Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Hoe zou het toch zijn

Soms zijn er zorgsituaties die je bijblijven en waar ik me soms afvraag: 'Hoe zou het nu toch zijn bij dat gezin? Ieder van ons heeft dat wel, en in de loop der jaren ben ik natuurlijk al best wel wat gewend. Maar soms…
Hoe zou het toch zijn

'Wat kom je doen?' De mevrouw die dit vraagt zit aan de keukentafel, speelkaarten in de ene hand en een sigaret in de andere. Ik ben op goed Brabantse wijze via de achterdeur naar binnen gekomen.

En ik antwoord voor de vierde keer die week: 'Ik kom kijken hoe het met uw man gaat.' Haar steevaste antwoord: 'O, je komt dus niet voor mij?' En mijn vaste antwoord: 'Nee, nu niet'. Soms vraag ik haar wel: 'Hoe gaat het met u?' En haar reactie is dan meestal in de trend van 'Goed, maar ik kom liefde te kort, en die ga jij me geven!' En vervolgens gaat ze door met haar kaartspelletje, samen met de mantelzorger.

Soms kom je in een palliatief terminale situatie terecht, waar je nog niet eerder mee bent geconfronteerd. In dit geval was de client een terminale man, en woonde de dementerende echtgenote nog thuis met ondersteuning vanuit het PGB en veel mantelzorg.

Na een dag of vier gaat mevrouw mij herkennen en noemt me 'de assistent van de dokter'. Mevrouw vraagt regelmatig aan me of haar man beter wordt. 'Ik ben bang van niet mevrouw' is mijn antwoord. 'Zijn er dan geen pilletjes voor, want toen ik ziek was kreeg ik een pilletje, en toen was ik weer beter'. Haar regelmatig herhaalde, goedbedoelde advies aan haar man om uit bed te komen en een gebakken eitje te eten, was al lang aan dovemans oren gericht.

Daags nadat haar man bediend is, kom ik vroeg in de ochtend binnen. Mevrouw zit in haar stoel bij het bed, heeft zijn hand vast  en zegt tegen haar man dat hij niet weg mag. 'Je moet bij me blijven! Ik zal bidden dat je niet weg mag.' De familie rond het bed, de zuster en ik slikken enkele keren heftig, want mevrouw lijkt zich te realiseren wat aanstaande is: het overlijden van haar man. De bediening van gisteravond heeft bij deze vrouw toch nog het een en ander losgemaakt. Ze had al eerder aangegeven dat bidden tot Onze Lieve Heer zou helpen.

Mijn voorzichtige voorstel om dat dan te gaan doen, werd door haar (en de familie) direct opgevolgd. Het kruisteken werd gemaakt en een Onze Vader en een Wees Gegroet volgden.

En in het bed lijkt haar man nauwelijks te reageren op wat er in zijn directe omgeving gebeurt, maar ongetwijfeld heeft hij het meegekregen. Twee dagen later is hij rustig ingeslapen. En zijn vrouw was verdrietig en vol onbegrip.

En al schrijvend bekruipt me de gedachte: 'Hoe zou het met deze dementerende vrouw zijn? Woont ze nog thuis met hulp? Of niet? Hoe zal de begrafenis zijn verlopen? Hoe heeft ze het opbaren van haar man thuis ervaren?

Het laat je soms niet los!

4 reacties

  • no-profile-image

    roger vanhaverbeke

    Dag Jos,
    Ik zit soms te wachten op jouw schrijven om te kunnen reageren.
    Heb deze week een aantal dingen meegemaakt (schrijnende) als vrijwilliger... nu sta ik langs de andere kant van het bed, monddood.... en alleen maar observerend.... en wat zie dan allemaal....
    Dan zie een logistieke assistente de plateau met eten zomaar neerzetten bij een kankerpatiënt zelfs zonder deze te openen en dan mag ik in principe deze man of vrouw niet helpen maar dat zie je dat de korsten van het brood niet zijn verwijderd, de toespijs niet aangepast is en de patiënt ook nog ondertussen met een infuus zit...en die man heeft een speekselklierkanker en kan dus héél moeilijk slikken, dan heb ik toch vragen bij de organisatie van een oncologisch dagziekenhuis.....Ik kan je zo tientallen verhalen doormailen, nu ben ik van plan om van elk bezoek als vrijwilliger een dagboek bij te houden en dit binnen vijf uit te geven en op een nursing-congres eens de verpleegkundigen ermee te confronteren. Ik vraag me echt af wat sommige zorgverleners bezielt en hen aan het bed houdt???!!!!

  • no-profile-image

    Harrie

    Beste Jos,

    Je blog is, zoals gebruikelijk, weer heel herkenbaar.
    Maar dat gevoel van je, is wederzijds. Hoe is het met je , Jos?

    MVG
    Harrie

  • no-profile-image

    Nelleke van Barneveld

    Ik deed een tijdje terug een nachtdienst (palliatieve thuiszorg) bij een meneer die de volgende dag euthanasie zou krijgen. Hij was erg ziek, maar wel helder. Zijn echtgenote, flink dementerend maar thuiswonend, had niet echt meegekregen wat er zou gebeuren. Maar deze nacht was ze onrustig, wilde niet uitkleden, wilde niet slapen, zat maar aan het bed van haar 'kindje' zoals ze zelf zei. De voelde dat er wat aan de hand was, kon het niet duiden, maar de band tussen hen was sterker dan de verwarring in haar hoofd.
    En ik wist wat zij niet wist: dat dit niet alleen de laatste nacht was die ze samen met haar man zou doorbrengen, maar tevens de laatste nacht in haar eigen huis omdat zij niet alleen thuis kon blijven. De opvang in het verpleeghuis was al geregeld.

    Namens haar zat ik de hele nacht met een brok in de keel...

  • no-profile-image

    jos

    Misschien hangt het ook samen met de leeftijd, of zo.
    Je vraagt je of hoe zaken zijn afgelopen, hoe het bekenden van voorheen is afgegaan en wat voor leven zij hebben gehad.
    Wat ze geworden zijn, of ze gelukkig zijn. of ze nog leven, etc etc.

    Zeker als je er voor een periode intensief mee bent omgegaan of dat ze grote/flinke indruk op je hebben gemaakt.

    Ik kwam een verpleegkundige tegen die me heel vreemd stond aan te kijken en bleef kijken.
    Gezien mijn toestand daarvoor stond het intern avst dat ik zou overlijden..maar dat was niet geburd.
    Na anderhalf jaar leek het alsof ze een geest zag..stomverwonderd drong het door dat het anders was gelopen..het omgekeerde kan dus ook..:)

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden