Home Blogverslag congres ‘Omgaan met complex probleemgedrag in de (ouderen) zorg 2017’

Blogverslag congres Omgaan met complex probleemgedrag in de (ouderen)zorg

Door Melanie Huijbregts

Sinds twee jaar ben ik, Melanie Huijbregts, werkzaam binnen de verpleeghuiszorg. Ik ben als SPH-er (Sociaal Pedagogisch Hulpverlener) opgeleid, direct daarna heb ik de opleiding tot HBO-Verpleegkundige gevolgd. Voor mij was dit meer dan een waardevolle aanvulling. Ik ben er van overtuigd dat deze twee opleidingen elkaar versterken. Recentelijk heb ik de master Zorgethiek & Beleid mogen afronden. Dit heeft mij nieuwe inzichten opgeleverd, ook die draag ik elke dag bij me.
Desondanks grap ik regelmatig dat ik een slechte verpleegkundige ben. Ik ben binnen de GGZ opgeleid, en tot twee jaar geleden beperkte mijn werkervaring zich tot die setting. Toen ben ik begonnen als verpleegkundige/begeleider binnen een zorg-expertisecentrum voor mensen met de ziekte van Huntington (De Kloosterhoeve, Raamsdonksveer). Inmiddels heb ik daar al veel bij mogen leren op andere gebieden van ons verpleegkundig vak. Mijn deskundigheid en focus ligt logischerwijs op het omgaan met (complex) gedrag. Vanuit mijn ervaring bekijk ik complex gedrag overwegend met een ‘GGZ bril’. Ik heb de afgelopen tijd echter gemerkt dat mijn kennis en kunde vanuit dat werkgebied niet altijd klakkeloos te plakken valt op de zorg voor ouderen, en in dit geval mensen met de ziekte van Huntington. Daardoor was mijn motivatie om dit congres te volgen groot! Ik hoopte hier kennis op te doen van andere invalshoeken om naar complex probleemgedrag te kijken.

De locatie was prima bereikbaar, bij aankomst konden we direct parkeren. De opening was in een mooie theaterzaal, met zeer comfortabele stoelen. Zo fijn! Dat scheelt een hoop heen en weer wiebelen. Want doorgaans weet je op den duur niet meer hoe je op de vaak harde oncomfortabele stoeltjes moet gaan zitten. Daardoor konden we ons nu dus gelukkig een keer uitsluitend concentreren op alle informatie die tot ons kwam.
De inleiding van het congres was prikkelend, en sloot meteen aan bij onze eigen leefwereld. ‘Stel dat je gebeld wordt dat jouw kind is gebeten door een ander kind?’ En vervolgens: ‘stel dat je gebeld wordt dat jouw kind een ander kind heeft gebeten?’ Dit gaf het inzicht dat we vaak een andere invulling geven, aan in principe hetzelfde gedrag. Duidelijk werd dat twee vragen deze dag centraal zouden staan: ‘Hoe kunnen we het complexe, probleemgedrag snappen? ‘Hoe komt het dat het gebeurt?’. Onze aandacht was daarmee volledig getrokken.

In de ochtend vonden de drie lezingen plaats. In de lezingen werd theorie opgevolgd door hetgeen wat besproken werd toe te passen op casuïstiek. Ook werd gepoogd de lezingen interactief te maken. De sprekers kwamen gedreven, humorvol, kundig en eerlijk op ons over. Daar stond duidelijk iemand die verstand had van zaken, enthousiast was, en wist hoe dit alles te delen. Er was herkenbaarheid. Al die elementen zorgde voor verbinding met het publiek.

De tijd vloog werkelijk voorbij. De lunch was meer dan goed verzorgd. Er was naar ons idee voldoende keus, en vooral genoeg ruimte om rustig te kunnen zitten, of desgewenst juist even staan. De ruimte voor de lunch was dus ruim opgezet, en dit was prettig. Er was keuze uit verschillende broodjes, een warm hapje, koude salades en een zoetje achteraf! Prima.

We hadden de mogelijkheid om maar liefst drie workshops te volgen. Het aanbod was goed gevarieerd. Ikzelf heb ervoor gekozen de workshops ‘Complex gedrag bij dementie’, ‘De belangrijke rol van de verpleegkundige bij suïcidale patiënten’ en ‘Complex gedrag en borderline’ te volgen. Ook in de workshops was de passie van de workshopgevers voor het vak, de zorg aan mensen met complex probleemgedrag, opmerkelijk en dit werkte aanstekelijk. Er hing een gemotiveerde sfeer. Naar eventuele negatieve ervaringen werd geluisterd, en vervolgens konden de workshopgevers dit keren naar het zien van uitdagingen of zelfs mogelijkheden. Dit is mij persoonlijk het meest bijgebleven, want ook ikzelf vertrek graag vanuit die houding of attitude. Maar tijdens het omgaan met complex of onbegrepen gedrag is dit soms moeilijk. In de workshops werd voldoende ruimte gegeven aan de deelnemers om te vertellen, vragen te stellen en opmerkingen te maken. Ook werd er geoefend met de (al dan niet) nieuwe inzichten. Dit ervaren helpt mij in ieder geval altijd om hetgeen wat gezegd wordt daadwerkelijk te laten beklijven.

Het viel mij op dat het grootste deel van de sprekers en workshopsgevers vanuit hun kennis van en ervaringen in de psychiatrie spraken. En hoewel ikzelf op zoek was naar het bekijken van complex gedrag vanuit een andere bril, heb ik zeker voldoening gehaald uit dit congres. Enerzijds was het voor mij een bevestiging dat het oké is, en dat de mogelijkheid er is om vanuit die bril te kijken. Tevens was het voor mij goed om al die inzichten weer eens op te frissen. Anderzijds heb ook ik nieuwe (of aanvullende) inzichten opgedaan. Dit omdat tijdens het congres regelmatig de koppeling werd gemaakt naar de ouderenzorg.
Dit alles heb ik mee terug kunnen nemen naar de praktijk.
Afgelopen week heb ik tijdens een gedragsbespreking al gebruik gemaakt van informatie uit de lezingen en workshops. Toen is ook het idee ontstaan om een klinische les te gaan geven over een bepaald thema, waarvoor de presentaties uit dit congres als ondersteuning zullen worden gebruikt.
Gisteren betrapte ik mezelf erop dat ik in contact met een cliënt heel bewust de inzichten uit de workshop ‘complex gedrag en borderline’ inzette. Ik merkte dat mijn ondersteuning niet de gewenste kant op ging, en toen bedacht ik me: ‘Meeleven, begrenzen, meeleven. Stiltes. Achterover hangen’. En dit werkte! Het was een prettige ervaring.
Ik heb weer mogen leren.