Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Bezuinigen gaat ten koste van patiënt

Natuurlijk moet het zuiniger in Nederland. Maar tot welke prijs?
Bezuinigen gaat ten koste van patiënt

Zo hebben wij op onze afdeling twee secretaresses die door zuinigheid worden ondergewaardeerd. Ach, misschien moet ik helemaal niet klagen, net als zij. Toen het vorige week de Dag van de secretaresse was, kregen zij heel attent een bloemetje. 1 bloemetje. Voor 2 mensen tegelijk. Niet voor thuis dus.

Het weekend zie ik een apotheekcollega zweten door financiële beperkingen. Elke vijf minuten belt er een verpleegkundige met een weekendverlanglijstje. Tussen het bellen door, zoekt ze het bestelde, ze controleert, vult in en zet klaar. Ze moet mij ontvangen en al die anderen en ondertussen noodmedicijnen leveren voor alle ouderenzorginstellingen van onze zorggroep. Zij draait een hele werkdag in een paar uren. Gelukkig werkt zij slechts 1 weekend per 2 maanden, dus ze mag niet klagen, zegt ze.

Ook mijn weekend loopt anders door bezuinigingen. Ik werk op reuma. Daar gaan mensen met weekendverlof om te kijken hoe ze thuis bewegen en belasten. In het weekend loopt mijn afdeling leeg. Dus toen er op vrijdag – na een dag van contacten leggen en band opbouwen – slechts 3 patiënten overbleven, moesten we die verplaatsen. Onze afdeling moest sluiten. Lichten uit, geen voedingsassistente, geen gepoets, koelkast op slot.

De 3 patiënten moesten vrijdagmiddag naar de oncologieafdeling en dan zondagochtend weer naar reuma. Op oncologie brandden de lampen toch al en daar pasten nog wel wat reumapatiënten. De patiënten vonden het spannend, verdrietig, onrustig, maar uiteindelijk wel prima.

Ineens had ik geen werk meer, nu er een slot zat op de reuma. Dus moest ik naar de longafdeling. Ik heb er heerlijk gewerkt. Ik ben uitgedaagd en heb leuke contacten gelegd. Ik zal dan ook niet zeuren. Maar, net als vrijdag, huilde er een patiënt toen ik wegging: ‘Kom je morgen niet weer? Het voelt zo goed bij jou!’

Nu heb ik kanjers van collega’s die mijn werk fantastisch overnemen. Op oncologie en op long. Maar ik had daar ook kunnen zijn. Bij de 1 of bij de ander. Mijn werk afmakend, het opgebouwde vertrouwen voortzettend. Dat was dus niet het geval. Vanwege zuinig- en verstandigheid.

Ik heb lekker gewerkt op 3 verschillende plekken in 4 dagen. Ik red mij wel, want ik ben nog ‘jong’ en flexibel als een verpleegkundige. Maar de blik in de ogen van mijn patiënten doet me toch twijfelen: doen we het allemaal nog wel goed?

3 reacties

  • no-profile-image

    annemieke middelkamp

    Dag sandra, wat kun je toch 'to the point' schrijven! Ik lees je blogs regelmatig en wilde je dit nu dan toch graag eens laten weten, groet!

  • no-profile-image

    Jos

    nog afgezien van het gesjouw bij en met mensen valt het toch wel op dat ziekenhuizen een indeling maaken naar specialisten..soort bij soort en dat verpleegkundigen zich identificeren met dat soort bij soort..
    Dus ben je kankerzuster,reumazuater en longzuster..
    Als het goed is is het beroep(als we het even zo mogen noemen)generiek en moet het specialisme er niet toe doen...echter..de medische associatie is wel heel erg sterk,zowel in benaming als specialisatie.
    Rijst de vraag of specialisatie op deze gronden nu echt datgene is wat we willen...Professionalisering volgens het model van "hol je sponsor uit"..Terwijl je er niet naar betaald wordt...(wellicht een toeslag, maar die ligt zeker niet gelijk aan het uurtarief van de medisch specialist)

    De vraag of je iets wel of niet goed doet is een kwaliteitsvraag.
    En als "kwaliteit"betekent dat het voldoen moet aan vereisten(er zijn inmiddels een hele hoop eisenstellers,bijv.cliënten,verzekeringen,opleidingen,werkgevers etc etc)en zodra het voldoet aan die wirwar van eisenstellers dan doe je het goed,ook al ben je er persoonlijk nog niet zo tevreden mee.Beter dat dan andersom, zou ik zeggen.(je vindt jezelf erg goed, maar het voldoet niet aan de vereisten..)

  • no-profile-image

    Bas

    mooie blog weer Sandra. Schuiven met mensen brengt trouwens risico's met zich mee. wie op een gastbed ligt loopt een veel grotere kans op complicaties of zelfs vroegtijdig overlijden. Daarnaast verhoogt het schuiven met mensen, zeker bij ouderen, het risico op delier. Sommigen noemen het zuinigheid, maar je zou het ook pennywise,pound foolish kunnen noemen:)

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden