Hoe persoonlijk mag je zijn met een patiënt?

Zoals ik al <a href="https://www.nursing.nl/collega-s/weblogs/blog/6490/praten-met-de-patient-graag" target="_blank">in mijn blog van vorige week</a> aangaf, houd ik van praten. In mijn vorige stage deed ik het graag tijdens de ADL en in de middag wanneer ik tijd had. De vraag is nu: hoe persoonlijk mag je eigenlijk worden tijdens zulke gesprekken?

Het gaat om een professionele zorgrelatie die ik aanga met patiënten. Dus Quinten de zorgverlener die de patiënt helpt bij de zorg.

Hoe ga ik te werk? Als ik de bewoner voor het eerst zie stel ik mij voor: ‘Hallo, ik ben Quinten stagiair/leerling-verpleegkundige’. Ik denk dat het beter is mijn achternaam niet te noemen omdat het niet relevant is. Vaak vragen de mensen meteen op welke school ik zit en wat voor opleiding ik precies volg. Soms vragen ze dan ook wat voor afkomst ik precies heb. Ik vertel dan altijd met trots dat ik ben geboren in Groningen maar wel half Antilliaan ben.

Er was een mevrouw die meer van mij wou weten. Ze vroeg mijn achternaam, of ik broers en zussen had, of ik wel eens naar Curaçao ging. Dit was de eerste keer dat ik zoveel persoonlijk vragen kreeg van een bewoner. Ik antwoordde ook maar deels: ‘Ik ga wel eens naar mijn familie in Curaçao, bent u daar ook eens geweest?’.

Waarom ik slechts deels antwoordde weet ik eigenlijk niet. Ik heb gewoonlijk geen moeite met het vertellen van persoonlijke dingen. Maar ik vroeg me af of het relevant was, mijn antwoorden. Want stel dat je persoonlijke dingen vertelt, schaadt dit dan de ‘professionele zorgrelatie’? Wat kun je wel en niet vertellen? Wordt het wel eens tegen je gebruikt door patiënten?

Zijn jullie wel eens bevriend geraakt met een patiënt en mag dat eigenlijk wel?

40 REACTIES

  1. Ik zou niet weten waarom het niet zou mogen. In de opleiding wordt geleerd nabijheid en afstand. Mijn inziens zijn dat verkeerde benamingen, waar ik echt helemaal niets mee kon. Ik noem het liever compassie. Dat houdt in: Compassie betekent met het Hart zien, of zien met gevoel. Gevoel is dus neit vanuit de emotie, maar vanuit intuitie.
    Vanuit die intutie kan een vriendschappelijke relatie ontstaan. Hierbij heb je dan sterk het gevoel van hartverbinding. Daar si dus niets mis mee. Als je die realtie openhoudt, dan hoeft dit een rofessionele relatie niet in de weg te staan. Dat is mijn ervaring! In het verzrgingshuis heb ik zo diverse realties gekregen. Niet alleen met de client, ook met familie. EN dat zijn heel waardevolle realties. Vanuit het Hart. Soms is het voor collega’s wel moeilijk te begrijpen. Soms geeft het jaloezie, soms onbegrip. Dat houdt me er niet van tegen om een persoonlijke relatie aan te gaan. Wat uit het Hart komt is oke. Dat voel je heel goed aan, intuitief. Mijn inziens zijn we in de zorg verleerd om echt mens te zijn voor de patient of client of bewoner. Een mens met compassie. Dankzij de opleidingen onder andere….

  2. Lees alle reacties
  3. Natuurlijk moet je je werk met compassie doen, en vertel soms ook wel kleine privé dingen. Maar ik pas ervoor op dat het de professionaliteit niet schaadt. Het is natuurlijk afhankelijk in welke setting je werkt. Ik heb wel eens gemerkt dat ik op straat aangesproken wordt: Hé hallo zuster, het gaat nu toch zo goed met me… En dat ik dan echt niet meer weet wie het is. Tijdens de opname periode had ik dus een goed contact met de patient, maar dat is na onstlag over voor mij. Dat is het risico van het ziekenhuis, maar zie je daar maar netjes uit te praten.
    Natuurlijk zijn er ook patienten waar je echt wat mee hebt, en die vergeet je ook niet snel. Ik ben echter voorzichtig en vertel bijvoorbeeld nooit waar ik precies woon, of mijn achternaam. Puur om professioneel te blijven.
    jacq.

  4. Er is niets mis mee om iets meer van jezelf te laten zien.
    Ik kom ambulant veel bij mensen thuis en het schept vertrouwen en een band.
    Ik vind dat iets menselijks en je laat ook je eigen kwetsbaarheid zien.
    Natuurlijk moet je aanvoelen wat wel en wat niet kan, er zit soms kaf tussen het koren en is het beter als je dan wat afstand houdt.
    Alles is al zo bureaucratisch geworden, laten we AUB de zorg voor de persoon zelf als iets waardevols zien.
    Je moet niet vergeten dat de cliënt afhankelijk is van onze hulpverlening en dat dit voor hen alleen al een grote stap is die gezet moet worden. Verplaats je eens in de positie van de cliënt, jij als vreemd persoon betreedt zijn of haar territorium en privéleven.

  5. Tot op zekere hoogte moet kunnen. Als een zorgvrager mij vraagt ben je getrouwd antwoord ik “ja”. Maar blijf wel oppervlakkig. Het is menselijk dat iemand wat van je wilt weten, ik bepaal hoever ik ga en dat geld voor alle gesprekken met een zorgvrager, mijn ervaring is dat je inderdaad een relatie kan opbouwen. Doch ik probeer met een warm hart de zorg te verlenen en zakelijkheid niet te verliezen.

  6. Bedankt voor de snelle en velen reacties allemaal! Vind het hartstikke leuk en waardeer het ook dat mijn blogs worden gelezen en dat er op wordt gereageerd! 🙂
    Ik merk aan de reacties dat er voorzichtig wordt gedaan met het delen van persoonlijke gegevens/verhalen. In mijn eerste stage wou een bewoner ook alles van mij weten. In welke straat ik woonde, mijn achternaam of ik thuis bij mijn ouders woonde enzovoorts. Mijn inziens vond ik het op dat moment erg irrelevant. En ik wist eigenlijk niet wat mij overkwam. Het was als het ware een persoonlijke vragenvuur.
    Ik heb op basis van de reacties een stelling bedacht: ‘Persoonlijke informatie over je zelf schaadt de professionele zorgrelatie’
    En deel je bijvoorbeeld in de thuiszorg sneller persoonlijke informatie uit dan in het ziekenhuis?
    Groetjes Quinten

  7. Het is een fijne lijn, en met wat meer ervaring ga je vast aanvoelen wat je wel en niet kunt vertellen. Ik kan me goed voorstellen dat een patient meer van je wil weten: jij komt een heleboel over hun te weten, en ze willen ook wel eens wat meer over jou weten.
    Veel vragen kunnen tot een gesprek leiden waar je juist weer meer over de patient te weten komt.

  8. Ik ben echt heel voorzichtig met dingen te vertellen uit mijn prive. Misschien heeft het wel met de mentaliteit van mijn clienten te maken, maar ik heb gemerkt wanneer ik aan een client iets vertel het de volgende dag iedereen weet. Dus ik houd het gewoon bij koetjes en kalfjes gesprekken.

  9. Ik werk in de thuiszorg en vertel
    geregeld wat over thuis; na jarenlang
    dienstverband bij hen ken je ook vele
    cliénten erg goed..wat is er dan mis mee
    om ook jouw privé-zaken tot op zekere
    hoogte met hen te delen ?
    Idd hoef ook ik niet met een badge te lopen
    waar achternaam op staat; die kan ik zelf
    wel vertellen als IK dat wil/nodig acht..

  10. Ik houd inderdaad ook van een praatje maken met de patient, en soms kom je dan toch op persoonlijke dingen uit. Bijvoorbeeld woon ik dicht bij het ziekenhuis in een dorpje, je komt dan ook gemakkelijker mensen tegen die je kent of misschien via via kent. Geen problemen mee, dat schept zo ook vertrouwen in elkaar.
    Een ding waar ik tegenaan loop, is dat het bij ons sinds kort verplicht is om je voor én achternaam op je pasje te hebben staan, en dit pasje moet je dan ook zichtbaar dragen. Eerst was dit alleen mijn voornaam en functie en dat vond ik voldoende! Wij krijgen namelijk steeds vaker te maken met agressie in het ziekenhuis, die helaas ook weleens op bedreiging uitlopen. Dan vind ik het niet prettig dat iemand mijn voor én achternaam weet!

  11. Ik zal een patient ook niet snel (eigenlijk nooit) vertellen waar ik woon. Ze mogen gerust weten dat ik kinderen heb, maar hun namen zal ik niet vertellen. Maar als een patient vraagt of je broers en zussen hebt. Of, zoals in het Noorden vaak gebeurt, gevraagd wordt:”Van wel bist doe ain”. Dit soort dingen heeft niets met nieuwsgierigheid of zo te maken. Ik zie het als een teken van respect, dat de patient ook oprecht geïnteresseerd is in jou. Dat het geen éénrichtingsverkeer is.
    Verder moet je helemaal op je eigen gevoel afgaan. Soms is het goed om een klein beetje over jezelf te vertellen. Dit kan soms handig zijn om een patient “uit zijn schulp” te krijgen.
    Maar als je geen prive dingen kwijt wilt aan een patient…prima…ook daar is niks mis mee.

  12. ik vertel mijn patienten wel waar ik woon als ze daar om vragen. het valt patienten vaak op dat ik geen dialect praat terwijl eigelijk alle patienten en collega’s dat wel doen.
    ik heb persoonlijk geen moeite ermee om dat te vertellen.
    wel heb ik het een keer meegemaakt dat een jonge patient mij opzocht op hyves (onze voor en achternaam staan op ons naamkaartje). toen heb ik meteen mijn hyves geblokkeerd want dat vind ik te persoonlijk.

  13. Ik erger me al langer aan stelligheid waarmee de onzin in de blog als waarheid wordt opgeschreven en nog onbegrijpelijker vind ik het gemak waarmee deze onzin door een ieder wordt omarmd. Dit blog spant deze week wel weer de kroon.
    In mijn dertig jarige loopbaan als verpleegkundige heb ik van mijn leven nooit een geheim gemaakt. Er is geen onderscheid tussen Eric “de hulpverlener” en Eric “de mens”. Elke scheiding die je je aanbrengt kan niet anders dan een kunstmatige zijn. Je brengt als hulpverlener altijd jezelf mee en daar is niets mis mee. Compassie kan je niet leren, je kan het niet kopen en je kan het ook niet aan en uitzetten.
    Je vraagt aan patienten wel om zich lettterlijk en figuurlijk bloot te geven en zelf wil je slechts professioneel afstandelijk zijn…..
    Quinten je hebt nog heel erg veel te leren.

  14. het is niet altijd makkelijk om meteen aan de patienten vertellen over waar je leeft en wat je doet. dat komt vanzelf en als je sommige dingen niet wilt vertellen dat mag dag best.
    patienten doen dat ook.
    Ik had daar aan het begin ook wat moeite mee, maar je leert vanzelf wat je wilt vertellen en wat niet.
    Eric ik vind jij reactie zeer onprofessioneel, je zit 30 jaar in het vak en het enige wat je doet is afkraken. Deze jongen vraagt gewoon wat tips en jij zegt dat deze blog en andere nergens over gaan. en als je het stoort dan ga je het toch niet lezen.
    en compassie kan je ook voor een deel leren.
    Dus Eric jij hebt ook nog een hoop te leren.

  15. @Eric
    Ik heb inderdaad nog veel te leren. En met trots ben ik dan ook leerling-verpleegkundige. Ik vind het jammer dat je mijn blog als onzin bestempelt. En daar opvolgend de conclusie trekt dat ik slechts professioneel afstandelijk wil zijn. Integendeel, ik vraag mij slechts af hoe persoonlijk je kan zijn met een patiënt. En in mijn blog bestempel ik dus niets, ik vraag eerder om tips en/of andermans mening/verhaal. Als jij vind dat er geen scheiding zou moeten zijn dan respecteer ik jou mening. Maar om mijn blog als onzin te bestempelen en conclusies te trekken op mij die helemaal niet kloppen vind ik jammer.
    Groetjes Quinten

  16. Ik geef Eric gelijk. Dit werk is nog steeds mensen werk, helaas is dit uit het oog verloren door koppig personeel. Ik merk vanuit mijn eigen ervaring dat ik graag persoonlijk ben met clienten, maar dat dit niet word gewaardeerd door mijn eigen collega’s. Schandalig, als we eens wat meer oog hebben voor de mens en voor elkaar krijgen we een leukere sector. Een betere wereld begint bij jezelf.

  17. Het ligt er tevens heel erg aan waar je werkt. Ik denk dat je daar waar je langdurig mensen verpleegt zoals in een verpleeghuis je eerder meer van jezelf blootgeeft. Op een eerste hulp waar het contact maar kort is zal dat veel minder zijn. Het ligt er ook maar net aan waar je patient behoefte aan heeft. Sommige mensen zullen interesse in je hebben, anderen zal het worst wezen waar je woont of welke hobby je hebt.

  18. @margot Jammer dat je nu wel de behoefte voelt om je onprofessioneel te mengen in de reacties.
    Ik hoef mij niet te realiseren dat deze jongeman slechts zeventien is. Ik reageer slechts op wat hij schrijft en dat zal hij met rechte rug moeten ondergaan. Hij vult hier namelijk een blog waar ook nog op gereageerd kan worden. Soms zullen de reacties je goedkeuring dragen en soms zullen deze je ergeren; maar of de auteur nu 17 of 70 is, leeftijd is in deze geen argument, maar telt alleen de inhoud. Daar hoort een redactielid wat van te vinden en niet meer dan dat.

  19. Ik vertel wel waar ik woon, en of ik broers of zussen heb enz. Ik heb hier geen moeite mee. Ik merk dat patienten graag willen weten wie ze aan hun bed hebben staan en wat voor persoon dit is. Dus ik vind wel dat je wel dat je wat mag vertellen over jezelf enz.
    PS: Erik de manier waarop jij reageert op een blog is kinderachtig.

  20. I believe avoiding processed foods is the first step to be able to lose weight. They can taste fine, but packaged foods include very little vitamins and minerals, making you try to eat more to have enough electricity to get with the day. In case you are constantly eating these foods, switching to cereals and other complex carbohydrates will help you have more vigor while feeding on less. Thanks alot : ) for your blog post.
    http://www.verduraprontadamangiare.com

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.