Leuren met de patiënt

Af en toe komen ze voorbij. De patiënten die nergens helemaal op hun plek liggen. Door hun complexe zorgvraag passen ze bijna niet in wat voor setting dan ook. Ze belanden op een afdeling en je wil ze uiteraard op een zo goed mogelijke manier hulp bieden. Maar ja.

Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan

Een paar weken terug werd mevrouw De Jong van 81 jaar bij mij op de afdeling opgenomen met een armfractuur. Ze kwam van een revalidatie-afdeling in een verpleeghuis. Door haar gedragsproblemen was ze daar niet te hanteren en werd daarom overgeplaatst naar onze opname-afdeling ouderenpsychiatrie. De gedragsproblemen van mevrouw uitten zich in veel angst. Ze was vroeger in een jappenkamp gedetineerd, samen met haar moeder. Om haar stil te houden hield haar moeder een kussen op het hoofd van de dochter. Hier had mevrouw een flink trauma aan overgehouden; vooral ’s nachts kwam er veel angst naar boven hetgeen zich uitte in roepen en gillen. Het liefst had mevrouw De Jong de hele nacht een verpleegkundige naast haar bed, wat uiteraard niet mogelijk was.

Door een onduidelijke overdracht belandde mevrouw aan de open kant, wat inhoudt dat iemand naar huis toe werkt. Zelfstandigheid wordt hier gestimuleerd. Al gauw bleek ze echter veel hulp te vragen, mede door haar lichamelijke beperkingen, en daarbij stelde ze zich ook zeer afhankelijk op bij elke handeling. Ze belandde uiteindelijk op de unit waar ik werk, waar er meer hulp en aandacht voor is.

Ik zag een letterlijk om hulp schreeuwende, zeer angstige, claimende oudere dame, die ook nog eens een armfractuur en gigantisch dikke benen had. Verder was ze kortademig, en moest ze aan de zuurstof. De arts kwam vertellen dat ze een long- en een baarmoedercarcinoom had in een vergevorderd stadium. Dit stond vreemd genoeg niet in de overdracht.

Nou kunnen wij op somatisch vlak vrij veel bieden. Alle voorbehouden handelingen komen voorbij, en palliatieve zorg is ons ook niet vreemd. Maar deze patiënt hoorde onderhand in een hospice thuis, waar ze door haar psychische problematiek weer niet terecht kon. Revalideren in het verpleeghuis was om dezelfde reden niet mogelijk en voor het algemeen ziekenhuis had mevrouw ook geen indicatie omdat op dat moment haar somatische toestand stabiel was.

We hebben mevrouw geholpen waar we konden, maar uiteindelijk ging het somatisch zo slecht dat ze steeds collabeerde met daar bovenop nog een pneumonie. Mevrouw draaide ook steeds zelf de zuurstof omhoog. Uiteindelijk is ze toch ingestuurd naar het ziekenhuis waar ze na een paar dagen is overleden.

Wat is er in de allerlaatste fase van haar leven veel met mevrouw De Jong gesjouwd. Eerst in het verpleeghuis, toen op mijn afdeling op twee verschillende units en daarna naar het ziekenhuis. En dat nog niet eens in een week tijd. Wat erg! Volgens mij was het echter niet anders mogelijk. Ik zie de familie die nog wat spullen komt halen en weet niet goed wat te zeggen.

Herken je je in deze casus? Heb jij ook wel eens zoiets meegemaakt?

7 REACTIES

  1. Wat deze dame meegemaakt heeft is verschrikkelijk maar dagelijkse kost.
    De communicatie tussen de verschillende settings loopt zo mank als het maar kan zijn.
    De papiermolen waarvan men dacht dat het alles zou oplossen, creeert alléén nog maar meer problemen.
    Zorgpaden, procedures, protocollen, dit moest het worden opgesteld door doctors en masters in de verpleegkunde die met moeite aan het bed gestaan hebben en alles fantastisch afleveren vanuit hun stoel maar de patiënt zelfs niet kennen.
    Zover zijn we geëvolueerd in de zorg, en daarbij zijn we van een warme zorg naar een koude, niet betrokken zorg overgestapt .
    Ik vraag me wanneer men weer aan CARE zal gaan doen, nu alles veel beter georganiseerd is dankzij de privé-instanties die daarbij de patiënt nog uitmelken tot hij bijna in zijn nachthemd op straat staat, moederziel alleen, omringd door vrijwilligers en mantelzorgers.

  2. Lees alle reacties
  3. En waarom wordt er dan niet gecdacht aan terminale thuiszorg…waarom kan of mag een patient niet overlijden in een bekende en veilige omgeving? daar is wel coninue 1 op 1 zorg te leveren…in wat voor hel zijn dit soort patienten beland en waar schieten de ziekenhuizen en de betrokken zorgverleners toch steeds weer in te kort..stukje communicatie en logisch nadenken? Of is dit gebied onbekend terrein? Terminale thuiszorg bestaat al een aantal jaren en geeft niet alleen de patient maar zeker ook de directe omgeving enorm veel winst….en daar gaat het uiteindelijk om…de patient staat centraal….in de terminale thuiszorg in ieder geval wel!

  4. Ik snap niet waarom deze vrouw naar een ziekenhuis is gebracht. In het ziekenhuis heb je echt geen tijd om continu bij een patient aanwezig te zijn. Ik voel mijzelf heel machteloos in zo’n situatie. Werk op een drukke afdeling in een ziekenhuis en veel naast bed zitten is niet te doen door de hoge werkdruk, met als gevolg dat de kans bestaat/groot is dat mw. heel eenzaam sterft. Ik roep familie op, én doe mijn best voor overplaatsing naar huis met terminale 24-uurs zorg.

  5. Beste mensen, ook in de thuiszorg is er geen plek voor deze dame. Tenzij ze familie heeft die 24 uur per dag bij haar kan blijven. Je kunt een palliatief pakket aanvragen voor zo’n cliënt, dan mag je veel zorg geven, maar ook niet de 24 uur rond. Of er moet een groep vrijwilligers zijn in de omgeving die de overige tijd bij haar doorbrengen.

  6. @mar: De oma van mijn partner heeft palliatieve thuiszorg gehad en dit was wel 24 uur. Van ’s avonds 20.00u tot de volgende dag 10.00u was er dezelfde gediplomeerde VIG’er aanwezig. Van 10.00u tot 14.00 uur was er een vrijwillige VIG’er aanwezig. En van 14.00 uur tot 20.00 uur was er weer een VIG’er aanwezig.
    24 uurs zorg is dus wel te realiseren in de thuissituatie.

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.