Psychiatrie is meer dan raar

Het derde schooljaar is al twee weken van start en de eerste schoolperiode (tien weken) gaat over psychiatrie. Interessant!

Ik merk dat het niet het populairste onderwerp onder leerling-verpleegkundigen is, maar bij mij trekt het alle interesse. Sterker nog: ik vind het een van de interessantste onderwerpen in de gezondheidszorg. Naast deze schoolperiode had ik al wat boeken gelezen over psychologie/psychiatrie dus ik wist er al iets van.

Ook de praktijk stelde mij niet teleur. Demente ouderen bijvoorbeeld, zijn een uitdaging. Als je van veel bloed en wonden houdt dan is psychiatrie niet je eerste keus, maar dat is juist een van de redenen waarom ik psychiatrie interessant vind. Psychiatrische patiënten hebben geen last van een wond, maar lijden psychisch (comorbiditeit even uitgesloten). Je ‘ziet’ de wond niet, want deze is niet oppervlakkig, maar juist diep.

Patiënten horen stemmen of ontwijken bijvoorbeeld preventief situaties omdat ze angst hebben voor een mogelijke confrontatie. Wij normale Nederlanders vinden die mensen maar een beetje raar (Google maar is rare mensen), maar ja, wat is ‘normaal’? Ben je nog normaal als iedereen gek is? Wat ik hiermee wil zeggen is dat psychisch lijden meer is dan ‘een beetje raar’.

Een maand terug woonde ik een lezing bij aan de RUG. Het ging over het kraken van de functionele code van het brein. Er kwam een wetenschappelijk onderzoek aan bod dat aantoonde dat er tijdens de hallucinaties van een schizofreen hersenactiviteit in de linkerhersenhelft is. Dus dezelfde hersenactiviteit als er echte stemmen gehoord worden! Ik bedoel maar.

Ondanks dat ik word opgeleid tot ziekenhuisverpleegkundige heb ik toch een stage aangevraagd in de psychiatrie. Mede omdat je in de psychiatrie meer moet praten dan verpleegtechnisch handelen. Hersenen kun je invasief benaderen, maar je kunt het brein ook bereiken door te praten. Dat vind ik mooi.

Ik hoop dat mijn aanvraag wordt goed gekeurd, want ìk wil als verpleegkundige de psychiatrie van dichtbij meemaken. Daarom sluit ik deze blog af met een passende zin waarmee ik refereer aan de bestseller van Dick Swaab: Wij zijn ons brein.

6 REACTIES

  1. Lees alle reacties
  2. Inderdaad goed dat je verder kijkt dan enkel naar het ziekenhuis! Jammer dat jouw laatste opmerking m.i. dan ook verkeerd geïnterpreteerd wordt door Heleen. Als namelijk de mogelijke oorzaak van een aandoening lichamelijk is, dan wil dat nog niet zeggen dat je blind bent voor de gevolgen op sociaal en psychisch gebied, toch?

  3. Hey Quinten wat leuk zeg, ik heb tijdens de mbo-v ook mijn laatste stage in psychiatrie gelopen en moet zeggen dat ik dit de allerleukste en meest leerzame (voor wat betreft omgang met patiënten) stage heb gevonden. Over het algemeen zijn de verpleegkundigen daar ook socialer ingesteld, natuurlijk ook omdat ze in deze sector meer gericht zijn op de sociale aspecten. Niet ten nadele voor de ziekenhuisvpk’s hoor! Ik was tijdens m’n stage periode op zoek naar bevestiging en een empathisch begeleider. Tijdens ziekenhuisstages hier moeite mee gehad ( begeleiding). Ik heb het destijds gewoon niet getroffen. Ik hoop voor je dat je een leuke psychiatrie stage krijgt!

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.