Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
Reacties10

Gastblog Michelle: ‘Stage in Amerika zorgde voor eye-openers’

Gastblogger Nursing
Gastblogger Nursing wordt wisselend ingevuld, in de vorm van gastbijdragen op Nursing.nl, van mensen die één- of tweemalig iets kwijt willen. Wil jij ook eens een gastblog schrijven? Stuur 'm naar nursing@bsl.nl o.v.v. 'gastblog' en wie weet selecteert de redactie 'm voor publicatie.
Michelle Bosch* (23) volgde haar minor tijdens de hbo-v in Amerika. Dit gaf haar veel inhoudelijke inzichten over het vak. Voor Nursing schreef ze er een gastblog over.
Een verpleegkundige meet de bloeddruk van een patiënt in het ziekenhuis (Foto: Arno Massee)

Drie weken na de start van mijn studie hbo-v wist ik het al: mijn minor zou ik gaan volgen in Amerika, om precies te zijn aan de Western Michigan University in Kalamazoo (Michigan). De reden waarom studeren in Amerika mij zo aansprak, is onder andere omdat de verpleegkundigen daar zich veel meer richten op lichamelijk onderzoek. Bovendien vond ik het een mooie gelegenheid om mijn Engels naar een hoger niveau te tillen.

In Amerika volgde ik vakken over verpleegtechnische vaardigheden, lichamelijk onderzoek, communicatie en verpleegkundig leiderschap. En die vakken zorgden regelmatig voor eye-openers. Bij het vak ‘Health Assessment’ bijvoorbeeld.

Want waar het lichamelijk onderzoek in Nederland vooral een taak is voor de verpleegkundig specialist of arts, leerden we hier als studenten verpleegkunde op een systematische manier het lichaam te onderzoeken aan de hand van inspectie, palpatie, percussie en auscultatie. We begonnen met het meten van de bloeddruk en aan het einde van het semester wisten we hoe we naar het hart en de longen moesten luisteren met een stethoscoop.

Door dit vak te volgen, ben ik meer het belang van lichamelijk onderzoek in gaan zien. Ik vraag me af waarom verpleegkundigen in Nederland beperkter lichamelijk onderzoek uitvoeren dan in Amerika. Het kan namelijk erg nuttig zijn. Zo kon ik onlangs veel beter de juiste interventies inzetten bij een patiënt die klachten van obstipatie had, nadat ik haar buik had onderzocht en met een stethoscoop haar darmperistaltiek heb beluisterd.

Een ander groot verschil met het verpleegkunde-onderwijs in Nederland is dat in Amerika meer gebruik wordt gemaakt van simulaties en rollenspellen. Hierbij werden twee eerstejaarsstudenten aan twee vierdejaarsstudenten gekoppeld. De eerstejaars kregen de opdracht om een verpleegkundige vaardigheid uit te voeren. De vierdejaars de taak om de rol van patiënt op zich te nemen. In de rol van de patiënt heb ik met name geleerd hoe het is om in een bed te liggen, waarbij verschillende mensen om je bed staan. Ik vond het bijzonder om de zorgverlening vanuit dit perspectief te bekijken.

De simulaties werden gefilmd, de andere studenten konden meekijken in een andere ruimte. Nadien werd de simulatie geëvalueerd en kregen we de ruimte om de situatie na te bespreken. Dit versterkt enorm je (klinisch) reflecterend vermogen, en je leert op een hele praktische manier feedback geven en ontvangen.

De kennis en ervaring die ik in Amerika op heb gedaan, zal ik altijd bij mij dragen in de toekomst. Een ervaring van onschatbare waarde voor mezelf, maar ook voor mijn patiënten. Daarom raad ik iedere student aan om een buitenland ervaring op te doen – mits corona wereldwijd weer onder controle is, natuurlijk. Hierdoor kom je erachter hoe het curriculum van verpleegkunde internationaal kan verschillen. Probeer hiernaar met een open blik te kijken, maar blijf altijd je eigen waarden voor ogen houden. Hier kan je namelijk je werk als toekomstige verpleegkundige op afstemmen.

Zowel het belang van het vak ‘Health Assessment’ als het effect van het gebruik van simulaties worden volgens Michelle vanuit de wetenschap bevestigd. Onderzoek van Zambas, Smythe, & Koziol-Mclain (2016) toont aan dat de onderzoekstechnieken van een verpleegkundige een zeer belangrijke bijdrage kunnen leveren aan de diagnostische en behandelingsbeslissingen van de patiënt. En uit het onderzoek van Kim, Park, & Shin (2016) is gebleken dat simulaties gebaseerd op verpleegkundige educatieve interventies sterke educatieve effecten hebben. Door een simulatie wordt er een link gelegd tussen de theorie en de beroepspraktijk, studenten worden gestimuleerd om kritisch te denken en psychomotorische vaardigheden worden hierdoor getraind (Eyikara & Baykara, 2017).

Michelle Bosch (23) ging van de mbo-v naar de hbo-v. Ze liep stage in Suriname, Amerika en op Bonaire. Momenteel werkt ze op de cardiothoracale chirurgie in het UMC Utrecht. Uiteindelijk hoopt ze het tot Chief Nursing Officer (CNO) te schoppen.

10 REACTIES

  1. In de inservice A werd er meer geleerd over dit onderwerp; luisteren naar de longen, kloppen van de blaas om de inhoud te bepalen, observatie van het lichaam tijdens het wassen.
    Onregelmatige pols constateren.
    Nu is de gewoonte om apparatuur in te zetten waar het kan. Helaas wordt daardoor ook veel gemist in een vroeg stadium. Door observatie kan je ook veel te weten komen.

  2. Lees alle reacties
  3. wat een mooie ervaring heb je op gedaan. Klinkt voor mij wel gewoon als “vroeger” waar er warme goede zorg werd verleent. Tijdens de ADL kom je al zoveel te weten..Ik begrijp het verhaal van die obstipatie niet zo Dat is toch zeker èèn van de eerste dingen waar je als verpleegkundige oplet en in kaart brengt (evt met behulp van de arts).

  4. Klinkt gewoon als “vroeger” waar er warme goede zorg werd verleent. Tijdens de ADL kom je al zoveel te weten..Ik begrijp het verhaal van die obstipatie niet zo Dat is toch zeker èèn van de eerste dingen waar je als verpleegkundige oplet en in kaart brengt

  5. Ziet er allemaal hetzelfde uit als de inservice van een halve eeuw geleden .. daar deden we dit namelijk ook al.. Tijdens het wassen deed je lichamelijke observatie, alleen percussie was te specialistisch. En rollenspel … tsja, inservice, dat was bijna 4 jaar lang rollenspel op diverse afdelingen .. (alleen als échte patient kun je de zorg daadwerkelijk ervaren, nooit in een rollenspel (en dat is mijn, zeer brede, ervaring ..))
    Mijn conclusie, Amerika loopt achter (en wij terug …).

  6. Toen ik in de jaren zeventig mijn inservice opleiding deed op de VU deden we dit ook. Daarom is wassen en opletten zo belangrijk. Decubitus plekken, hielen, stuit, schouders, ellebogen. Verder noteren en een arts leest dat voordat hij gaat onderzoeken. Praktijk vind ik het belangrijkste en logisch nadenken en ervaring. Bloeddruk meten al meteen in het eerste jaar. Bloedprikken, infusen inbrengen, katheters en neus sonde. Dit moet je tijdens je opleiding leren en niet nadat je gediplomeerd bent.

  7. Wat mij betreft ook lichamelijk onderzoek liever door de arts, die is daar toch wat meer in getraind dan 1 vak tijdens 1 minor.
    Ik begrijp ook niet zo waarom die rollenspellen uit Amerika zo speciaal zijn; die deden we 15 jaar geleden ook minstens een paar keer per week, inclusief filmen en nabespreken.

  8. Ten eerste begrijp ik die adoratie voor de Amerikaanse gezondheidszorg hier te lande nooit zo.Het systeem wordt wel omschreven als het duurste, het meest inefficiënte en het meest oneerlijke gezondheidszorgsysteem ter wereld. Maar goed, alles wat uit Amerika is mooi en moet meteen overgenomen worden. Michelle vraagt zich dan ook af waarom verpleegkundigen in Nederland beperkter lichamelijk onderzoek uitvoeren dan in Amerika. Het kan namelijk erg nuttig zijn. Antwoord; daarvoor zijn artsen aangesteld. Ik zou trouwens weigeren om me te laten onderzoeken door een verpleegkundige, zeker bij obstipatie.

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.