Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Zorg voor de mantelzorg

Mijn afstudeerproject gaat over mantelzorg. De o zo belangrijke groep die helaas vaak wordt vergeten, want het is tenslotte de patiënt die zorg nodig heeft en niet de mantelzorger.

Maar stel nu dat de mantelzorger overbelast raakt, dat heeft weer invloed op de toestand van de patiënt. En dat is nu precies het onderwerp van mijn afstudeerproject.

Hoe kun je nu als praktijkverpleegkundige overbelasting bij mantelzorgers monitoren en hoe kun je hen een handje helpen? Dat is de vraag waar het allemaal om draait.

Met behulp van de EDIZ-vragenlijst ging ik op pad om inzicht te krijgen in de toestand van deze groep indirecte zorgvragers. Het EDIZ-instrument is bedoeld om de ervaren druk van de mantelzorger vast te stellen. Zij vullen negen vragen in die betrekking hebben op de ervaren zorgzwaarte voor hun dierbare.

Daarnaast hebben we in het begrip mantelzorgers nog een aantal groepen, namelijk echtgenoten, kinderen en natuurlijk mantelzorger met en zonder ondersteuning van de thuiszorg. Ik ben benieuwd welke groep de meeste druk ervaart. Zouden dat de echtgenoten zijn, die samenwonen met de patiënt of juist de kinderen die mantelzorg met hun drukke baan moeten combineren? En welke invloed heeft de thuiszorg op de ervaren druk van de mantelzorger?

Wat me opvalt is dat de meeste mantelzorgers overbelast zijn, maar dat zelf niet doorhebben. “Dat doe je toch gewoon voor je man”, vertelde me een echtgenote. Dat is zeker waar, maar kan die zorg niet verlicht worden door thuiszorg, maatschappelijk werk of vrijwilligers? Tuurlijk kan dat! Alleen het lastige aan dit verhaal is dat niet iedere mantelzorger hulp wil. Het lukt toch al jaren prima, zo wordt gezegd.

Mijn doel is bereikt als ik mantelzorgers een beetje kan ont-zorgen, ik stel me daarbij voor dat ik handvatten kan bieden. Ik ben benieuwd of me dat gaat lukken...

Hebben jullie ervaring met het ondersteunen van mantelzorgers? En hoe ervaren jullie dit?

Suzan Senczuk

12 reacties

  • no-profile-image

    yvonne

    Mijn man heeft al 4 jaar kanker ik ben kostwinner en werk fulltime, we hebben twee kinderen. Sinds 5 weken gaat het heel slecht met hem, gelukkig had ik de eerste drie weken vakantie. De laatste weken gaat het met mijzelf niet goed. Mijn man werd met veel druk uit het ziekenhuis ontslagen, hij moest zo snel mogelijk weg, terwijl hij helemaal niets zelf kon. Naar mij werd helemaal niet geluisterd, de verpleegkundigen, de transferverpleegkundige, de arts, en hijzelf, iedereen walste over mij heen dat het "met ondersteuning" prima zou gaan. Dat was dus niet zo. De ondersteuning kwam 1 uur per dag om 11 uur, hij kon helemaal niets zelfstandig en had 24uur per dag oppas en ondersteuning nodig. Hij kon niet zelf de deur opendoen, eten, medicijnen nemen of naar de wc, ook snachts moest ik er herhaaldelijk uit voor toilet en sondevoeding verwisselen.
    Na twee dagen begon hij weer verder achteruit te gaan, lopen ging ook met ondersteuning niet meer, zuurstof voluit. Uiteindelijk na 4 dagen weer opgenomen via de eerste hulp in zeer slechte toestand. Ik ben inmiddels gebroken van vermoeidheid. De verlofregeling die wij hebben op het werk gaat uit van 2x je werkweek, maar alleen indien je tenminste nog 20 uur werkt in de week. Dat kon dus helemaal niet. Maar dat kan niemand blijkbaar wat schelen, de enige met wie ze praten is de client en de client wil graag naar huis....... Dat de 'ondersteuning' volstrekt onvoldoende en een wassen neus is waardoor je helemaal niet meer kunt werken of voor je kinderen kunt zorgen boeit blijkbaar niemand. Ik vond het vreselijk, ook omdat hij nu weer verder achteruit is gegaan. Het is heel erg om te zeggen want ik hou zielsveel van mijn man maar dit accepteer ik niet meer, de verpleging begint er nu weer over "u wilt zeker graag naar huis he?" Maar dat gaat wat mij betreft niet meer gebeuren. Hij is nog niets beter en thuis zal precies dezelfde situatie ontstaan als eerder, dan val ik echt om. Maar wel heel erg om te merken dat men weigert je serieus te nemen en probeert af te schepen met oplossingen die volstrekt niet werken waardoor je behalve moe ook enorm gestressed raakt en geen kant meer op kunt. Ik neem ze dat inmiddels enorm kwalijk.

  • no-profile-image

    ShannaSWEET

    Do not money to buy a car? You not have to worry, just because that's possible to receive the business loans to solve such problems. Thence take a student loan to buy everything you want.

  • no-profile-image

    Stacy

    Mij is weleens opgevallen tijdens mijn 1e stages dat wanneer een patiënt met ontslag ging, (met enige zorg of zonder zorg) en de mantelzorger aangaf de zorg niet aan te kunnen dit vaak werd afgewimpeld! Op dat moment stond ik daar niet bij stil, nu zeker wel. Hoe verder ik in mijn studie vorderde hoe beter ik luister naar de mantelzorgers. Dus dat is mijn advies.


    Hey Suzan mijn afstudeeronderzoek lijkt op die van jou. Ik doe monitoring van dementerenden en hun mantelzorgers in de thuissituatie. Het gaat dan om de kwaliteit van leven van dementerenden in de thuissituatie en de ervaren belasting van de mantelzorgers.

    groet

  • no-profile-image

    Lydia

    Mantelzorg begint al op het moment dat de patient in het ziekenhuis ligt. Na 1-2 dagen na de operatie wordt al gevraagd wat er nodig is thuis (ondanks dat patient ontzettend ziek is en de mantelzorger niet kan inschatten wat er nodig is). Als daarnaast niet geluisterd wordt door arts/verpleegkundige wat de mantelzorger vertelt, dan kunnen mantelzorgers de zorg ook niet los laten. Ook ik ben zelf zuster, heb alle kanten van het vak gezien (thuis, psychiatrie, ziekenhuis, etc.) en heb ook gezien waar het vooral hapert richting mantelzorger. Er bestaan nog steeds dokters en zusters in de universiteitsziekenhuizen, die gewoon niet willen luisteren naar de mantelzorger.
    Dus regel 1: dokters/zusters, neem de mantelzorger serieus en communiceer met hen.

  • no-profile-image

    puck

    Als klantenadviseur geef ik voorzichtig aan bij mensen dat het goed is dat ze bijv. hun echtgenoot verzorgen. Dat ze dat ook heel goed doen/ hebben gedaan. Dat het niet erg is dat ze het niet meer allemaal kunnen, dat het niet erg is dat je hulp vraagt. Je bent namelijk ook nog partner, geliefde, maatje van. Dat ze die rol niet vergeten. Maar ook dat ze tijd kunnen en mogen nemen voor hunzelf. Want de thuiszorg kan veel, maar de thuiszorg kan niet zonder de mantelzorgers. Daarmee bedoel ik: thuszorg kan veel bieden qua zorg, maar liefde en affectie zoals alleen een partner dat kan bieden, dat kan de thuiszorg niet. Dat deel is ontzettend hard nodig in moeilijke situaties. Dus voorkom dat de mantelzorgers uitvallen. Ze zijn zo onmisbaar.

  • no-profile-image

    Willemien Bos

    Al enige jaren mantelzorger van zowel ouders als schoonmoeder.Ik ga één dag per week naar hun toe dit is mijn vaste vrije dag. Mij vader woont in een aanleun woning(91) is nu tijdelijk in een logeerkamer van het verzorgingshuis vanwege nierbekkenontsteking.
    Hier zorg ik voor de was en de boodschappen. Ook ga ik met mijn vader bij mijn moeder(88) op bezoek zij woont op een PG afdeling. Vaak herkent ze ons niet en soms erg verdrietig. Ook heb ik vaak moeite met de manier van verzorgen op die afdeling. Mijn schoonmoeder is in januari overleden zij woonde ook op een longstay afdeling van een verpleeghuis.Mijn ouders wonen ruim een uur rijden bij mij vandaan,mijn schoonmoeder woonde gelukkig ook aan die route zodat ik dit kon combineren. Ook hier zorgde ik voor de was.Deze dagen zijn zwaarder dan een dag werken.En dan heb ik het nog niet over artsen bezoeken familie gespreken etc waar je voor moet opdraven en vrij moet nemen. Gelukkig heb ik fijne collega's die hier begrip voor hebben en als het nodig is een dienst van me overnemen. Zelf werk ik op een revalidatie afdeling en probeer rekening te houden met de mantelzorgers waar mogelijk.

  • no-profile-image

    louise

    In 1992 ben ik naast echtgenote, moeder van 4 kinderen in de leeftijd van 11 tot 2 jaar en kostwinner tevens mantelzorger geworden.Mijn partner werd acuut ernstig ziek; overleefde dit met de nodige restschade.
    De eerste 6 maanden na ontslag uit het ziekenhuis had ik het genoegen in een, voor mijn gevoel, constant gevecht te zijn met de thuiszorg. Op de een of ander manier was het een onbekend verschijnsel (in een redelijk moderne stad in 1992)dat de vrouw kostwinner was en de man huisman;thuiszorg was voor uitgerangeerde moeders, maar een zieke man..........?
    De ene hulp poetste veel en vlijtig waardoor de kinderen alleen op de bank mochten zitten, de andere was een schat voor ons gezin qua aandacht en gezelligheid, maar ja, de was en het schoonmaken..........
    Daarnaast kwam de coordinator elke 2 weken langs; bij binnenkomst al roepend: tja, er moeten uren af hoor want ik heb zoveel aanvragen........
    We hebben ons er doorheen geworsteld;we hebben allemaal ingeleverd er zijn nog geregeld ziekenhuisopnames geweest die we met elkaar opgevangen hebben zonder de thuiszorg.
    Soms zie ik de coordinator nog in de verte fietsen en denk ik: zal ik haar eens aanspreken en zeggen hoeveel druk ik heb ervaren van haar herhaalde opmerking zodat ze het anderen bespaart..?
    Mantelzorg doe je inderdaad gewoon voor je partner; hulp van derden kan inderdaad ontlasten al blijft het moeilijk om te vragen. Zo nu en dan eens flink je hart kunnen luchten is ook al prettig, daarna ga je weer fris en fruitig er tegen aan. Degene die de mantelzorg ontvangt heeft tenslotte ook niet gevraagd in zo'n situatie te belanden; had ws ook een totaal ander toekomstperspectief.

  • no-profile-image

    Patricia

    Ik heb van veel kanten mantelzorg meegemaakt. Mantelzorgers kunnen een steun zijn, ook kunnen zij heel prettig zijn om mee te werken, soms moet je tegen ze opbotsen, want hun weten het beter. Mantelzorg is een hele fijne en vaak prettige aanvulling op mijn werk als verpleegkundige. Als er geen mantelzorgers zijn dan zou ik mijn werk niet goed kunnen uitvoeren. Ze helpen vaak in moeilijke situaties, vangen heel veel op. Echter hebben ook wel heel veel moeite om los te laten.
    Soms willen mantelzorgers zaken die je als verpleegkundige niet kan waarmaken of niet kan bereiken. Je zult dan samen met hun naar oplossingen moeten zoeken. je moet ook niet vergeten dat mantelzorgers heel veel kennis hebben over hun familielid.
    Samenwerken kan heel fijn zijn.

  • no-profile-image

    Herlinda Stegeman-Bolte

    Ik ben zelf ook mantelzorger, echtgenote, moeder van twee kinderen en verzorgende in de thuiszorg en student, mijn man is op veertig jarige leeftijd getroffen door een hersen infarct in de hersen stam twee jaar geleden, en heeft een jaar daarvoor een viervoudige hernia gehad en ben dus met volle zorg een mantelzorgster. Het eerst half jaar hebben mensen nog wel begrip voor de situatie maar daarna haken veel mensen af. Mensen zijn vaak druk met hun zichzelf en vergeten dan dat je zoveel zorgen en verdriet hebt, waar je overigens bijna niet aan toekomt om dat je het zo druk hebt.

  • no-profile-image

    Anna

    Ik werk als EVV in de thuiszorg en ben zelf mantelzorger van mijn 'licht dementerende' vriendin.
    Zonder mantelzorgers kunnen wij ons werk gewoon niet doen, het zou nl betekenen dat de client vaak niet meer thuis kan blijven wonen. Mijn ervaring is ook dat mantelzorgers vrijwel allemaal overbelast zijn of dreigen te worden, ook al vinden ze het zelf heel normaal wat ze doen.
    Loslaten is inderdaad heel moeilijk voor de meesten van hen. Soms kunnen we een vrijwilliger regelen zodat de mantelzorger er even uit kan, dat geeft soms wel even lucht. Maar in veel gevallen willen mantelzorgers, en dan zijn dat vaak parnters, er niet van weten, ze kunnen gewoon niet weg in hun ogen.

  • no-profile-image

    Ellen

    Als mantelzorger van mijn moeder en oma heb ik gemerkt hoe alleen je kunt staan in dit alles. Ik snap niet zo goed waarom "men"denkt dat de alleenstaande dochter het wel zal doen allemaal.Nadat mijn moeder de diagnose longca had gekregen en een slechte prognose ging ik met haar mee waar ze maar moest zijn.Naar de radiotherapie, naar artsen.Ik reisde van Apeldoorn naar Rotterdam; waar mijn moeder uiteindelijk in het verpleeghuis kwam,omdat ik mijn moeder niet kon verplegen.Hoe graag ik dat ook had gewild.Ik was zelf aan de chemo in die tijd en had ook nog de zorg voor Oma van bijna 100 die in Utrecht woonde.De laatste maanden van mijn moeders leven ben ik elke dag bij haar geweest en zorgde ook voor Oma.Ik vond dat normaal, maar ik had toch ook een broer en schoonzus,maar ik trok naar huis met onder mijn arm eenb bult wasgoed, haalde ook die van Oma nog even op, en de rest kwam alleen af en toe even kijken. Achteraf kan ik zeggen dat ik op de automatische piloot een heleboel kon.Mijn moeder overleed in het ene jaar in Mei en Oma een jaar later in Juni,ik heb geen dag verzuimd van mijn werk, maar zo af en toe heb ik nog wel eens nachtmerries over die tijd. Ik weet dus uit ervaring hoe moleilijk mantelzorger het kunnen hebben.Daar heb ik een hoop van geleerd.

  • no-profile-image

    ?

    Mijn oma heeft elf jaar lang op bed gelegen t.g.v. dementie. Mijn oom woonde toen nog bij haar in huis. Hij heeft zijn baan er voor opgezegd. Ook heeft mijn opa veel gezorgd voor haar, totdat hij zelf dement werd. Ook heeft mijn tante veel voor mijn oma gezorgd. Ze hadden wel 4x per dag thuiszorg nodig. Maar goed. Op de momenten dat die mensen er niet zijn, is ze je hulp net zo hard nodig. Later toen mijn opa dement werd, hebben mijn oom en tante ook veel voor hem gezorgd. Tot dat ze dit niet meer aan konden en toen is hij naar een verpleegtehuis gegaan.
    Ik heb goed kunnen zien dat het heel erg veel indruk maakt op iemands leven. Mijn oma (later ook mn opa) hadden erg veel zorg nodig. En je ziet hoeveel ze opgeven in hun leven.
    Mijn vader en moeder gingen in die tijd wel eens oppassen bij mn oma. Zodat mn oom en mn tante een avondje vrij waren en wat leuks konden gaan doen.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden