‘Mevrouw Smit is overleden’

Na een welverdiende vakantie kan ik mij weer volledig richten op het verplegen. In mijn vakantie heb ik regelmatig stilgestaan <a href="https://www.nursing.nl/collega-s/weblog-quinten/blog/7133/op-naar-het-derde-jaar" target="_blank">bij de stage die ik in juli afrondde</a>. Deze heeft veel indruk op mij gemaakt.

Tegen het einde van mijn stage was ik ook wel toe aan vakantie. Mijn klasgenoten en ik maakten lange dagen; 32 tot 36 uur per week afwisselend dag- en avonddiensten.

De stage stond centraal in die 20 weken. Als tweedejaars verpleegkundige in een ziekenhuis had je zeker wat te bewijzen. Vooral op de afdeling Cardiologie, want naast de symbolische betekenis van het hart is het ook in de realiteit een onmisbaar orgaan. In Nederland komen hartaandoeningen vaak voor en jammer genoeg is dat ook merkbaar in mijn eigen familie.

In mijn vakantie dacht ik vaak terug aan mijn stageperiode. Ik merkte dat ik dingen inzag die ik tijdens mijn stageperiode niet door had. Één van die dingen was de dunne lijn tussen leven en dood.

Een aantal weken lang was kamer 14 mijn lievelingskamer. Alle vier de patiënten konden goed met elkaar overweg en ook met mij. Ik kreeg vaak complimenten over hoe sociaal ik ben en dat ik een ‘hele goede’ ga worden.

Tijdens het ‘ziekenhuisproces’ kregen zij een hechte band met elkaar. Op een dag ging mevrouw Smit van het tweede bed voor een open hartoperatie naar het UMCG. Ik wenste haar veel succes en zei dat ik haar over een week weer terugverwachtte in deze kamer. Met een lach en vol goede moed namen we afscheid van elkaar.

Twee weken later was er nog één patiënt over, want naast mevrouw Smit in het UMCG waren de andere twee met ontslag. De man van mevrouw Smit kwam nog regelmatig op bezoek, ook nu was hij weer present. Ditmaal was hij zichtbaar aangedaan. ‘Mijn vrouw is tijdens de operatie overleden.’

Niemand had dit zien aankomen; nooit had ik er bij stilgestaan en daarom raakte dit nieuws me als een mokerslag. Tijdens mijn stage heb ik hier niet echt hinder van ondervonden, maar zeker in mijn vakantie heb ik teruggedacht aan kamer 14 en mevrouw Smit. De dood lag kennelijk dichterbij dan dat ik op voorhand dacht.

9 REACTIES

  1. Hai Quinten,
    Ik hoop dat mevrouw Smit een alias is en niet haar werkelijke naam. Zo ja, dan is dit tegen de regels die je vooraf in je stage-overeenkomst tekent over geheimhoudingsplicht.Probeer hier in de toekomst meer rekening mee te houden en nog beter: zorg dat het niet meer gebeurt.
    Ik ben zelf 2de jaars Hbo-Verpleegkunde student en wij worden er op school vaak op gewezen.
    Succes verder met je stages en opleiding.
    Groetjes,
    Tanja

  2. Lees alle reacties
  3. Hallo Quinten,
    Mooi stuk heb je geschreven. Zelf ben ik nu 3e jaars HBO-V student, maar ook ik heb zo iets mee gemaakt. Vorig jaar liep ik 10 weken stage op afdeling neurologie. Toen er tegen 12 uur iemand opgenomen moest worden op de afdeling, hadden geen van mijn collega’s eigenlijk zin in het opnamegesprek vanwege de middagpauze. Dit intakegesprek is natuurlijk wel gehouden, waar ik bij mocht blijven. Bleek dat meneer met duizeligheidsklachten ’s morgens om 10u naar de dokter ging. Diezelfde dag rond 5u ’s middags is hij overleden, terwijl hij ‘alleen’ maar duizeligheidsklachten had. Dit had ook veel impact op mij, en is mij dan ook tot op heden bij gebleven.
    Verder wens ik je succes met je opleiding!
    Met vriendelijke groet,
    Eva

  4. Hoi Quinten,
    Ook ik heb een soortgelijke ervaring gehad. Ik ben sinds Juli afgestudeerd VZ IG’er. Daarvoor heb ik een BBL opleiding gedaan in het huis waar ik nu nog werk.
    Wij werken in ons huis met ‘routes’, 8 of 9 clienten per route. Als beginnend IG’er, moet je natuurlijk ook contactverzorgende dingen leren.
    Er was een meneer waar ik een goede band mee had, tevens met zijn zoons. Op een ochtend ging het helemaal niet goed met meneer, hij liep vol (vocht), en ik had dhr om het aangenamer te maken zijn hoofdeinde omhoog gedaan in bed. Dhr wilde nog niet geholpen worden en ik had beloofd een uurtje later terug te komen.
    Na een uur kwam ik bij dhr terug, en dhr was overleden. Dit was de eerste keer dat ik in mijn eentje iemand overleden aantrof. Dit heeft een diepe indruk achtergelaten, en mij gewaarschuwd om nog wat extra afstand te houden van de clienten.
    Hier mee omgaan wordt makkelijker, maar de eerste is en blijft indrukwekkend en zal je je leven lang niet meer vergeten. Geniet van je beroep, het is heel dankbaar werk, dat merk ik dagelijks weer.

  5. Ook na 10 jaar werken in de zorg blijft een overlijden je bij. Als derde jaars staigaire mocht ik voor het eerst een spoed opname doen. Dhr. had een gebroken heup en werd diezelfde avond nog geopareerd. Er waren geen bijzonderheden. Nog niet eerder (recent) in een ziekenhuis gelegen. In de avond een telefoontje van de arts naar de afdeling. Wat het tel. nummer van de familie was. Dhr was op ok overleden. Een “routine” operatie. Ik zal nooit het beeld van een gebroken vrouw vergeten die gesteund door haar twee zoons de afdeling op kwam. De eerste keer heeft de meeste impact, het wordt daarna niet makkelijker, maar ik kan er nu wat meer afstand van nemen.

  6. Beste Henderika,
    Ik kijk een beetje op van je stukje en rijzen mij wat vragen op.
    – Heb je dan niets gedaan met het feit dat dhr decompenceerde of zoals je het omschrijft ‘vol liep’ ? Geen arts, geen PTT SpO2 controles, geen lasix al dan niet i.c.m. morfine toegediend I.M. p/o arts ?
    Lijkt me sterk dat je in die situatie weg bent gelopen om na een uur weer te kijken…..

  7. Beste VIG,
    Ik snap je reactie, maar een verzorgingshuis is geen ziekenhuis waar je niet zomaar lasix o.i.d. voor handen hebt of toe kan (mag)dienen. De situatie was misschien ook anders dus het is een beetje flauw om gelijk je oordeel hierover te hebben als je niet volledig weet hoe de situatie is geweest.

  8. @ VIG.
    ik ben het met MJ eens. Ik werk ook op een plek met een stuk verzorgingshuis. Je hebt daar helemaal geen Spo2 meters voor handen en vaak ook geen Lasix of morfine. Het is idd geen ziekenhuis.
    Ik kan je er wel gelijk in geven dat ze een arts of zeker een collega had moeten bellen voor overleg.
    Daarbij komt dat mensen in verpleeg en verzorgingshuizen vaak een terughoudend beleid hebben en geen levens verlengende maatregelen willen. Alleen verzachtende.
    ik hoop dat Henderika er niet al te veel slapeloze nachten van heeft (gehad). Je moet blijven genieten van het werk dat je doet.

  9. Ik werk in een vp-huis en hebben die materialen wel in huis, in het geval van een vz-huis kan ik mij inderdaad voostellen dat je die materialen niet hebt maar lijkt mij wel een goede indicatie om met spoed een huisarts te laten komen. Goede communicatie is van belang want ik kan me voorstellen dat een HAP in zo een geval ook direct een ambulance erop uit stuurt.
    Ookal hebben mensen terughoudend beleid, je kunt iemand niet in hun eigen vocht laten ‘verdrinken’ dus ook ter comford zal een arts ervoor kunnen kiezen morfine en lasix te geven of nitro dat iig het vocht haar weg kan gaan. Ook situaties meegemaakt van mensen met een sympthomatisch beleid die lasix kregen om het overtollige vocht af te voeren, want die mensen hebben het echt spaansbenauwd om die term maareens te gebruiken.
    Het was ook niet rot bedoeld van mij hoor, maar ik verbaasde me er gewoon erg over. Op deze manier doe je ervaring op want ik ga er vanuit dat de volgende keer er anders wordt gehandeld. Ook hier weer het belang van goed opgeleiden en vooral ervaren personeel

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.