Gastblog Tommie: ‘Ik had dat extra klusje niet mogen doen’

De cliënt van verpleegkundige Tommie heeft weinig mensen die iets voor haar kunnen doen. Hij stelt voor om een extra klusje voor haar te klaren, maar daar is zijn leidinggevende niet blij mee.

Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
Foto: Lisette van Melis

‘Heeft u pijn tijdens het plassen?’ Vraag ik aan mevrouw. Ik sta naast haar in haar woonkamer. ‘Ja jongen, al twee dagen en er komt steeds maar een beetje…‘ Antwoordt ze. ‘Misschien moeten we uw urine laten controleren, zal ik de dokter bellen?’ Ze knikt met haar hoofd. ‘Misschien wel jongen…’ Mompelt ze. Mevrouw is niet fit, dat is duidelijk. Ik bel de huisartsenpraktijk en vertel wat er is. De assistente geeft aan dat we de urine mogen inleveren. ‘Kunt u misschien iemand vragen om dit te doen?’ Mevrouw is even stil, ik zie haar denken.

‘Ik heb niemand jongen.’ Antwoordt mevrouw terwijl ze haar schouders ophaalt. Ik weet dat ze weinig sociale contacten heeft. Of beter gezegd; mevrouw heeft één mantelzorger en die is op vakantie. Ze heeft geen kinderen en haar man is al jaren geleden gestorven. Ik weet genoeg. Als die urine weggebracht moet worden ben ik degene die het moet doen. Het is niet mijn taak, dat weet ik. Maar ja, voor mijn gevoel heb ik geen andere keuze.

‘Oké mevrouw, ik regel het voor u.’ Mevrouw kijkt mij aan, ze zegt niets maar ik kan zien dat ze het op prijs stelt. Ik ga naar de huisartsenpraktijk, haal een potje op en ga weer terug naar mevrouw. Gelukkig, het lukt haar om te plassen. Ik rapporteer wat ik heb gedaan en ik breng het volle potje naar de praktijk. Vervolgens ga ik weer verder met mijn werk.

De dag erna kom ik weer bij mevrouw, ze heeft een kuur gekregen. De apotheek heeft deze gebracht. Mevrouw regelt zelf haar medicatie, dit gaat prima. Geestelijk is mevrouw in orde maar lichamelijk is ze erg beperkt. ‘Nog bedankt he jongen.’ Zegt mevrouw. ‘Geen probleem!’ Ze is dankbaar, dat kan ik aan haar zien. Mevrouw is tevreden en ik zie een glimlach op haar gezicht. Dit doet mij goed. Het was niet aan mij om dit te regelen. Ik zag helaas geen andere optie. Ja, een paar dagen wachten…

Ongeveer één week later krijg ik commentaar van de leidinggevende. ‘Ik heb gehoord dat je urine hebt weggebracht? Dit is niet de bedoeling Tommie…’ Ik was het zelf al bijna vergeten. ‘Ik had geen keuze…’ Zeg ik eerlijk en ik leg de situatie uit. ‘Als we dit voor iedereen gaan doen dan ziet het eruit..’ Ik knik met mijn hoofd en geef deze persoon gelijk. Discussiëren heeft geen zin, deze persoon heeft ook gelijk als we kijken naar de ‘regeltjes’.

Ik heb ervan geleerd. De volgende keer doe ik het anders… Dan rapporteer ik het niet. Mevrouw had niemand. Wat had ik dan moeten doen?

Is dit herkenbaar voor jou? Reageer hieronder!

Volg de blog van verpleegkundige Tommie via Facebook en Instagram

Lees ook de vorige gastblog, van longarts Sander de Hosson: ‘Doodgaan doen we grotendeels op dezelfde manier’

 

Tommie

9 REACTIES

  1. Lees alle reacties
  2. Het is schrijnend om te zien dat we nog steeds niet voor onze professie op durven komen. Op Facebook lees ik zelfs dat verpleegkundigen en verzorgenden het niet meer melden en dit in eigen tijd voor de cliënt doen. Foute gedachte. We moeten leren om ons beter te beargumenteren waarom we dit doen. Die leidinggevende mag zich niet bemoeien met ons vak. Deze verpleegkundige Tommie heeft medisch gezien heel goede afwegingen gemaakt en gekeken naar het systeem rondom deze mw. Een leidinggevende mag zich hier niet mee bemoeien. Recent ben ik afgestudeerd voor de gespecialiseerde post hbo wijkverpleegkundige. Ik heb geleerd dat je moet kijken naar mogelijkheden en wat nodig is. Als deze mevrouw een delier had gehad omdat de blaasontsteking te laat werd ontdekt waren we verder van huis geweest. Laat die leidinggevende zich drukker maken om teamprocessen. Nog steeds verstaan veel wijkteams niet de kunst van het beheersen en stimuleren van zelfmanagement. Ik maak weinig mee dat er als doel wordt gezet: mw kan binnen 2 maanden zichzelf insuline toedienen of met behulp van een hulpmiddel haar eigen steunkous aantrekken. Laat de leidinggevende zich daar drukker om maken en wijkteams hierop coachen samen met de wijkverpleegkundige. Kortom: deze zorg is verantwoord en we moeten veel meer leren beargumenteren op basis van klinische redenatie. Dan heeft die leidinggevende en de zorgverzekeraar geen poot om op te staan.

  3. Gelukkig niet herkenbaar, dat was voor mij een reden om voor de wijkverpleging te kiezen! Ik werk zelf als verpleegkundige in de wijk in een zelfsturend team waar wij elkaar juist stimuleren om af en toe extra tijd te nemen voor de zorgvrager. Het hoort niet hij ons beroep dat we alleen onze taken uitvoeren en onze ogen sluiten voor de rest.

  4. Sja…..
    ik snap het wel, er zijn zoveel zaken die we niet mogen doen maar wel nodig lijken
    – wat te doen als er geen brood is en niemand kan het halen, het brood gesmeerd moet worden maar dit niet lukt, de afwas blijft staan omdat het niet lukt, de vuilniszak niet geleegd kan worden, de medicatie niet gehaald kan worden, ze ergens naar toe moet maar geen vervoer heeft, even naar de overkant wil maar niemand kan begeleiden, het gras gemaaid moet worden maar dit niet meer lukt, de verwarmingsketel het niet doet maar ze niet kan bellen, de boodschappen uit de auto moeten worden getild want dit is te zwaar. We worden in de thuiszorg veel gevraagd voor klusjes is mijn ervaring, en we willen het met alle liefde doen maar het wordt niet bekostigd en dus moet ik de leidinggevende gelijk geven. Hoe vaker je wel zulke taken uitvoert hoe meer mensen er op gaan rekenen. Natuurlijk zijn ze er blij mee. Maar of het de oplossing is voor het langer thuis wonen van ouderen als het niet geïndiceerd kan worden? De WMO is verantwoordelijk voor dit soort zaken en niet de ZVW. Ik ben heel benieuwd wanneer dit hiaat in de zorg wordt opgepakt en het niet langer oneigenlijk op ons bordje komt. Niet dat we te beroerd zijn om het te doen, maar het moet wel professioneel blijven anders kunnen we beter terug naar de tijd voor Florence Nightengale en vanuit liefde werken en doen wat voor handen komt zonder dat er professionele standaarden zijn en er salaris tegenover staat

  5. Ik begrijp de reactie van de leidinggevende heel goed.Waar ligt de grens?Bovendien als jou collega een volgende keer weigert dit te doen
    dan is zij de kwaaie en ben jij de toffe collega.Mijn ervaring is ook dat klanten
    vaak roepen ik heb niemand,en als je
    doorvraagt dan blijkt er toch iemand te zijn in hun vriendenkring die het toch wil doen.

  6. Ah goede keus van de verpleegkundige. Wordt er warm van.
    Sociale status van patient bekend, enigste mantelzorger niet aanwezig.
    Als het potje urine niet bij de huisarts beland, dan weet je dat er naar alle waarschijnlijkheid wel zeker dat de situatie niet beter wordt. Cascade van gebeurtenissen kan optreden.
    De een noemt het boerenverstand, of inzicht in de potentiele verpleegproblemen. En de ander noemt het kordaat optreden. Je wenst jezelf een hulpverlener die deze eigenschappen heeft.

    Ja en de leidinggevende; verdient het woord leidinggevende als hij/zij het bespreekbaar maakt en op waarde kan schatten.

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.