Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Faalangst: jakkes!

‘Zuster, ik heb een naaldenfobie.’ Ik hoor het meneer nog zeggen toen ik de allereerste keer een venapunctie moest doen.

Wat was ik blij dat ik achteraf volgens meneer al veel ervaring had met deze handeling. Want hij moest eens weten… Ik vond het doodeng!
Angst om te falen. Je kent het vast wel als leerling.

Ik herinner me nog het katheteriseren. Op zich vond ik het al gênant. En al helemaal als het niet lukte. Het zweet brak me dan uit, en de keer erna vond ik het weer net zo spannend.

Gelukkig wordt er vanuit de opleiding steeds op gehamerd dat het uitvoeren van handelingen minder belangrijk is dan het hoe en waarom eromheen.

Zelf word ik het meest nerveus van collega’s die niet de moeite nemen om een leersituatie te creëren. Het moet allemaal snel, snel. De eerste keren vergt het nogal wat tijd om alle spullen bij elkaar te zoeken. En die tijd moet je krijgen. Wat heb je eraan als een collega alles voorkauwt door snel alles bij elkaar te graaien? Ik vind dat je de handeling in zijn geheel zelf moet leren uitvoeren en daarbij hoort het verzamelen van de materialen. En daarvoor heb je tijd nodig.

Ik weet nog dat ik de eerste keer i.m. ging injecteren. Het was tijdens mijn stage in de psychiatrie. Trillend ging ik met de naald af op de vierhoofdige dijbeenspier. Mevrouw schreeuwde ‘AUW’! Ik dacht dat ik zelf onwel werd, daar word je toch ook bloednerveus van…?! Maar gelukkig wist mijn begeleidster mevrouw gerust te stellen. Ze vertelde later dat de patiënte dit theatrale gedrag regelmatig vertoonde.

Nu zet ik bij wijze van spreken een spuit met mijn ogen dicht en ook de venapunctie lukt mij op de meest moeilijk te prikken patiënten. Toch twijfel ik af en toe nog steeds: doe ik het wel goed? Ik vraag nu veel feedback. Dat helpt echt.

Wat zijn jullie ervaringen met faalangst? Zijn jullie ook wel eens bang om fouten te maken en in welke situatie het meest?

Suzan Senczuk

Gerelateerde tags

10 reacties

  • no-profile-image

    jacq.

    vreselijk als je zo onzeker bent. Je moet niet zo bang zijn voor een i.m. injectie. Ik geef het ook bijna nooit, maar ben er niet bang voor. Op p.g. wel vaak bij extreem magere bewoners gedaan. Er is altijd een plek waar je kan prikken. de buitenste bovenste bilkwadrant. voel bij jezelf maar eens. buiten zit de heup, binnen zit het heiligbeen. daartussen: altijd raak, hoe mager iemand ook is..
    Bovendien kanje bij extreme magerheid altijd een sc naald pakken. ALs je het zo weinig doet, en je bent er bang voor: stel je zelf dan de vraag: ben ik nog wel bekwaam of bevoegd???
    Nooit erg om je eigen grenzen aan te geven...

  • no-profile-image

    Tallie

    Beetje late reactie, maar ook ik heb veel last van faalangst. Ik ben nu 2 jaar werkzaam als verpleegkundige bij een thuiszorginstelling, waar we op zich best complexe zorg hebben en veel verpleegtechnische handelingen verrichten.
    I.M injecteren heb ik tijdens mijn loopbaan hier nog maar 2 keer gedaan. Het komt niet heel erg vaak voor bij ons. Ik blijf het dood maar dan ook echt doodeng vinden. Wát ik er zo erg aan vind weet ik niet precies, waarschijnlijk een combinatie van verschillende factoren. Wat ik nooit ben vergeten, vanuit de opleiding, is dat mijn docent een keer vertelde dat je ook het bot kunt raken en dat dat heeeeeel veel pijn doet... Als het er naar uit ziet dat "mijn" patient een IM injectie moet hebben, dan kan ik er niet van slapen. Ik ben bang iemand pijn te doen, dat de naald knapt, dat ik het bot raak, dat ik iets niet goed doe, dat ik tril en dat men ziet dat ik nerveus ben... Pfff wat kan je het jezelf moeilijk maken. Ik ben soms echt jaloers op mensen die alles lijken te kunnen en nergens voor wegdeinsen. Ik trouwens ook niet, loop zeker niet weg voor dingen die ik minder leuk vind of moeilijk vind. Want ik denk dan maar zo; hoe sneller ik het kan hoe beter dat scheelt me kopzorgen!

  • no-profile-image

    Janneke V

    Tja, helaas ik kan er over meepraten. Na 20 jaar werkervaring in de zorg ben ik toch nog in opleiding gegaan voor verpleegkundige, in sept 2009. Ik ken mezelf als iemand die recht door zee is en niet snel bang te krijgen is ergens voor. Maar helaas, nu blijkt dat ik onzeker en faalangstig wordt door al de waarom vragen die continue gesteld worden. Begrijpelijk dat je moet weten waaróm je dingen doet, maar het is vaak de toon die de muziek maakt. Laatst veronderstelde iemand dat ik een wond niet had verschoond. Ik schrok en beaamde dat ik dat vergeten was (maar blokkeerde). Later bleek dat ik het keurig verschoond had, dus toch! Door de schrik en de faalangst had ik direct "toegegeven" dat ik het vergeten was. Dom natuurlijk, maar de angst om iets fout te dien zit er op deze afdeling stevig in. En ja, inmiddels is de vraag gerezen of ik wel een goede beoordeling kan krijgen aan het eind vd stage.... Kortom, het is (voor mij) een klein drama aan het worden waar ik wakker van lig. Nooit gedacht dat ík zo kon worden. Zelfverzekerd en zelfstandig als moeder en voormalig leidinggevende als ik altijd ben geweest!

  • no-profile-image

    Miepje

    Het verhaal van Kim komt me akelig bekend voor. je weet dat je het kunt, maar zodra je met bepaalde mensen samenwerkt voel je je opeeens een nul, en gaat alles fout. Terwijl je weet dat je het kunt...

  • no-profile-image

    Els

    Mijn eerste twee injecties als leerling staan me nog vers in het geheugen, al is het al lang geleden. Er zat vijf minuten tijd tussen: de eerste dame woog minstens 250 kilo en ik moest haar I.M. prikken in haar bovenarm vanwege al dat vet.. De naald verdween in het niets, zo voelde het; vreselijk. De andere dame was terminaal, had vrijwel geen onderhuids vet en ik prikte I.M. met een subcutaannaaldje in haar bovenbeen..'tok' klonk het, op haar bot,brr.. Wat een tegenstelling. De 'gewone' mensen die ik daarna prikte maakten me wel minder nerveus, ik had het gevoel dat ik een al een vuurdoop had gehad.

  • no-profile-image

    Kim

    Ik heb zelf ook wel last van faalangst en is best wel toegenomen tijdens mijn stage. Bij bepaalde collega's heb ik het gevoel dat ze op mijn vingers kijken en mij continu in de gaten houden. ik voel me hier absoluut niet prettig bij waardoor ik nerveus wordt, en uiteindelijk hele domme fouten maak of dingen vergeet. Terwijl ik alles donders goed kan. Ik ben echt in staat om mezelf tegen mijn voorhoofd te slaan. De laatste tijd ben ik hierdoor terug getrokken geraakt waardoor weer meer aandachtpunten erbij zijn gekomen. Ik kom initiatiefloos, ongeïnteresseert, onverantwoord over. Terwijl dit absoluut niet zo is. Dit net alleen bij deze personen. Maar ik weiger het op te geven. Wat ik kan bij mijn andere collega's zal ik ook kunnen bij deze collega's. Ze bedoelen het allemaal heel goed hoor. Ik heb fantastische collega's. Het is alleen heel moeilijk om over deze gedachten heen te komen.

  • no-profile-image

    roos

    Ik heb mijn hele studie vergooit door mijn faalaangst, tot ik vorig jaar besloot een ander niveau te gaan doen en aan het werk te gaan op een andere soort plek. Als het goed is ben ik per september gediplomeerd en dan pak in mijn voorgaande studie weer op.

  • no-profile-image

    Koen

    Ik heb stage gelopen op een spoedafdeling. Het plaatsen van een katheter, dat op andere stages wel lukte, ging hier veel moeilijker. Het ging vooral om snelheid, er was geen sprake van een veilige leeromgeving. Na een tijd fixeerde het hele team op mij en het 'prikken'. Zo erg zelfs dat ik die stage heb afgebroken.

  • no-profile-image

    Jeroen Hensen

    Mijn eerste injectie weet ik nog, intra-musculair in 1973. Voordat de naald in de huid kwam, was er wel al een omweg afgelegd door mijn zenuwen. Gelukkig was de patient verdraagzaam en gewillig en was mijn begeleider erg begripvol en kon er naderhand (wel door mij een beetje zuur) om gelachen worden. Ondertussen ben ik zelf ook opleider geweest en heb ik veel gehad aan mijn eigen herinnering. Ik besef dat het (bijna) altijd spannend om voor het eerst iets te doen waar een routinier bij staat die mij misschien wel eens zou kunnen bekritiseren. Daar zit vaak een stuk angst en dat moet die begeleider ook weten. Normale angst omdat er iets bij iemand gedaan wordt wat 'pijn' kan doen en veel van mijn verantwoordelijkheid verlangt. Faalangst gaat nog een stap verder omdat er al heel wat beren op de weg gezien zijn voordat eraan begonnen wordt. Irationele gedachten worden ze genoemd binnen de RET en ik gebruik ook een geleende term, de mindfuck. Dat betekent hetzelfde en klinkt wat cooler. Het ontdekken en er over praten met een student kan drempelverlagend werken. Erover praten kan dan in allerlei variaties aangepast aan de wens van de gecoachte en de wijze van omgaan met angst

  • no-profile-image

    Sanne

    Ik heb vreselijk veel moeite gehad met de IM injectie.
    Daardoor ben ik zelfs haast gestopt met de opleiding..
    Ik had het al eerder gedaan, maar die 2e keer stond er iemand op mijn vingers te kijken en vondt het beter als de cliënt lag.
    Ik was gewend dat de cliënt stond, dus raakte hier helemaal van in de war.
    Het heeft me een jaar gekost voor ik eindelijk weer durfde te injecteren...

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden