Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Niet-pluis gevoel

Ik voer een gepassioneerde strijd met een arts van mijn afdeling. Een arts waarmee ik altijd op zeer goede voet werk. Toch staan we vandaag lijnrecht tegen over elkaar.
Niet-pluis gevoel

Ik maak me ernstig zorgen om mijn patiënt. Ik zie haar dagelijks verslechteren. Ze ligt steeds meer. Haar huid steeds bleker. Haar haar steeds slapper. Maar vooral haar ogen maken dat ik in elkaar krimp van onvermogen. Waarom worden die ogen steeds doffer, terwijl wij zo ons best doen? Dus na een weekend met veel zorgen, ben ik blij dat het maandag is. Dat de dokters niet alleen telefonisch horen wat we vrezen, maar het ook gaan zien. In die ogen. Van mijn mevrouw.


‘Het gaat niet goed’, zeg ik. ‘Hoezo?’ vraagt de dokter met haar wenkbrauw omhoog. ‘Ze gaat achteruit’, zeg ik. De dokter vindt dat dat wel meevalt. Labwaarden zijn stabiel. Het been van de mevrouw is minder rood. Ik moet haar gelijk geven. ‘Toch gaat het niet goed!’ gil ik. De dokter wil bewijzen. Ik kan ze haar niet bieden. Ja, die ogen, kijk daar eens in.
De dokter neemt me, met enige tegenzin, serieus en gaat een lange tijd naast mijn mevrouw zitten. Als we de kamer verlaten, verwacht ik dat ze ziet wat ik bedoel. ‘Stel haar maar gerust,’ luidt vervolgens haar advies. ‘Het zijn waarschijnlijk angsten die haar plagen’.

En echt, ik wil deze dokter serieus nemen. Zij is mijn afdelingsdoktersmaatje. Dus twijfel ik een halve seconde aan mijn eigen antennes. Maar dan weet ik het weer zeker. Dit zijn geen angsten. Natuurlijk is ze bang, dat zeker. En daar moeten we ab-so-luut voor open staan. Maar deze mevrouw gaat straks sterven. Niet door angsten. Door haar organen. Of bloed. Of iets. Van binnen.
De dokter zit het niet lekker dat we zo hebben gekibbeld. Zij zoekt mij op. Spreekt haar verdriet erover uit. Ik waardeer dat. Nu blijkt dat zij mijn vraag om extra medische aandacht voor mijn mevrouw zag als een motie van wantrouwen: zij keken heus wel goed naar alles! Ik leg mijn hand op haar schouder en meen mijn ‘dat weet ik’.  En nogmaals herhaal ik: ‘ik maak me gewoon zorgen’.

Mijn mevrouw krijgt onderzoeken en sondevoeding, medische en verpleegkundige aandacht. En dan ben ik een paar dagen vrij. Als ik weer moet werken, is mijn mevrouw weg. Met spoed naar een ander ziekenhuis overgebracht. Ze ging heel plotseling heel erg achteruit.

Tja. Plotseling. Ik heb alle controles gedaan. Bloedddruk, polsslag, saturatie. Heb al mijn antennes en mijn volledige woordenschat gecombineerd om mijn zorgen over mijn mevrouw te uiten. Ik heb uitgesproken: ‘Deze mevrouw gaat het niet redden’. Maar als het bloed geen paniek zaait, als de BAHSS niet een twee scoort, ziet niemand dit soort dingen aankomen. Nou ja… bijna niemand.

3 reacties

  • M van der Klugt

    Zo herkenbaar wat je schrijft sandra. Ik had ook een patient in de avonddienst, ik zag dat het niet goed ging met hem. Tensie daalde (had ook lasix perfussor) (Deze gestopt arts zei 'omdat jij wil maar zie geen noodzaak (onderdruk was 45..) Hem toen gevult met 1l nacl snelinfuus, geen resultaat, hij bleef bloed opgeven. Toen ik de arts belde, en alles doorgaf zei de arts 'gevoel is maar een gevoel'
    Het zijn die anthennes waar je ook over schrijft...
    Ik heb zelf de ic gebeld, tegen de zin van de arts in, ik voelde gewoon dat niet goed ging..IC is gekomen en hem meegenomen patient is daar overleden met inwendige bloeddingen....

    Blijf vertrouwen op je intuitie, je gevoel, je hebt het vaak bij het juiste eind!

  • D.M.S Orie

    Hoi Sandra,

    Ook ik heb een grote intuitie (als je het zo kan noemen). Buiten alle gegevens, die je kan meten, kijk ik ook naar de patientjes en hun ouders (ben kinderverpleegkundige).
    En soms zegt je intuitie iets, iets dat niet klopt bij het patientje. En maak dat maar eens hard bij de arts. Want wat kan die met jouw gevoel?? Zo heb ik eens te maken gehad met Munchausen by proxy. Maar voor dat je je vinger daar op kan leggen.... Ik voelde mij zo machteloos, maar gelukkig is het toch op tijd ontdekt, en is het kindje nu veilig bij pleegouders,
    Desiree1969

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden