Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Sandra over Lucia de B.

Heeft ze het nou wel of niet gedaan? Lucia de B. We kennen haar allemaal. Schokkend waar ze van wordt verdacht. En we nemen het maar aan. Als experts en rechters het verdacht vinden…En dan gaat er iemand twijfelen. En nog iemand. Dus wij ook.
Sandra over Lucia de B.

 

Ik kijk naar haar gezicht. Op de tekening. Ziet Lucia de B.  er schuldig uit? Is ze een engerd? Heeft ze het gezicht van een moordenaar? Ik weet het niet. Zou ik het gezicht hebben van een moordenaar? Zou men mij er schuldig uit vinden zien, als ik onder dergelijke verdenkingen in de krant getekend zou staan?

Ik weet nog dat ik mijn carrière begon. Nog niet lang geleden. Een jaar of vijf. In anderhalf jaar tijd stierven er vele patiënten. En allemaal tijdens mijn dienst. Het werd op een gegeven gewoon een feit. Als ik werkte, wisten collega’s dat terminale patiënten er morgen niet meer zouden zijn. En het was zo. Ik paste op. Liep rondes. Deed mijn werk zorgvuldig. Ze stierven.
Dat ik nu niet bekend sta als ‘Sandra H.’ of ‘S.H. te L.’ ligt in het feit dat mensen stierven die ‘mochten’. Het lag allemaal in de lijn der verwachting. Maar het was op zijn minst als verdacht te bestempelen. Zoals het verdacht is of was bij Lucia.

Alleen ik weet zéker dat er geen illegale praktijken en overdoseringen aan vooraf gingen. Mijn collega’s namen dat gelukkig gewoon aan. Maar wat als er twijfel was geweest? Hoe kun je in een paar weken tijd, zoveel patiënten verliezen? En werkelijk allemaal bij mij? Hoe kan het dat een collega van mij bekend staat op de afdeling als de ‘rampenzuster’. Als zij werkt, gebeurt er altijd iets spectaculairs. Reanimaties. Of gewelddadige psychoses. Ingegooide ruiten of een patiënt op de balustrade op drie hoog. Het overkomt altijd haar. En wij weten dat. Zij ook, trouwens.

Soms heb je zo’n periode. Tenminste, dat hebben wij nu maar vastgesteld. Dan moet jij even degene zijn die het allemaal overkomt. En weer moet ik denken aan Lucia. Wat is haar overkomen? En welke hand had zij daar zelf in?

Wat denk jij?

 

Gerelateerde tags

3 reacties

  • Hildegard Tummers

    Ik heb na jaren in de zorg te hebben gewerkt geen vertrouwen meer in verpleegkundige collega's. Ik heb een leuke baan en leuke collega's dat wel. Maar mijn vader zei altijd: vertrouw geen collega's en die oude wijze man zei iets wat zo ontzettend waar was ... Hij doelde op kudde mentaliteit. Collega's die hun nek niet durven uit te steken als iemand schade wordt berokkend. Men steekt elkaar aan en daar is hij: de hetze. Zelfs onze vakbladen en beroepsorganisatie deed erin mee. Allemaal bang voor hun baan. Ben ik de enigste vraag ik mij soms af? Ik verlies liever mijn baan dan iemand dat toebrengen wat ze met Lucia hebben gedaan. Van meet af aan dacht ik bij de zaak van Lucia de B: dit proces klopt niet. Dit is gebasseerd op roddel, achterklap en fout zorgbestuur. Geen van die mensen zijn berispt of excusses aangeboden. Dat is nog het meest schandalig. Die ziekenhuisbestuurder zou niet meer mogen werken vind ik. Die ex collega's van Lucia de B. Ze zouden zich rot moeten schamen voor kleuterklas gedrag. Reactie op 'Ik': dit is geen reactie uit 1e hand. Mensen zijn heel goed om te blijven bij verkeerde interpretaties omwille van hun ego. En inderdaad: als je lijden meemaakt als verpleegkundige kun je soms denken wat de zin van iets is en of iemand niet beter af is bij de dood. Dat is een menselijke en natuurlijke gedachte. Dit zegt nog niets dat je een moordenaar bent.

  • no-profile-image

    ik

    Een getuigenis uit 1e hand over Lucia is wel heel opmerkelijk: "die kindjes verdienden de dood en ik vond dat ze niet langer hoefden te lijden" is in mijn optiek een zeer rare en verdachte uitspraak...........

    Ze is schuldig, echter ze heeft het slim gedaan.
    Haar schuld was niet te bewijzen, de statistiek aanpak door het OM was een missstap dat erken ik.

    Euthanasie is iets voor artsen en niet voor verpleegkundigen die het heft in eigen handen nemen, sorry zo denk ik erover.

    Onze schepper zal het eindoordeel vellen ( als je daarin gelooft natuurlijk)

  • no-profile-image

    Brigitte

    Ons overkomt allemaal wel eens zo'n periode, net wat Noortje schrijft, dat je het gevoel ook hebt dat alles jou op dat moment moet overkomen, 2 clienten tegelijk overleden etc, ik denk ook dat het grootste gros in de zorg wel meemaakt en herkent. Maar je vraagt je dan af hoe het zit met Lucia? Was ze misschien op de afdelingen waar ze werkte niet zo geliefd? Had ze problemen met collega's? Je weet het niet, maar wat ik wel weet is dat waar alleen maar vrouwen werken, er vaak heel veel gekletst wordt. En ik betrap me er op, dat ik er zelf ook wel eens schuldig aan maak.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden