Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Gevlucht uit het reparatie- en onderhoudscentrum

In meerdere blogs is al naar voren gekomen dat ik heb gekozen voor de psychiatrie. Ik ga voor individuele zorg die op maat is, en ik heb gekozen voor wie ik wil zijn als verpleegkundige. Ik ben gevlucht uit de 24/7 draaiende fabriek.
Gevlucht uit het reparatie- en onderhoudscentrum

Soms verbaast het me dat het ziekenhuis nog steeds het ziekenhuis heet. Een reparatie- en onderhoudscentrum dekt de lading anno 2012 misschien wel beter. Of 'mensfabriek', dat klinkt ook wel. De bedden zijn mijn werkbanken en het gereedschap heb ik in mijn zakken zitten. Het is wel hard werken, maar dat neem ik voor lief. Het geld moet nou eenmaal rollen.

Op het reparatieformulier lees ik dat product 'Adf-23cf' een breuk heeft. Aangezien het product uit 1923 stamt, rekenen we hier 3/4 dagen voor. Dan sturen we het weer terug. Omdat dit een complex product is sturen wij nog wel een advies mee dat het voorzichtig gebruikt moet worden. De breuk is wel hersteld, maar nog wel kwetsbaar. Vooral ook omdat producten uit die tijd toch veel slijtage vertonen.

En toen drong het door: 'stop!', dit wil ik niet meer. Ik werk met mensen, en niet met producten. De opleiding heet toch echt 'verpleegkundige' en geen 'fabrieksmedewerker'. Je kunt tegenwoordig niet eens de tijd nemen voor de ADL. Sterker nog, er wordt verwacht dat je 4 patiënten tegelijk aan het wassen hebt gezet, en in de tussentijd nog even een steunkousje, bloedsuikertje en een ontslag 'regelt'. Wel allemaal voor 10:00 uur, want de nieuwe patiënten kloppen al aan de deur.

Ieder zijn ding, dat zeker. Maar het ziekenhuis zal voorlopig mijn werkplek niet worden. Werken met zo'n gevoel (of het nou terecht is of niet) is niet mijn ding. Wat mij erg leuk lijkt is ambulant werken in de psychiatrische sector. Of in een woonvorm met als uitgangspunt weer terug de maatschappij in. Ik heb twee leuke en leerzame stages gehad in het ziekenhuis, maar nu ben ik toe aan wat anders.

Ik ben benieuwd hoe dit bij mijn collega's zit. Waar zie jij je absoluut niet werken als verpleegkundige en waarom niet?

8 reacties

  • no-profile-image

    Boy Marx

    Beste Quinten.

    Bedankt voor dit blog. Ik ben 32 jaar en niet happy in mijn huidige baan als Proces Operator. Ik ben al langere tijd het twijfelen of het vak verpleegkunde niets voor mij is. Nu weet ik het. Dankzij je mooie blog heb ik voor mezelf de knoop door gehakt en vanaf December/januari ga ik me overal waar mogelijk om me aan te melden voor de BBL opleiding verpleegkunde.

    Ik blijf je volgen dus blijf bloggen.

    Nogmaals bedankt.

  • no-profile-image

    Stijn

    Ik denk dat er over elke sector in de gezondheidszorg een weblog geschreven kan worden die alleen de negatieve kanten belicht. Het is wat je er zelf van maakt!

  • no-profile-image

    Nienke

    Voor mij de reden dat ik niet in het ziekenhuis wil werken, is dat ik het persoonlijke contact met de zorgvrager mis. Je hebt geen tijd voor ze om alle, door quinten al genoemde, redenen. Voor mij de psycho-geriatrie. Ook best pittig, maar hoe fijn is het om de oudere zorgvrager nog lekker mens te kunnen laten zijn ondanks alle 'geestelijke' problemen ze al hebben.

  • no-profile-image

    S

    Erg herkenbaar.

    Ik ben tijdens mijn 4 jaar, na 10 weken gestopt met mijn differentiatie Klinische Zorg. Gevolg: half jaar langer over de opleiding gedaan, maar de "beste" keus die ik kon maken.

  • no-profile-image

    jenneke

    Ik ben zelf al de helft van mijn leven (!) wijkverpleegkundige, maar heb een super goede indruk gekregen van het ziekenhuis (Radboud) waar mijn vader net een week op 3 afdelingen (ic, mediumcare en thoraxchirurgie)heeft gelegen. Overal geweldige zorg, veel aandacht, attent en persoonlijk. Misschien heeft een universiteitsziekenhuis meer mogelijkheden, maar ook echt zorg vanuit het hart geboden, wat ons betreft.

  • no-profile-image

    m

    Helaas kan ik uit de praktijk zeggen dat ook in de psychiatrie het niet alles is. Ik heb de andere kant gezien bij bekenden, en ook daar wordt er niet altijd gekeken naar wat goed is bijvoorbeeld voor de familie. Kan ook bijna niet altijd anders in de huidige zorg, maar aan alles zit dus een mindere kant. Ik denk dat er in het ziekenhuis ook heel veel toppers rondlopen! (en werk zelf in de thuiszorg, waar je ook aandacht wilt geven maar niet altijd kunt).

  • no-profile-image

    Danielle

    Hoi Quinten, ik kan je gevoel wel begrijpen, maar gelukkig voel ik het toch anders. Ik ben 4e jaars BBL leerling, bijna klaar met de opleiding, die ik in het ziekenhuis heb gevolgd. Mijn patiënten zie ik als mens, zeker niet als product, en ik wil het beste voor hen. Het doel van een opname is meestal om snel een stuk op te knappen en weer naar huis te kunnen gaan. Dat willen de meeste van mijn patiënten toch ook het liefst. In korte tijd wordt er daarom veel onderzocht, gedaan en geregeld. Ik vind het juist leuk en uitdagend dat ik in die hectiek de rust vind om tijd te nemen en aandacht te hebben voor mijn patiënten. Veel gesprekken voer ik weliswaar tijdens het wassen, steunkousen aantrekken of bloedsuiker prikken (misschien is dat voor mij makkelijker omdat ik een vrouw ben, 2 dingen tegelijk doen ;)), maar ook zonder "handelingen" te hoeven doen loop ik regelmatig de kamers binnen. Een goed gesprek, waarin iemand zijn hart kan luchten, hoeft geen uren te duren. Daar is echt wel tijd voor. Dat is het voordeel van een 24/7 fabriek: het werk gaat 24 uur door dus dan gebeurt de rest maar iets later als dat gesprek nu even belangrijker is.
    Dat mensen sneller met ontslag gaan uit het ziekenhuis vind ik ook niet per definitie verkeerd. De herstelfase kan vaak deels thuis plaatsvinden, met de nodige hulp van thuiszorg of mantelzorg. Ik denk dat veel mensen dan sneller hun eigen leven weer kunnen oppakken.
    Maar inderdaad: ieder zijn ding! Dat is ook het leuke aan werken in de zorg, je kunt veel richtingen in. Maar dat maakt tegelijkertijd ook de keuze voor wat ik wil na de opleiding erg moeilijk.
    Jij in ieder geval succes in je verdere loopbaan!

  • no-profile-image

    Tim

    He Quinten Manuel,

    Ik doe ook de verpleegkundige en zit net als jij in het 4e jaar.
    In het 3e leerjaar heb ik het hele jaar in de psychiatrie stage gelopen, echt mega gaaf! 1e periode op een gesloten afdeling en 2e periode op een afdeling open afdeling. Echt super leuke tijd, met collega's en de psychiatrie zelf. Net zoals jij moest ik aan het einde van m'n 3e jaar differentiëren, lastige keuze.

    Ik heb uiteindelijk toch gekozen voor het ziekenhuis omdat dat daar meer mogelijkheden zijn om doorgroeien. Nu vanaf september begonnen op een ziekenhuis afdeling, maar valt me af en toe best tegen. Door beperkten ziekenhuis ervaringen moet ik flink veel dingen bijleren, dit kost veel energie en brengt ook hoop onzekerheid met zich mee.
    Maar het stuk wat je hierboven heb beschreven, kan ik me wel in vinden. Ik probeer er toch mij eigen draai aan te geven, het menselijke aspect wat ik vooral geleerd heb in de psychiatrie toe te passen in het ziekenhuis.

    Succes met je opleiding en ik hoop dat we beide in juni het papiertje mogen ondertekenen!!

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden