. Wij werken met hart en ziel voor onze mensen, maar het beroep wordt zo slecht neer gezet (hoge werkdruk, slecht betaald etc) dat bijna niemand er meer voor kiest. Met als gevolg personeelstekort, daardoor weer overbelasting en ziekte, en nog meer personeelstekort. En natuurlijk gaan we niet staken, althans ik niet. Ik heb er al moeite mee om me ziek te melden…Maar het gemopper van iedereen moet eens daar belanden waar het hoort; bij de regering. Ga als ouder/kind/partner van iemand die onze zorg krijgt eens met elkaar op het binnenhof roepen dat het zo niet meer kan, ipv ons uit te foeteren. Ik zeg nog steeds dat ik het mooiste werk van de wereld heb, en zou zo graag willen dat de nieuwe generatie er ook voor gaat kiezen en dat ons vak het respect krijgt dat het verdient. Klagen tegen ons is makkelijk, maar je bereikt er niks mee, en het wordt er zeker niet beter op…

  3. Mooi geschreven, Gentry. Uit het hart gegrepen. Het moge duidelijk zijn: de "schreeuwers" zijn niet zij die de loopgraven van de zorg van binnenuit hoeven door te maken; niet zij die tijdens de hoogdagen van Kerstmis de geuren van wierook en myrrhe moeten inruilen voor de aroma’s van incontinentia. Wel zij die er van uit gaan dat zorg geleverd wordt door mascaramodellen; onvermoeibaar; ongevoelig voor ongemakken van het eigen lijf; zonder honger of dorst; multi-flexibel naar alle types die een maatschappij rijk is; multi-incasserend; gehuisvest in Utopia. Misschien moet die sociale dienstplicht er toch maar komen. Kijken wat er overblijft van die misplaatste term "plascontracten".

  4. Prima reactie Gentry! Want ook ik ken de afspraken, gemakshalve plascontracten genoemd. Omdat iemand werkelijk van minuut tot minuut riep naar het toilet te willen/moeten. Dat hoefde ze niet maar dat zat in haar hoofd. Afspraken gaven rust. Maar het is vanaf de zijlijn makkelijk roepen en als je in de krant alleen de koppen leest en niet de rest of je nooit eens hebt verdiept in de werkelijke zorgsituaties dan blèren mensen gemakshalve mee met de massa! Allemaal ineens heel deskundig. Staken zou m.i. wel eens mogen, familie en mantelzorg en al die roepers in laten vallen. Maar de zorg staakt niet, want "we kunnen de mensen niet laten liggen/zitten". En toch Eline, toch zou het een keer moeten. Want nu laat de maatschappij jou zitten en al je collega's in de zorg. En als jij opgebrand of met chronische klachten thuiszit met een minimum uitkerinkje staat er ook niemand voor je klaar. Want "men" laat jou met alle gemak wel zitten namelijk!

  5. Ik werk al 55 jr in de zorg en ja het is het mooiste wat er maar is, maar die zgn.plascontracten geven nou juist het onvermogen en gebrek aan inzicht van het management weer. Jaag ze daar eens op of ruk die EVVer die maar niet van de stoel in het kantoortje kan komen,eens van de stoel en kijk eens realistisch naar de eigen attitude en corrigeer en help elkaar. Waarom kan ik wel uitvinden waarom de 92 jarige zo vaak belde en het oplossen?ik schrik me gek van een GVD van mijn collega, daar zeg ik wel wat van, want met die attitude loop je ook naar binnen. Dat doe je zo toch ook niet zo bij je moeder mag ik hopen? Bij de koffie alleen zagen over alles en ook over elkaar, helpt niet echt. Sta desnoods elke dag bij de manager voor de deur, leg schriftelijk vast wat er niet klopt en zorg dat de RVT het in handen krijgt.Verlang een antwoord! De zorg wordt gerund door zorgdombo's die je wel 10 x uit moet leggen hoeveel tijd het kost om iemand weer uit en aan te kleden als ze halverwege het aankleden weer nat is. Ze snappen het niet omdat ze nog nooit aan het bed hebben gestaan, nog nooit iemand hebben verzorgd. En dat onbenul gaat tot in Den Haag. Ik heb nog nooit meegemaakt dat het rustig was in de zorg, maar we hadden toch wel meer mensen met verstand van zaken. .

  6. Prachtig blog en zeer herkenbaar. Vraag mij wel af waarom we menen dat we ons als zorgverleners altijd maar moeten verdedigen. Er zijn meer beroepsgroepen waar de eigen regie w.b toiletgang niet altijd van toepassing is. Kijk eens naar de scholen, onder de les alleen bij hoge nood naar toilet. Maar het liefst in de pauze. Als leerling binnen 20 minuten 3x naar toilet gaat komt er echt geen 4e keer als het aan de docent ligt. Waar maken wij ons eigenlijk druk om…
    We houden van ons vak en doen met weinig ons stinkende best. Ik ben trots op mijn vak en de manier waarop ik mijn beroep uitvoer. Met hart en ziel, al 25 jaar. Als ik het alleen met mijn verstand deed en voor het salaris dan was ik allang gestopt.

  7. Er wordt vaak totaal voorbij gegaan aan het feit dat wij verzorgende en verpleegkundige ook maar mensen zijn en vaak een enorme tijdsdruk ervaren! Wat dan heel belangrijk is dat we op gezette tijden ook naar onszelf luisteren! wel voor andere zorgen en niet voor onszelf is vragen om een nog hogere uitval in onze beroepsgroep.Door overbelasting!

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.