Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

‘Het is de schuld van het proces’

Hanneke_Ikking_kl

Langzamerhand is mijn moeder gewend geraakt aan het feit dat zij geen pakje sigaretten meer in eigen beheer heeft en steeds om een sigaret moet vragen als zij er een wil roken. Al blijft het een hard gelag voor haar: weer een stukje autonomie dat ze heeft moeten inleveren. Met de huisarts is afgesproken dat we doorgaan met nicotinepleisters tot halverwege januari, en dan kijken of de dosering verlaagd kan worden.

 

Op een zaterdagmiddag kom ik bij mijn moeder om samen een kopje thee te gaan drinken. Bij binnenkomst vertelt de avonddienst al meteen dat mijn moeder de hele dag zo onrustig was. Ze nam geen genoegen met een sigaret, maar wilde steeds een heel pakje, en was ook verbaal daardoor ouderwets ‘agressief’. Mijn eerste gedachte: controleren of de nicotinepleister wel geplakt is. Dat blijkt niet het geval. Samen met de gediplomeerde van die avond controleer ik de voorraad nicotinepleisters in de medicijnkar. Daar liggen de nieuwe voorraad én nog 2 pleisters van de oude voorraad, terwijl gisteren met de nieuwe voorraad begonnen had moeten worden. Op de medicatielijst staan bij de naam van mijn moeder geen nicotinepleisters vermeld. Waarschijnlijk heeft ze dus al twee dagen geen pleisters gehad en is, qua afkicken, weer terug bij af. Ik vraag nog aan de verzorgende of zij wil overdragen aan de dagdienst of de urine van moeder nagekeken kan worden, misschien heeft ze ook wel een blaasontsteking?! Daar had nog niemand aan gedacht.

 

Dit is alweer het zoveelste incident en ik vind het weer eens tijd voor een gesprek. Daarom dien ik een officiële klacht in. Eerst hoor ik niks, maar na vier dagen word ik gebeld door de teamleider: mijn mail bleek in de spambox terecht te zijn gekomen. De teamleider gaat meteen in de verdediging: of ik ook wel een klacht bij de huisarts heb ingediend, want ja: ‘Er is iets mis gegaan met het proces en daar kunnen mijn medewerkers niets aan doen, daar moet u voor bij de huisarts zijn’. Ook het feit dat niemand gedacht had aan de oorzaak van de onrust van moeder wordt onmiddellijk verzacht: 'Uw moeder is niet altijd makkelijk en elke ochtend moeten de verzorgenden opnieuw aan haar uitleggen waar die pleister voor is…!'

 

Een week later zitten wij samen aan tafel. Na een moeizaam begin, met verwijten over en weer, begrijp ik dat we zo niet verder komen. Samen met de teamleider kijk ik waar de fouten in het proces zaten en wat daar in de toekomst aan gedaan kan worden. Dat er iets verkeerd is gegaan in het doorgeven van de medicatie aan de apotheek en dat het vervolgens niet op de medicatielijst is gezet is duidelijk. Daar zal verder met de huisarts en de apotheek over gesproken worden, ook om dit soort incidenten in de toekomst uit te sluiten.

 

Dan vertelt de teamleider dat sommige medewerkers ‘bang’ voor mij zijn. Omdat ik kritisch ben, maar vooral omdat ik verpleegkundige ben en hen soms confronteer met zaken die zij niet weten, waar ze niet aan gedacht hebben of vergeten zijn. Ik antwoord dat ik ‘alleen maar’ de dochter van mijn moeder ben en dat ik wil dat mijn moeder goed verzorgd wordt. De teamleider zegt dan dat zij het juist wel goed vindt als ik mijn verpleegkundige kennis gebruik om de medewerkers te helpen de zorg op een hoger niveau te tillen. En dat mijn inbreng door een aantal medewerkers zeker wel wordt gewaardeerd. Toch blijft het lastig om te weten dat mensen zich snel aangesproken voelen en in de verdediging gaan, zelfs de teamleider!

 

Hanneke Ikking is verpleegkundige en mantelzorger van haar dementerende moeder. Zij schrijft over haar ervaringen met de thuiszorg en de verpleeghuiszorg.

Gerelateerde tags

8 reacties

  • no-profile-image

    ans- litjens

    Sorry hoor ? hoe moeilijk doen jullie toch. laat ze toch nog lekker genieten. wat maakt t toch uit of ze nog rookt of niet . als er maar iemand bij is.....waarom NU nog stoppen ,t enigste waar ze nog van geniet....

  • no-profile-image

    jos

    De vraag is al eerder gesteld: waarom stoppen?



    Het is duidelijk dat moeder dat zelf niet wil/doet.



    Wellicht wordt er ergeten dat roken ook zijn eigen ritueel heeft en vak belangrijker is dat het roken op zich.

    Welk alternatief bied je ieand in een dergelijke conditie.



    Ook in betere conditie is dat alternatief heel betrekkelijk.

    Je tijd uitzitten,vervreemd afwachten,niet echt lekker eten, aanspreekbaarheid en engagement rondom je is sterk gelimiteerd, enz.

  • no-profile-image

    Martha ( niet roker)

    Weleens gestopt met roken? Een pleister kan een hulpmiddel zijn, maar neemt de behoefte aan een sigaret niet weg. idd waarom moet deze mevr. op deze leeftijd nog stoppen?Wegen de lich. voordelen op tegen de psychische? En wie beoordeelt dat?

  • no-profile-image

    RCM

    Kom tegen dat een sigaretje aangeboden wordt bij onrust, waarom niet eens kijken of het preventief werkt, het werkt nl.

    Vaste tijden: bv. ná een maaltijd is zo\\\'n moment waarop rokers erg van een sigaret genieten.

    Even een peukpauze/gesprekje/gezelligheid

    bieden vind ik (verpleegkundige) ondanks het ongezonde aspect een mooi en rijk moment voor de bewoner!

  • no-profile-image

    Anneke

    Inderdaad Ron, waarom moet mw. stoppen met roken? Ik kan me voorstellen dat het in eigen beheer van sigaretten met aansteker niet vertrouwd is daar mw. dementerende is. Maar stoppen, dat vind ik een drastische maatregel. Geen wonder dat mw. onrustig is.

    Misschien heeft de familie of zorg problemen met het roken van mw. maar dat kan/mag geen reden zijn tot bovenstaande casus! Voor de duidelijkheid, ik rook zelf niet!

  • no-profile-image

    Hanneke

    Ik werk zelf als VIG-er in een verzorgingshuis. Ik geef medicatie conform de medicatielijst die is afgegeven door de apotheek en snap dus wel dat de verzorgende van je moeder geen pleister geplakt hebben als dat niet op de medicatielijst staat.

    Het is zelfs zo dat wij officieel niet eens een paracetamol mogen geven als dat niet op de medicatielijst staat.

    Het opvangen van urine mogen wij alleen doen in overleg met de arts, soms heb ik wel eens het gevoel dat wij VIG-ers volgens artsen geen hersens hebben.

    We mogen alleen observeren en rapporteren, met arts overleggen en dan mogen we actie ondernemen.

    Ik weet niet hoe het geregeld is waar jouw moeder woont maar soms wil je als verzorgende heel veel maar krijg je daar de kans niet voor.

    En ja roken is slecht, weet niet waarom jouw moeder moet stoppen met roken.

    En is dat nog wel haalbaar?

    Minder roken misschien nog wel.

    In ieder geval sterkte!! Wij hebben ook een mantelzorger die verpleegkundige is en ik vind haar inbreng fijn, zij weet veel van haar familielid en brengt soms dingen naar voren waar wij niet bij stil gestaan hebben. Ik vind dat we elkaar zo bijstaan fijn, want je bent toch bezig om goede zorg te leveren.

  • no-profile-image

    Ron

    Waarom moet je moeder eigenlijk stoppen met roken?

  • no-profile-image

    willeke_bezemer@hotmail.com

    misschien is een electronische sigaret de oplossing met en lichte,matige ,zware filter

    geeft dan toch het gevoel van nicotine ,levert geen gevaar voor omgeving

    en verder herken ik je gevoel, ben zelf verpleegkundige en sinds kort ligt mijn vader in het ziekenhuis in afwachting van verpleeghuis. iedere keer moet ik slikken en loslaten mn de regie . sterkte

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden