Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Hoever ga je?

Een patiënte vraagt mij of ik een krantje wil halen voor haar. Het krantje kost mij ongeveer 10 minuten van mijn eigen tijd, want mijn dienst zit er net op.

Ik overdenk mijn planning. Er zit nog wel een klein beetje speling in het geduld van mijn oppas. Ik loop hard, slalom om 1 bed , 3 rolstoelen en 2 stellen met en zonder infuus. Binnen 8 minuten ben ik bij de patiënte terug met de Leeuwarder Courant en haar wisselgeld.

De meneer van kamer 8 heeft geen schoon ondergoed en geen wassers in zijn omgeving. Hij drukt mij een briefje van 50 euro in mijn hand en vraagt of ik in zijn maat wat onderbroeken en hemden uit wil zoeken. En met nog zo’n briefje, verzoekt hij mij om een pyjama. Ik staar naar het geld en vertrouwen in mijn hand. Maar moet ik dit doen? Ik moet geld uitgeven van een ander, kleding kiezen voor een ander. Het voelt wat gek, want als ik dit geld aanpak, word ik ineens meer naaste dan verpleegkundige.

Ik heb een buurman van 65 jaar; vriendelijk, smoezelig en een beetje excentriek. Hij brengt elke dag zijn folders aan mijn deur. Zo heb ik wat te lezen in mijn drukke bestaan, zegt hij, terwijl hij mij wijst op puzzels en prijsvragen. Soms pakt hij een rolletje plakband in als cadeautje voor mijn dochter. Lieve gebaren, maar hij belt wel steeds vaker aan. Hij is mijn buurman, maar noemt mij ‘een soort dochter’. Verwarrend. Bij een aantal van zijn aanbelbezoekjes staat buurmans gulp open. Soms heeft hij vlekken op zijn gezicht, soms op zijn kleren. Met zijn oedemateuze voeten in kapotte pantoffels schuifelt hij van zijn huis naar de supermarkt. De tocht van 1 kilometer kost hem 2 keer een half uur. Iets in mij wil de man mijn auto aanbieden. Soms wil ik zijn gulp al pratend even dichtdoen. Gelukkig herinner ik me net op tijd dat ik niet zijn verpleegkundige ben. Het zou gek zijn.

Men verklaarde mij evenzo voor gek toen ik met kersttijd mijn kerstpakket weggaf aan deze buurman. Of toen ik 5 euro gaf aan een straatmuzikant, gewoon omdat ik het kon missen. En hij maakte mijn dochter aan het dansen.

Laatst zag ik 2 jonge mensen bevlogen en blozend 2 zware rolstoelen duwen. Van een verzorgingshuis naar het park. Het was een prachtige dag. Mensen horen dan ook in parken en niet achter eigen geraniums. Deze 2 jonge mensen (plegen, familie, geen idee) hadden dat gezien. En mooier nog, ze hadden er iets mee gedaan. Ze hadden eigen tijd of werktijd genomen voor iets dat niet vereist was. Iets extra’s, wat warmte.

Aan één kant wil ik roepen om meer kerstpakketgevers,  straatmuzikantsponsoren en rolstoelduwers. Maar waar ligt de grens? Moet ik de pyjama kopen of buurman zijn boodschappen halen? Reageer ik op een patiënten-vriendschapsverzoek op facebook? Het zal mensen goed doen…

5 reacties

  • no-profile-image

    marjolijn van den dool

    Geweldig hoe jij de dingen oppakt Sandra. Ik zou je graag aan mijn bed hebben. Je bent een mens met oog voor andere mensen. Zelf ben ik al een tijdje niet meer werkzaam aan bed maar dat krantje had ik ook zeker gehaald. Ook een eenzame oude mevrouw die geen falilie had en bij mij op de afdeling in het ziekenhuis lag heb ik op haar verjaardag een bloemetje gebracht (al weer lang geleden maar als ik er aan terug denk geeft mij dit een goed gevoel).Professioneel? Dat weet ik niet maar wel als mens in contact met een medemens.Van hart tot hart, en dat is ook goede zorg :)

  • no-profile-image

    jos

    Ik heb zelf in de situatie verkeerd dat ik na een zeer ernstige toestand weer wat wereldwijs wilde worden.
    Ik wilde daarom ook af en toe een krant hebben om te lezen..daar was geen tijd voor.Wel voor een uur koffie.
    Botweg geen zin!
    En ja, Ik mocht zelf niet van de afdeling af...ik vernam later dat er elders stapels gratis kranten lagen, maar niemand nam een paar van die dingen mee voor op de kamers.
    Hulpverleners en cliënten/patiënten: verschillende werelden

  • no-profile-image

    Mario Helmond

    Gewoon doen.
    Tenminste als je de technische handelingen gedaan hebt (dat waar je voor gekomen bent). Daar valt lichamelijke zorg (wassen) lang niet altijd onder. Je credo ís toch blij maken door te helpen. De cliënt mag mee bepalen wat dat inhoud, zolang jij er persoonlijk óók in mee wilt gaan en er blij van wordt, zonder collega's er later mee op te zadelen. Geen sexuele handelingen bv. Maar wat extra persoonlijke aandacht; doen!

  • no-profile-image

    Roosje

    Kerstpakket gaat naar de voedselbank, de buurman met open gulp zou ik een beetje op afstand houden, krantje wil ik wat eerder kopen, dus even de patient attenderen. Ondergoed ga ik niet kopen, sorry.
    Dacht wel even over twee patienten die rondliepen in broeken en truien van mijn echtgenoot. Die kon ze wel missen.

  • no-profile-image

    Bas

    Ik zou mijn auto niet uitlenen aan een man die consequent met een open gulp loopt. Dat krantje daarentegen, dat had ik ook gewoon gedaan.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden