Blog Evelyn: ‘Ik krijg het niet meer uitgelegd’

Als wijkverpleegkundige heeft Evelyn de regie in handen, maar tot hoever eigenlijk?
Oude man in ziekenhuisbed (Foto: Fotolia)
De man op deze foto is een model en heeft niets te maken met de man in de tekst (Foto: Fotolia)

Meneer De Groot is al een aantal jaren bij ons in zorg. Hij redde zich tot op heden prima. Alleen zijn steunkousen krijg hij vanwege zijn krachtsverlies niet meer aan. Als oud-militair is hij gewend om zijn eigen boontjes te doppen en lachte daarom de zorgen van de thuiszorg weg.

Zijn kracht en uithoudingsvermogen werden steeds minder. Steeds vaker viel hij hierdoor. Om de zorgen voor zijn kinderen – niet eens per se voor zichzelf – te verminderen, ging hij akkoord met personenalarmering. Zijn kinderen legde ik uit dat hij via de zorgverzekeraar eventueel in aanmerking kwam voor een vergoeding hiervoor. Maar onze thuisorganisatie heeft met dit bedrijf geen contracten. Als hij wil dat zijn vertrouwde verzorgenden hem helpen bij alarmering zal hij de maandkosten zelf moeten betalen, want dit vergoedt de zorgverzekeraar niet. Raar eigenlijk, want wat is het verschil tussen de twee systemen?

We merkten dat meneer De Groot steeds vaker zijn maaltijdservice vergat te bestellen. Of het echt vergeten was of dat hij de puf er niet meer voor had, konden we niet ontdekken. We hielpen hem hierbij, maar vervolgens lagen de opgewarmde maaltijden en gesmeerde boterhammen in de vuilnisbak. Want van in z’n eentje dineren krijgt meneer De Groot geen eetlust. Tot er aardbeien op het aanrecht stonden. Ik maakte een ontbijtje voor hem: boterhammen met aardbeien en hagelslag. We praatten over vroeger en terwijl ik rapporteerde had meneer twee boterhammen op. Potverdorie, waarom had ik hier niet iedere dag de tijd voor?

Meneer De Groot raakte incontinent. De zorgverzekeraar weigerde het incontinentiemateriaal te vergoeden. Het kon toch zoveel milliliter hebben, voordat het materiaal volgezogen was? De telefoniste gooide er nog een schepje bovenop om mijn argument dat dit risico op huiddefecten gaf te ontkennen. Ja echt! Een baby geef je een schone luier als deze nat is en bij meneer de Groot moet ik hem uitdoen, wegen tot het maximale aantal milliliters en meneer De Groot teleurstellen dat hij niet vol is en hij deze terug aan moet doen. De zorgverzekeraar vergoedt namelijk niet méér broekjes. Bah! Wat een rotberoep heb ik!

Een opname was niet langer meer uit te stellen. De WLZ indicatie werd gelukkig snel afgegeven zodat hij op de wachtlijst kon. Maar toen ik mijn berekeningsformule voor overbruggingszorg invulde zag ik rode cijfers. Ik kon de huidige ingezette hulp, huishoudelijke en persoonlijke verzorging niet uit het budget leveren. Daar waren mijn kopzorgen weer. Als wijkverpleegkundige heb ik de regie in handen, bepalen wat écht nodig is en dan…. kan ik het niet inzetten. Allerlei regels, contracten, voorwaarden en eerder uitgerekende formules bepalen dat het niet kan.

In het weekend overdenk ik hoe ik dit nieuws nu weer ga brengen en of ik nog meer creatieve manieren kan bedenken om het toch rond te breien. Maar wanneer ik maandag terugkom blijkt dat meneer De Groot in het weekend gevallen is en met spoed opgenomen in het ziekenhuis. Ergens ben ik opgelucht. Ik hoef niet meer te puzzelen en mijn hoofd over sommen te breken. Ik hoef niet meer het incontinentiemateriaal te tellen en er is iemand bij hem die op een alarm af kan komen en iemand die bij hem kan komen zitten tijdens het eten.

3 REACTIES

  1. Herkenbare casus. Ik maak beide werelden ( 1e lijns & 2e lijns zorg ) van dichtbij mee. Waar in de 2e lijns zorg de lijnen kort zijn, alles onder 1 (digitale) dak denkend aan eten/drinken, paramedische zorg, medische zorg met als hoofdbehandelaar een SOG, verpleging/verzorging, welzijn etc is de 1e lijns zorg erg ingewikkeld. Veel hiaten in continuïteit, veel partijen die slecht met elkaar communiceren ; huisarts, 1e lijns apotheek, fysio. Soms communiceerde huisarts en aporheek wel met elkaar maar vergeet de zorg daarin mee te nemen wat dan onduidelijkheid en vragen oproept waardoor juiste beleid niet gevolgd wordt. Wat in de 2e lijn vrij gemakkelijk geregeld kan worden lijkt in de 1e lijn erg ingewikkeld en een reis om de wereld. Kan het niet een stuk eenvoudiger in de 1e lijn met als 2e lijn als voorbeeld ? Misschien SOG,s bij huisartsen in dienst ?

  2. Lees alle reacties
  3. Jeetje wat herkenbaar Evelyn. Jij hebt de regie als wijkverpleegkundige maar krijgt een medewerker van inco-verstrekker aan de lijn die gewoon bepaald hoeveel inco’s er gebruikt mogen worden. Jij stelt een PGB maar de zorgverzekeraar vraagt om van alles bij te stellen…..en de familie belt jou en de arts belt jou en het wijkteam en iedereen denkt dat jij wonderen kan verrichten. Poeh….maar het blijft een mooi vak…..goed blog !!

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.