Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Mijn grenzen

In al mijn verplegen ben ik uiteraard behoorlijk goed geraakt in wat ik doe. Soms slaan collega’s steil achterover van mijn kunde. Soms ben ik de beste. Soms de op één na beste. Maar meestal ben ik een heel goeie in ieder geval.

Maar, geloof het of niet, ik heb ook zo mijn beperkingen. Soms zijn er dingen die ik gewoon niet kan. Stil zijn is daar een voorbeeld van. Maar grotere voorbeelden bestaan ook. Zo kan ik bijvoorbeeld heel slecht omgaan met mensen met verslavingen. Ik kan dat niet. Ik heb er het geduld niet voor. Ik mis het begrip. Waar anders mijn empathie reikt tot ver buiten de ziekenhuispoorten, betrap ik mij op ongeïnteresseerd gedrag bij mensen met ongezonde gewoonten.

Nee, perfect ben ik bij lange na niet. Ik heb aan alle kanten grenzen, waar ik over struikel; ook in mijn werk. Bij mensen met verslavingen, ligt die grens echter vlak voor mijn voeten en precies tussen de patiënt en mij in. Ik kan gewoon niet dichterbij ze komen. Of misschien moet ik zeggen ‘durf’.

Ik herken de grens, mijn beperking, mijn vooroordelen. Ik weet dat ik op dit gebied onkundig ben. Onervaren of misschien juist wel ervaren van de verkeerde kant van dit verhaal. Misschien heeft het zien van één verslaafde mij wel verknoeid voor al die anderen. En met misschien bedoel ik eigenlijk ‘zeker weten’.

Maar ik heb dus die beperking. Ik kan niet verplegen als het deze patiëntencategorie betreft. En toch kom ik geregeld iemand tegen die bij zijn jicht twintig glazen bier per dag drinkt. Iemand bij wie geen anamnese mogelijk is, omdat ze teveel GHB heeft gebruikt. Mensen in de gordijnen, omdat ze in mijn ziekenhuis niet kunnen voorzien in hun eigen afhankelijkheid en behoeften.

Mag ik die patiënt afwijzen als ik goed uit kan leggen aan mijn baas of collega’s dat ik iets aan die zorgvrager niet onder ogen kan of wil komen? Of moet ik het aangaan en mij er overheen leren zetten? Mag je onredelijk zijn, als een zoveelste maag met een overdosering moet worden leeggepompt? Onverschillig of boos zijn, als iemand niet uit het leven haalt, wat er zo overduidelijk wel in zit?

En waar ik vooral nieuwsgierig naar ben: zijn er meer beperkte verpleegkundigen op welk gebied dan ook? Of ben jij werkelijk de allerbeste?

Gerelateerde tags

13 reacties

  • no-profile-image

    Sandra

    Heel goed dat je als verpleegkundige, maar ook als mens je beperkingen kent. Natuurlijk heeft iedereen zijn eigen 'allergiën. Maar, dat maakt het nog niet per definitie acceptabel.
    M.i. is het goed om je beperking aan te geven en aan andere collega die zich wel kan inleven in deze specifieke situatie, de zorg te laten verlenen. Maar dat neemt niet weg dat je iets hebt om over na te denken.
    Iedereen heeft recht op zorg, aan ons is het oordelen echt niet. Immers, jij loopt niet in de schoenen van een ander. Ik kan legio voorbeelden opnoemen vanuit de praktijk waarin het bijv. gebeurt dat een verslaafde niet serieus wordt genomen in zijn pijnbeleving (wil natuurlijk morfine), totdat iemand wél dood ging van een darmperforatie. Of juist dor wél contact te maken, je een levensverhaal hoort waar jou de tenen van krommen en je denkt
    'ik weet niet of ik dat mentaal zou hebben overleeft'. Waarom vinden we het allemaal zo erg dat bijv. kinderen worden mishandeld, misbruikt etc. Ach en wee... maar als het kind dan volwassen is, is dit geheel de andere kant op geslagen?
    Wij kunnen niet oordelen want we lopen allemaal ons eigen weg.

  • no-profile-image

    Maar even anoniem

    Ik ben verpleegkundige en verslaafd aan eten. Daar laat ik het niet zomaar bij zitten. Altijd ben ik bezig met therapie, dieet, val kilo's af en kom ze weer net zo snel aan. Het probleem is dat de verslaving iets oplevert. Er zitten veel nadelen aan, maar ook voordelen die het slechte gedrag 'belonen'. Die voordelen werken vaak op heel korte termijn en de nadelen op de lange termijn. De korte termijn heeft te vaak de neiging om te winnen. Ik wil aangeven dat mensen met een verslaving hier ongelooflijk mee kunnen worstelen. En bedenk, dat een ziekenhuisopname gepaard kan gaan met heel veel zorgen waardoor men juist in het slechte gedrag kan vervallen. Stel dat ik over 10 jaar met een hartinfarct in het ziekenhuis beland, dan heb ik liever dat Sandra de zorg voor mij aan een collega overlaat. Veroordelen, dat doe ik al genoeg naar mezelf. De veroordeling van anderen voelt verschrikkelijk en helpt me ook zeker niet op mijn weg naar beter gedrag. Misschien zou je een cursus motivational interviewing kunnen doen Sandra. Hierbij krijg je handvatten over hoe je kunt omgaan met patienten met verslavingen, en hoe je iemand kunt motiveren om er iets mee te doen. Mogelijk vloeit jouw afkeer ook voort uit een gevoel van machteloosheid, en sta je er al heel anders in als je er wèl wat mee kan.

  • no-profile-image

    symona

    tja het vak is en blijft een geheel van lichamelijk en geestelijke en sociaal welbevinden. tuurlijk mag je onderling patienten ruilen of ervaringen met elkaar delen. Zie het als een uitdaging om daar ook goed en de beste in te worden. Het is nl niet alleen maar dikke bult eigen schuld met verslaving. er zitten hele verhalen in de patienten/clienten en het is een vak om die eruit te krijgen en te kunnen werken aan een betere toekomst.succes sandra met je cllums ik lees ze graag

  • no-profile-image

    Joyce

    Ik werk ook op de longafdeling en verpleeg dus veel (nicotine)verslaafden. En omdat mijn ziekenhuis in Amsterdam staat ook nog eens veel drugsverslaafden.
    Ik ben ook niet de allerbeste want voor deze patiënten loop ik toch iets minder hard om het maar eens zo te zeggen. Ze krijgen uiteraard de zorg waar ze recht op hebben. Maar als ze steeds van de afdeling af gaan om aan hun verslaving toe te geven, dan bouw ik de zuurstof rap af en mogen ze snel weer naar huis, waar ze verder zullen gaan met het vernietigen van hun longen. Ik kan me totaal niet indenken waarom ze zich niet willen laten helpen om te stoppen met roken.
    Waarom werk je dan op de longafdeling met al die verslaafden, zul je je misschien afvragen.
    Omdat er gelukkig ook heel veel mensen zijn die wel willen knokken voor meer kwaliteit van leven en met hen knok ik mee.

  • no-profile-image

    Anneke

    Ik denk dat Sandra door dit onderwerp een discussie op gang wil brengen. Ze geeft duidelijk aan nieuwsgierig te zijn naar beperkingen van andere verpleegkundigen. 'Zijn er meer beperkte verpleegkundigen op welk gebied dan ook'? De meeste reacties komen pas als het onderwerp op de grens ligt, lijkt mij... Missie geslaagd Sandra!

  • no-profile-image

    Corien

    Ik herken dat wel. Met de ene patient heb je meer dan met de andere. Soms 'werkt het niet', de combinatie verpleegkundige - patient. Ik vind het niet onprofessioneel om dit aan te geven. De patient heeft recht op goede zorg, als er de mogelijkheid is om te kiezen uit meerdere verpleegkundige, waarom dan niet kiezen voor de verpleegkundige die door een goed contact veel kan bereiken? Jij bent misschien wel die verpleegkundige voor een andere patient. Prima om dit zoveel mogelijk op elkaar af te stemmen. Daar heeft de patient het meeste baat bij!

  • no-profile-image

    Ellen

    Gelukkig is sinds enige tijd VERSLAVING officieel gedefinieerd als ZIEKTE! Dat betekent dus dat we deze zorgvragers niet (meer) kunnen benaderen met de houding van: "Eigen schuld dikke bult!"

    Ik deel de mening dat je met de ene zorgvrager een betere klik/chemie hebt dan met de andere. Als het echt niet werkt is een ruil met een collega soms een optie.
    Wat ik niet deel is om een categorie zorgvragers in z'n geheel af te wijzen.
    Ik denk dat het dan tijd is om jezelf af te vragen waar je irritatie zit en hoe professioneel je bent!

  • no-profile-image

    Tina

    Ik ben bang voor soort gezondheidsterrorisme: Dus obesitas; eigen schuld , dikke bult, maagkanker; te scherp eten gewend? hartinfarct; had u maar niet zo moeten stressen meneer/ mevrouw...
    Niet alles is controleerbaar en voor die verslaafde is zijn/haar verslaving misschien de laatste strohalm. Zonder het peukje of het neutje zou hij/zij misschien het leven niet aan kunnen.
    Ik denk dat het een uitdaging is om iedereen deskundig en professioneel zorg te geven, ondanks de "onderbuikgevoelens''.
    Wel zo eerlijk hoor, Sandra, dat je het onderwerp durft aan te snijden!

  • no-profile-image

    Ria

    Geweldige column Sandra, iedere verpleegk heeft zijn/haar beperkingen denk ik - maar niet iedereen weet dat van zichzelf. wat mij betreft (Thuiszorg): als een collega een betere deskundigheid of beter klik heeft met een cliënt, dan vraag ik of zij het overneemt... als dat niet zo is zal ik wel moeten. Voor zorg weigering zijn 1001 regels - dat kan niet zomaar. Wel onderling en (zm) met cliënt afspreken waar je grenzen liggen. En soms moet je naar 1 of ander meldpunt - omdat de zorg thuis onverantwoord is ... Dat kan ik allemaal regelen, maar ik mag niet zo maar ' niet gaan' ...

  • no-profile-image

    Hans

    Er is ons jarenlang verteld dat het allemaal wel mee zou vallen en dat roken helemaal niet zo ongezond zou zijn. Het tegendeel is allang gebleken.

    Verdienen mensen die verslaafd zijn aan sigaretten niet juist méér aandacht en hebben zij jouw professionele goede zorg niet juist harder nodig dan mensen die niet verslaafd zijn? Juist voor deze mensen kun je extra betekenen, door ze te helpen hun eerste stappen te zetten naar een gezondere leefstijl. Vanaf 2012 haalt minister Schippers stoppen met roken weer uit het basispakket. Nú is dus het moment om zoveel mogelijk notoire rokers hulp te bieden bij het stoppen met deze dodelijke gewoonte.

  • no-profile-image

    Bart

    Ik ben geen verpleegkundige, maar mijn vrouw is dat wel.

    Ik denk dat je wel een punt hebt met het oog op eigen verantwoordelijkheid van de patiënt. Zoals je zelf eigenliijk al treffend zegt: "waarom zou een ziekenhuis met alle macht moeten voorzien in de afhankelijkheid en behoeften van de patiënt?". Ik neem aan dat je het hier hebt over drankgebruik en roken.

    Je zult zelf denk ik een beetje aan moeten voelen of het probleem/de verslaving van de patiënt - want dat is het uiteindelijk, ongeacht de perceptie van de patiënt - structureel is of niet en daarnaar handelen.

    Is het probleem niet structureel en is door een ongelukkige samenloop van omstandigheden de gebruiker een patiënt geworden, dan kun je hier lichtzinniger mee omgaan dan iemand die willens en wetens vast blijft houden aan de verslaving. Bij beiden vind ik wel dat er gewezen moet worden op de eigen verantwoordelijkheid van de patiënt en de gevolgen van zijn of haar verslaving/gebruik.

    Komen we op het punt van wel of niet verzorgen van een patiënt vanwege morele bezwaren. Ik denk dat je dat in goed overleg met je collega's moet overwegen. Zijn erg geen collega's die de zorg voor die patiënt kunnen opvangen, dan vind ik wel dat de verpleegkundige de morele bezwaren opzij moet kunnen zetten. Met inachtneming van wat ik hierboven schreef.

  • no-profile-image

    appeltje

    Nou Albert, ik vind dat jij je stil moet houden.( Hoewel je het vast zegt om de discussie op gang te brengen, anders kan ik mij er niets bij voorstellen). Het is van grote klasse dat Sandra aangeeft waar haar beperkingen liggen. En die hoeft ze ook niet te leren tenzij ze zelf wil.
    Ik herken dit op afstand, zelf een meneer verpleegd die met sirenes en toeters en bellen binnenkwam, direct bestraald moest worden vanwege een tumor die heb stikkens benauwd maakte. En daarna vroeg of hij misschien een sigaret mocht. Die heb ik in overleg met de arts maar wat oxazepam gegeven. Ga maar weer roken als ik vrij ben heb ik gedacht.

  • no-profile-image

    albert

    Nou Sandra, ik denk dat je binnenkort op zoek kunt naar een andere baan. Dit kan echt niet.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden