Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Angst in de nachtdienst

Ik heb nachtdienst met Halloween. Ik kan mijn lol dus op.

Ik loop een zaal op. In het uiterste hoekje van de kamer – ver van de deur – valt het licht uit. Mijn zaklamp hapert. Dat wil wel met halloween. In films staat op dit soort momenten een geest met dodelijk gereedschap vlak achter je. Vannacht lijkt het mee te vallen. Met het hart in de keel en opengesperde ogen schuifel ik de kamer af. Ik leef nog.

Opeens klinkt er een ijzige gil over de gang. Zoals de dames in de horrorfilms dat vanavond ook doen bij mensen thuis, die niet hoeven te waken over patiënten. Maar dit is echt. Er is iemand in nood. Een goede verpleegkundige rent naar de nood. Maar het mens in mij, wil de andere kant op. Ik zet mij echter over mijn angsten heen, maar gebied wel mijn collega om dichtbij te blijven. Samen schuifelen we langs de zalen op zoek naar iemand die bloedt of lijdt.

Achter een bedgordijn tref ik een silhouet. Terwijl ik mij afvraag of deze persoon slaapt en ademt, gaat er een knokige, witte arm omhoog. Mijn trillen neemt wat af. Deze patiënt is overduidelijk nog in bed en in leven. ‘Sorry dat ik u liet schrikken met mijn zaklamp,’ zeg ik zacht, ‘maar we hoorden iemand gillen.’

‘Dat was ik,’ grijnst de patiënt. Even voel ik mij alsnog in een filmplot verwikkeld. Ik hoor opzwepende muziek en verwacht een kettingzaag vanonder de dekens. Maar er gebeurt niks. De man blijft rustig liggen, kijkt mij nog eens op en neer aan en zegt dan tegen de trillende zuster aan zijn bed: ‘Ik had wat eng gedroomd en werd gillend wakker. Sorry.’

De nacht kruipt akelig langzaam voorbij met een uur extra wintertijd. Als het licht is en de dagdiensten binnen wandelen, haal ik opgelucht adem. Er zijn vannacht wederom geen slachtoffers gevallen. Maar Halloween of niet; ik vind nachtdienst sowieso spannend. Wat ligt er achter gesloten gordijnen? Ademt iedereen nog? Ga ik zo niet schrikken? Heeft die meneer nou een raar kleurtje of is dat het nachtlicht?

Zijn er meer collega’s bang in het donker?

Gerelateerde tags

11 reacties

  • no-profile-image

    susanne

    @ nicky
    tuurlijk komt dat weleens voor maar ook ten tijde dat ik op de crisis werkte was dat relatief weinig....
    goede methodiek doet een hoop, niet alles......
    en de kans dat een depressief iemand zich suicideert, tja als je dat allemaal mee neemt in nachtdienst zit je idd niet rustig denk ik.... een nachtcontrole aan begin en dan weer gerust morgen weer een dag.....

  • no-profile-image

    Nicky

    @ susanne: Rustig in de psychiatrie? Welke afdeling werk jij dan? Dwalende mensen door angst, onrust door psychose of een acute manie, soms beangstigend, omdat iemand agressief is, en niet te vergeten de kans dat een depressieve patient zich suicideren... Nee, rustig vind ik het niet.. En jazeker, werken in psychiatrie is ook leuk, intrigerend, uitdagend, nooit saai, maar zeker ook ingrijpend...

  • no-profile-image

    Maria

    Gelukkig ben ik niet bang van aard. Als dat zo zou zijn zou ik in dit geval toch een andere baan gaan zoeken, als je elke keer met angst de nachtdienst moet draaien lijkt me toch ook niet gezond. Als je je niet veilig voelt, zijn er dan binnen je huis wel voldoende veiligheidsmaatregelen getroffen en kun je altijd op mensen (bewaking bv) terugvallen?? Moet toch kunnen lijkt me.

  • no-profile-image

    Lenja

    Zo nu en dan bang zijn in het donker is van alle tijden. Vroeger (eind jaren 50) moesten wij iemand die overleden was op een brancard in het donker, alleen, door de grote tuin van het academisch ziekenhuis naar het lijkenhuis brengen. Daar stond dan iemand met de sleutel en samen legde je de overledene in koeler. Gelukkig gebeurde dat niet vaak in je dienst, maar één keer, tijdens een herfststorm, ben ik daarna ziek van angst een paar dagen thuis gebleven. Nu zijn er andere dingen aan de hand en ik ben blij dat ik daar niet meer mee geconfronteerd wordt. Sukses allemaal en ga door, want jullie zijn echt hard nodig.

  • no-profile-image

    susanne

    @ conny,
    vanuit de nachtdienst met 2 mensen dien ervaring hebben in de psychiatrie en de pg (geriatrie) wint toch echt de psychiatrie. Geen dwalende mensen die verward zijn door blaasontstekign en de catheterbungelend meeneemt, maar clienten die voor een sigaretje komen en dat ook nog een overleggen..... tja psychiatrie staat weleens in negatief in beeld, maar mijn nachtdiensten zijn nog nooit zo lekker rustig geweest.

  • no-profile-image

    Noortje Sprengers

    Ik ben niet zo bang aangelegd, maar ook ik zat in de nachtdienst met halloween. Alsof het zo moest zijn was het echt een spooknacht. Ondanks dat er maar 5 kinderen lagen, waren we erg druk. Dat komt omdat we een jongen van 16 opnamen met alcoholintoxicatie.
    Ik vond bloed op de gang. Twee druppels, niemand wist van wie of wat. Ik liep naar zijn kamer toe, waar de monitor op alarm ging. Daar aangekomen was het bed leeg. Infuus was uitgetrokken en had het bloed veroorzaakt.
    Jongen spoorloos. Beveiliging gebeld... dat soort fratsen. Ik dacht toch echt dat ik het tijdperk verwarde/ weglopende patiënten had afgesloten met mijn verpleeghuisperiode.
    Na een 5 min zoeken vonden we de patient helemaal op de andere kant van de gang. Was daar zijn handen aan het wassen...

    Echt een halloween nachtje dus...

  • no-profile-image

    conny

    avonddienst thuisverpleging vond ik beangstiger dan in het ZH, vooral nadat een collega een tijdje gegijzeld werd door familie van een patient. Fijn als je met 2 dienst heb, bij ons sta je er alleen voor, op een geriatrische dienst voel ik mij veiliger dan op psychiatrie. Halloween maakt mij wel niet extra bang.
    Het extra uurtje, de nacht ervoor, kwam goed van pas, tijdens de 11 uren dienst vond ik nu wel een beetje tijd om iets te eten.
    Soms vind ik het moeilijk om te beoordelen of iemand nog leeft: geriatrische pat. zijn soms zeer bleek en ademen oppervlakkig

  • no-profile-image

    Maartje

    Heb je weleens gedacht aan een avonddienst in de thuiszorg? Je staat op een slingerpaadje in een tuin vol donkere, enge schaduwen en coniferen, beweegt daar nu wel of niet iets achter die ene, grote? Wat denk je, achter je doet de bewoner van het huis het buitenlicht uit en daar sta je, hoe loopt het slingerpaadje ook alweer?
    En heb je weleens op een stormachtige herfstavond over een camping gezworven op zoek naar de uitgang? Zo'n camping die bijna leeg is, alleen helemaal achteraan, tussen die bosschages woont jou patient.natuurlijk mag je niet met de auto de camping op, je moet lopen. Dat is ook niet prettig, altijd blij als ik weer in de auto zit.

  • no-profile-image

    jacq.

    ook nachtdienst gehad, maar niet bang. Wel moe met dat uurtje xtra.
    Ik luister altijd goed of iem. ademt, en in je lichtje zie je de patient ademen (toch?)
    Soms wel nare dingen, als iemand niet lekker is, nabloeding heeft of veel pijn heeft.

    jacq.

  • no-profile-image

    maaike

    Zo herkenbaar!
    Ik ben aan het eind van mijn nachtdienst altijd heel blij (en opgelucht) als al mijn patienten weer aan het ontbijt zitten.

  • no-profile-image

    Petra

    Herkenbaar! Ik vind het ook altijd eng, zo'n silhouet in bed. Hoe kijk je of iemand nog leeft zonder m wakker te maken?
    Ben blij dat ik afgelopen nacht niet aan het feit dat het halloween was heb gedacht!

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden