Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Bemoeizorg

Als labwaarden beangstigende hoogten bereiken, omdat de mens er omheen niet weet hoe het allemaal werkt met gezondheid, hoe hard moet je als arts en verpleegkundige dan schreeuwen?
Bemoeizorg

Ik ben geen voorstander van bemoeizorg. Ik ben voor eigen verantwoordelijkheid. Van de verpleegkundige, maar ook zeker van de patiënt. Ik heb mij jaren geleden al neergelegd bij doorrokende gedesatureerden. Toch dreun ik nog iedere dag trouw op wat er op de pakjes rookwaren staat. ‘Roken is dodelijk. Stop toch.’

Het is zo simpel. Althans dat lijkt het. Als je niet dood wilt, moet je breken met je hardnekkige gewoonte. En niemand wil toch dood? Tenminste, de meeste hulpvragers op mijn pad, vechten voor hun leven. Toch kunnen ze dat rustig doen met bierfles aan de lippen en / of rokende sigaret tussen de gele vingers. Tja, vechten we dan tegen de dood of vieren we hem?

Maar vandaag verpleeg ik een mevrouw. Ze staat er slecht voor. Vreest zelf kanker. Kanker blijkt het niet te zijn. Meer zelfverwaarlozing. Meer niet eten. Meer teveel drinken. Alcohol. Want water, thee en frisdrank hoeft ze allemaal niet. De vrouw is opgelucht als de dokter zegt dat kwaadaardigheid is uitgesloten.  Ik vraag me ondertussen af wat erger is: kanker of alcoholisme? Geen idee welke van de twee het best is te bestrijden.

Bij ‘geen kanker’ wil mijn patiënte alweer overeind. Haar zorgen zijn van de baan. De dokter houdt aan. Hij noemt fibrose in de lever en ontstekingshaarden. Een vervette lever; het begin van het einde. ‘Als u stopt met drinken gaat dit over. Als u door drinkt, gaat u hieraan dood.’ En de dokter is nog niet klaar. Hij dreigt met bloedende slokdarmvarices en ascitesperikelen: ‘Allemaal geen pretje tot uw einde.’

Wat dat betreft schreeuwt deze dokter al behoorlijk hard mijn patiënt een bepaalde, gezondere richting op. Toch lijkt de patiënt behoorlijk doof. Zij vraagt hoe het zit met verjaardagsfeestjes en af en toe een drankje. Ze hoort niet dood en dreiging, maar gezeur en gebemoei.

De dokter staat op. Schudt de patiënt de hand. Als ze wil blijven leven, moet ze zelf naar de huisarts voor hulp. En ze kan een diëtiste bellen. Daarmee is het voor deze dokter klaar. Ik zie echter deze mevrouw nog niet de stap wagen naar een huisarts, hulpverlener, psycholoog. Als wij nu niet aan haar broekspijpen gaan hangen, loopt ze door. Naar huis en fles en vrienden met dezelfde slechte gewoonten.

De dokter zegt dat het goed is zo. Nu ligt de bal bij de gewaarschuwde patiënt. Maar ik vraag me af of we niet met meer mensen harder moeten gillen. We moeten meer kabaal maken dan de teksten op de shag. Tenminste, als we deze mevrouw willen redden.

Zijn we nou levensredders of schouderophalers?


Meer Nursing


Richtlijnen en protocollen
Op deze pagina proberen we de laatste richtlijnen voor je bij te houden. Heb je een tip? Mail marloes.oelen@reedbusiness.nl
Ga naar de pagina verpleegkundige richtlijnen en protocollen



Nursing experts
Collega's die weten waar ze het over hebben, die de diepte ingaan. Paul, Annelies en Henri zijn ieder op hun eigen vakgebied experts. Iedere zes weken plaatsen zij een nieuwe vakinhoudelijke blog over hun werk. Zo blijf je bij!
Ga naar de Nursing Experts


Leren en loopbaan
In de sectie Leren en Loopbaan lees je de leukste artikelen over je carrière, salaris, onderhandelen werken in de nacht en agressie.
Lees meer.

9 reacties

  • no-profile-image

    John Knappers

    In 2001 heb ik ooit eens een dag of 10 na een klaplong in het ziekenhuis gelegen. Allemaal prima afgelopen, liefdevol verzorgd. Wat mij opviel, wellicht omdat ik op 1 januari was gestopt met roken, dat was dat er nergens info of brochures lagen om te stoppen. Hotels hebben bijbels in nachtkastjes, waarom een longafdeling dan geen cursus "stoppen met roken". Heb het ziekenhuis erop geattendeerd, enfin, was een gemiste kans. Wellicht pakt men dit nu wel op?

  • no-profile-image

    Rinda Benschop

    Heel herkenbaar...als je ze zelf de prijs hier voor laat betalen!? Zou men dan wel gezonder gaan leven!?

  • no-profile-image

    Loes

    Je kunt niet iedereen redden, ook al zou je dat graag willen. En schouder ophalen zou suggereren dat je niets met iemand op hebt. Daartussen ligt toch de gulden middenweg...we proberen mensen te motiveren en te stimuleren,maar er zijn grenzen aan onze bemoeienis.

  • no-profile-image

    Meike

    Helemaal eens met Kirsten, we hebben niet meer verpleegkundigen nodig die harder kunnen roepen, maar die kunnen horen wat er bij de patient leeft. Wat beweegt deze mevrouw ertoe om zoveel te drinken? Waar heeft ze dat voor nodig? Zou ze bereid zijn om te kijken naar eventuele alteratieven? Op die manier kun je meer openheid en motivatie bereiken dan met schreeuwen hoe slecht het allemaal is wat ze doet, want ergens zal ze dat zelf al wel geweten hebben, maar geen andere uitweg gezien hebben.

    Als al je inspanningen geen baat hebben en de patient echt niet wil, tja, dan is en blijft dat de keuze van de patient. Er zijn mensen die er bewust voor kiezen om gewoon te roken en te drinken en die daar liever vroegtijdig aan overlijden dan te leven zonder roken en alcohol.

  • no-profile-image

    peer99

    Ben je brutaal, een grote bek, agressief, dwingende autoriteit, eisend vanuit maatschappelijke positie, dwars van goede adviezen ...hebben de halve wereld, trekken aandacht en krijgen hun onrechtvaardige eisen .... vanwege de lieve vrede, misschien heb je ze ooit nog eens nodig motieven.

    We geven ze aandacht omdat ze aandacht trekken, ze kosten meer energie, teveel energie. Gebruik die energie voor mensen die wél waarderen, die mens zijn en blijven.

  • no-profile-image

    Jos

    Het is natuurlijk ook heel dubbel:)
    Weet je dat bij alles wat je ook doet toch dood zullen gaan?
    Goed: uitstellen dan.Dat is de bedoeling van de gezondheidszorg.onderneem acties om dood uit ste stellen, ziekte te bestrijden/voorkomen en pijnen te verzachten/weg te werken.
    Dit alles zonder apert in de levenssfeer met macht door te dringen..dat is dan schending van privacy en eigen zelfbepaling.
    Centraal is de vraag: tot hoever mag iemand zichzelf manipuleren en mag hij/zij de consquenties hiervan neerleggen bij een gezondheidszorgsysteem?
    Eigen schuld dikke bult? Een moeilijk houdbaar criterium.
    Menige figuur geeft af op uitkeringsgerechtigden..totdat hij/zij zelf werkeloos wordt...
    Gaan mensen staan waarvoor ze staan, mogen en kunnen ze dat?
    Het is hlemaal niet zo gek om vanuit de gezondheidszorg "blank"te reageren.Inspanningsverplichting, geen resultaatverplichting en bij interactieve aanpak dan ben je ook afhankelijkvan de motivatie/bereidheid van clienten/patienten.Zo niet, dan kun je niets doen.
    Anders komen we in een absoluut matriarchaat terecht waarbij zorg als dwang wordt opgelegd en patienten helemaal afhankelijk gemaakt worden.

  • no-profile-image

    Kirsten

    Tja, je kunt wel hard schreeuwen, maar als er geen contact is met de patient, bereik je er weinig anders mee dan een hese stem.

    En dat is wat ik uit dit voorbeeld proef. De arts heeft geen contact kunnen krijgen met de patient. De patient was vooral opgelucht dat het geen kanker was. Hierbij heeft zij een gruwelbeeld voor ogen en dat kunnen we grotendeels bevestigen. Fijn, geen chemo. Fijn, geen bestraling, fijn, haaruitval of wat voor haar ook maar zwaar weegt.
    Zodra deze mevrouw voldoende gehoord is in haar opluchting dat het geen kanker is, is er plek voor de volgende stap.
    En het is ook fijn dat het geen kanker heeft, want in het geval van haar ziekte, is haar staat van gezondheid iets waar ze grotendeels zelf voor kiest, Waar ze, als ze niet wil, niet eens een arts bij nodig heeft, maar 'alleen maar' haar eigen hoofd en hart voor haarzelf.

    Wat we nodig hebben in de zorg is niet meer stemmen die harder kunnen roepen, maar meer oren die horen wat er leeft bij mensen. En luisteren hoeft echt niet langer te duren dan vertellen...

  • no-profile-image

    zuster astrid

    we proberen levensreddend te werken,maar de patient beslist zelf...snap heel goed je gevoel hierbij..

  • no-profile-image

    Bas

    Grappig genoeg werken directe waarschuwingen doorgaans averechts. Van de stress gaan mensen alleen maar meer drinken en roken. Hoe dan ook: het is een vrij land

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden