Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

'Dé Verpleegkundige'

Om kwart over zeven klok ik in. Een werkdag, zoals anderen. Hoewel...
'Dé Verpleegkundige'

Ik deel medicijnen en leg uit waar ze voor zijn, dan meet ik een bloeddruk, signaleer een verschil en stop een infuus. Elders wordt een patiënt benauwd. Ik neem er de tijd voor en wijs de patiënt op een juiste houding en een betere ademhalingstechniek. ‘Haal een dokter,’ briest de patiënt boos.

Maar de boosheid ken ik. Dat is angst. Ik ga zitten op het bed. Ik grijp een hand en met mijn ogen grijp ik de blik van de patiënt vast. ‘Ik ben er,’ probeer ik te zeggen met heel mijn lijf, ‘wees niet bang’. Heel gestaag krijgt de patiënt zijn ademhaling onder controle. Zo zitten we tien minuten zonder woorden samen op één bed.  Ik tuur en de patiënt tuurt terug. Oog in oog en hand in hand; daar zitten we. Even ben ik de behandeling en is mijn rustige hartslag een levensreddend ritme.

Als zuurstofarmoede uit het gezicht verdwijnt en de grip van de patiënt ontspant, roep ik een dokter. We nemen wat cijfers door. De dokter schrijft wat aanvullende farmaceutica voor. Maar de patiënt gebaart, met opgetrokken schouders ademend: ‘Deze zuster, daar kan geen medicijn tegen op.’

Ik heb hem gered, zegt hij. Tegen zijn buurvrouw die het allemaal beaamt. Tegen zijn zus en zijn twee kleindochters. Tegen mijn collega die na mij op die kamer werkt en de volgende dag nog eens tegen een vrijwilliger die fruit komt brengen. Wat heb ik toch een gaaf beroep; redden en kalmeren is gewoon mijn werk!

In theorie moest ik stapels feiten leren. In mijn gediplomeerde jaren leerde ik daar nog trucjes bij. Inmiddels herken ik soms onrust zonder meten. Veel meer dan op cijfers, vaar ik op blikken in ogen, spieren in het gezicht of de kleur van iemands wangen. Dat las ik nooit heel concreet in hbo-v-boeken, maar dat is verplegen. Voelen, ruiken en heel veel kijken.

En over kijken gesproken, ik kijk ook graag patiënten op tv. In ziekenhuisseries. Ik mis er niet één. Greys Anatomy, de Co-assistent, ER. Mij valt echter op, hoe misbaar verpleegkundigen veelal zijn in de series. Amerikaans of Nederlands, de zuster is slechts iemand die een fout maakt of een dokter wulps toe lacht.

Waarom is er geen serie ‘de Verpleegkundige’? Waarin je ziet hoe ‘wij’ onze magie verdelen over een groot aantal ongelukkige zorgvragers. Hoe wij toveren met tijd en brouwsels, hoe wij gedachten lezen en spreuken spreken.

Graag zou ik op tv laten zien hoe gaaf mijn beroep is. Of wat ik in hemelsnaam vandaag allemaal weer heb beleefd. Dat een doorsnee werkdag voor een verpleegkundige weinig 'normaals', schoons en voorspelbaars bevat.

Maar er zijn bijna geen woorden voor wat ik doe, mee maak, voor de kiezen krijg, uit mijn hoofd probeer te zetten. Verplegen is keihard, loeizwaar, hartverscheurend vertederend, oorverdovend en doodstil. Hoe leg ik dat uit? Hoe laat ik dat zien?

Wat vertel jij thuis of op een verjaardag over jouw werkdag? En stel dat er een serie ‘de Verpleegkundige’ zou komen, welke scene is volgens jou dan onmisbaar?

15 reacties

  • no-profile-image

    Afina van Dijk

    Series over verpleegkundigen zijn wel degelijk. Mercy, elke donderdag op RTL8 en Hawthorne, wat momenteel niet wordt uitgezonden.
    Wel ben ik het ermee eens, dat ons beroep ondergewaardeerd wordt door de media.

  • no-profile-image

    Jasmina

    Als de serie er zou kunnen komen dan denk ik dat deze via de site van nursing gezien moet kunnen worden omdat ondanks de enthousiaste reacties de meerderheid van NL hoogst waarschijnlijk niet zit te wachten op weer een medische serie.. tenzij het een compleet ander concept wordt.

    Verder denk ik dat het heel erg belangrijk is dat de verpleegkundige echt naar voren komt hoe ze worstelt met haar eigen gevoelens en de dingen die voorkomen op het werk.. want daarin merk ik dat er weinig begrip is, bijv als er mensen komen te overlijden wat dat inhoudt voor jou als verpleegkundige je bent naast je beroep ook mens, ook als er iemand zelfmoord pleegt hoe je dat raakt.. mensen hebben veelal het idee dat verpleegkunidge zijn alleen inhoudt kontjes wassen en luiers verschonen .. en vergeten gauw dat jij meestal de laatste adem van hun dierbare hoort uitblazen, of hun hand voor de laatste keer voelt knijpen...

    heb ik het zo een beetje goed verwoord?

    Liefs! Jasmina

  • no-profile-image

    Leonie

    De serie Mercy wordt op dit moment iedere donderdagavond herhaald op RTL8. Deze serie gaat uit van drie verpleegkundigen. Situaties zijn soms wel erg 'Amerikaans'...

  • no-profile-image

    Cynthia

    Op een verjaardag of thuis vertel ik over de dankbaarheid die je terug ziet in de meest kleine reacties. Een glimlach, of een geslaagde nachtrust omdat jij je best hebt gedaan om iemand met kussen te ondersteunen en een gerust gevoel te geven. Ons werk bestaat namelijk niet alleen uit ploeteren en po's verslepen.
    De scene die onmisbaar is in de "serie" is de scene waar in te zien is hoe veelzijdig ons werk is! Technisch & kundig maar ook een lach en een traan. Als er iemand flexibel moet zijn in het reageren op stemmingen/situaties dan is het De Verpleegkundige wel!

  • no-profile-image

    Pris

    Hey Sandra, misschien is 'Nurse Jackie' een idee? Het gaat over een verpleegkundige die haar veeleisende baan en persoonlijke problemen probeert te hanteren. Hierdoor ook nog eens verslaafd raakt aan medicijnen die natuurlijk door haar baan 'voor het grijpen' liggen. Voor de een misschien een overdreven versie van het verpleegkundige bestaan, maar voor velen ook vol met herkenbare situaties.

    P

  • no-profile-image

    Bram Hengeveld

    Laten we niet de klanten/cliënten/patiënten vergeten die helemaal opgeknapt weer weggaan (of waar je in geval van thuiszorg bij weggaat). Daar krijg ik altijd een behoorlijke kick van.

  • no-profile-image

    Rita

    Inderdaad,verpleegkundige zijn is het mooiste vak wat ik mij kan bedenken.Na 38 jaar ben ik er nog steeds trots op om in de zorg werkzaam te zijn en mijn kennis nu door te geven aan de jongere generatie

  • no-profile-image

    Inge

    Sandra, petje af voor de leuke en originele blogs die je elke keer weer tevoorschijn weet te toveren! Ik lees ze keer op keer met veel plezier en herken er veel uit! Leuk hoe je je beroepstrots deelt met de rest van de wereld! Zodra ik bestuur van m'n ziekenhuis ben koop ik je weg uit je eigen ziekenhuis;)

  • no-profile-image

    Daisy

    En natuurlijk mag deze scene niet missen : Dat je op kamer 1 de familie van een vitaal bedreigde patient bij staat in het afscheid nemen van hun geliefde, en dat op nummer 2 een patient ongeduldig 'zuster' roept omdat hij/zij een glas water wil.
    Tja het omschakelen en snel je lach weer tevoorschijn toveren om vervolgens kamer nummer 2 binnen te lopen met de mededeling: 'Sorry meneer/mevrouw dat het wat langer duurde, waar kan ik u mee helpen'?

    Het blijft een mooi en bijzonder beroep!

    D

  • no-profile-image

    Mirte

    Ooit is er een serie begonnen over vpk in het ziekenhuis genaamd Mercy maar blijkbaar werd dit niet goed bekeken en hebben ze het voor als nog geschrapt...

  • no-profile-image

    Gretha

    TOP! Ik ben wel voor zo'n serie. maar waar begin je? Het werk is divers, maar ook de werkplekken!

  • no-profile-image

    Jos Kaldenhoven

    Hoi Sandra, natuurlijk ook aandacht aan de broeders in het vak. Onmisbaar zijn de werkdruk, het plannen, het financiele plaatje achter de zorg, de leuke momenten, de verdrietige momenten, de omstandigheden waarin wij soms in het huis van de client moeten werken, de vele telefoontjes, artsen die onzinnige vragen stellen (jawel, die zijn er ook!), de locatie van het potje ooievaarskuitenvet, de opleiding, de stress, 'geurTV' kortom: we hebben voldoende voor enkele jaren!

  • no-profile-image

    Desiree

    Tijdens een verjaardag vertel ik weinig van mijn werk. Ik krijg vaak reacties in de trent van, Hoe kun je dat doen, is het niet zwaar, overlijden er veel? Ik werk namelijk in een kinderhospice. Dat mijn werk mij bevrediging geeft, en dat ik het leuk vind, wil er niet zo goed in bij mensen.

    Wat er in de serie over verpleegkundigen moet komen, is denk ik de veelzijdigheid van de verpleegkundige, het kunnen "zien" hoe het met mensen gaat, de relatie tussen patient en verpleegkundige, en ontroerende momenten.

    Groetjes Desiree

  • no-profile-image

    Roosje

    Medisch Centrum West, van heel lang geleden, daar waren wel verpleegkundigen in te zien. Zuster Reinie, wie kent haar niet.
    Komt vast wel weer een keertje,zo'n serie als MCW, zeker als jij de verhaallijn mag gaan bepalen.

  • no-profile-image

    margriet donders

    ik word bijna boos als er weleens eentje roept: makkelijk vak heb jij, jij maakt konten schoon en verschoond "luiers". Öf "eten geven kan toch iedereen?". Pas geleden ben ik daar eens tegenin gegaan. Dat je mensen ondersteund die Alzheimer hebben en dat geregeld zelf beseffen, Dat je mensen ondersteund en begeleidt die geen vooruitzicht meer hebben w.b beter worden. Dat je familieleden begeleidt en ondersteund in het verwerken van, ja noem het maar op! Dat je het ene moment met de uitvaartonderneming iemand de laatste zorg hebt gegeven en één minuut daarna in de huiskamer weer frites deelt met een collega. Dat je bij een thuiszorgsituatie jezelf voor de zoveelste keer voorstelt en die mw. het echt niet meer weet. En dat je jezelf bij weggaan dan zorgen over maakt. En zo zijn er nog legio voorbeelden, dat je heel vaak moet schakelen met je emoties. Steeds in moet spelen op de gemoedstoestand van de cliënt. enz enz. en dan heb ik het nog niet eens gehad over de ochtend drukte in het verpleeghuis. Hoe krijgen we de mensen op een christelijke tijd uit bed. en dat je om half 4 roept, We hebben het weer gered! Maar ik zou niet anders willen! Uren kan ik erover beppen en voorbeelden te over, leuke en niet leuke momenten.
    Margriet donders

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden