Worstelen met intimiteit

Als een patiënt voorstelt dat zuster hem maar even moet strelen, dan gaat dat te ver. Dat snap ik ook wel. Maar zo zwart wit zijn dergelijke situaties niet, volgens mij.

Wat nu als je een jonge vent begeleidt; iemand van je eigen leeftijd. In zijn huis en al maanden. Je bouwt iets op. Je hebt goede gesprekken. Hij is blij als je komt. Onschuldig blij, gewoon omdat het leuk klikt. Daar is dan toch niks mis mee? En als je dan na een half jaar weer eens openhartig spreekt, hoor je jezelf ineens dingen vertellen over je eigen thuis. Gewoon, omdat je elkaar leert kennen. Hij is heel open, jij stelt je kwetsbaar op. Omdat het vertrouwd voelt. Je zit daar als verpleegkundige, dus je ziet geen problemen. En een week later vraagt hij geïnteresseerd naar je thuissituatie. Dat is toch nog gewoon een zuster-cliënt relatie?

Maar dan ben je weer een week verder en de jonge man barst tijdens het wassen in tranen uit. Hij heeft een ontbloot bovenlijf, maar dat zie je niet als professionele verpleegkundige. Zonder enige moeite sla je een verpleegarm om hem heen. Hij snikt. Je vraagt voorzichtig of hij erover wil praten.

En dan ineens vertelt hij blozend over zijn relatie. Het lijkt helemaal niet goed te gaan. Sterker nog, zij heeft hem verlaten. Na nog een paar keer diep doorzuchten op jouw advies, vertelt de jongen de reden. Zij had behoeftes, hij kon er niet aan voldoen vanwege zijn lichamelijke klachten. Nu mist hij haar, maar ook de intimiteit.

Nog steeds ben je verpleegkundige en is hij cliënt, toch voel je misschien iets veranderen. Zoiets gebeurt soms heel stiekem. Met sommige cliënten heb je misschien iets meer. Je kunt dan zo goed verdriet begrijpen en gemis en frustratie. En hoever ga je dan in troosten, gesprekken, aanraken?

In ons vak ben je lichamelijk en geestelijk heel dicht bij een patiënt, cliënt of bewoner. Aanraken is heel normaal, leer je. Soms stap je over je eigen grens heen om nóg betere zorg te verlenen. Dan raak je iemand aan, die niet fris ruikt of je krijgt ineens een onschuldige, maar natte zoen op je wang; een knuffel.

Nee, ik zal nooit een seksueel getinte handeling uitvoeren. Ook niet als mij dat verdrietig of vriendelijk wordt gevraagd. Maar waar ligt de grens tussen er open over praten, troosten, warmte uitstralen, een band scheppen en te ver gaan?

6 REACTIES

  1. Ik denk dat de kunst is om iemand psychische of emotioneel bij te staan en toch duidelijk te laten zien dat er een afstand is. Als je inderdaad teveel over je privéleven vertelt dat maakt je die afstand wel erg klein. In een gesprek dien je duidelijk aan te geven dat je er als verpleegkundige bent en meer niet. Dit hoef je niet persé te benoemen maar dit maak je duidelijk in je houding en in je grenzen tijdens het gesprek. Hiervoor moet je stevig in je schoenen staan.

  2. Lees alle reacties
  3. Afstand-nabijheid!!!!
    Ja, een knuffel, een schouderklopje of een aai over de bol dat mag en zou gewoon moeten zijn niks seksueels aan wat mij betreft een wasbeurt ja ook heel normaal, bij mannen zowel vrouwen kan daar een seksuele reactie door ontstaan, maar goed das niet meer dan menselijk als je daar mee aan de haal gaat(als pleeg, arts o.w.d.o.) ga je dus, professioneel gezien ver je boekje te buiten, ik lul ook niet over mijn privé situatie dat gaat mijn client geen ruk aan en das dus ook professioneel gezien een grens die je moet bewaken, ik heb het wel eens meegemaakt dat ik voor een jonge knul wat begon te voelen maar dat heb ik overgedragen aan een ander das een kwestie van professionaliteit!!

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.