Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Blog Sandra: 'Verpleegmasker'

Het is steeds mijn bedoeling geweest om niet over mijzelf te praten. Wat patiënten ook proberen met hun ‘woont u in de stad, zuster?’ of ‘hebt u ook kinderen?’ als ik kan, ontwijk ik die vragen.
Blog Sandra: 'Verpleegmasker'

Het gaat toch om patiënten en hun welbevinden. Niet om mijn slechte nacht of hoofdpijn. Die bestaan niet, als ik werk, wat mij betreft. Sandra bestaat niet, ik ben zuster. Niemand hoeft te weten waar ik woon of dat ik woon.

Nee, Sandra gaat uit, als ik op de zusterstand sta. Dan bestaat er alleen nog een glimlach en een iemand die zegt: ‘Nee hoor, geeft niks. Ik kan alles aan’. Maar de vragen blijven komen. Ze suizen me om de oren. Vooral als je een paar dagen op dezelfde zalen werkt. Dan willen mensen ook weten wie jij bent, de mens achter de glimlach. Dus dan volgen vragen als ‘bent u getrouwd?’ of ‘gelooft u in God?’ Mijn hemel. Wat moet ik antwoorden?

Natuurlijk zijn het vrij onschuldige vragen die je overal kunnen overkomen. Maar als je gescheiden bent, dan zijn die vragen een beetje enger. Of misschien ligt dat aan mij, maar ik knijp ‘em behoorlijk, als een patiënt mij naar mijn huwelijksstatus vraagt. ‘Geen man? En u had toch een dochter?’ Wat dat betreft hebben patiënten ook geen idee soms, waar de grenzen liggen. Ongegeneerd vragen ze naar mijn details. Tja, dat deed ik gister immers ook bij hen.

Geen antwoord geven lijkt geen optie. Dan maak ik mij als vriendelijke en open verpleegkundige ineens tot een mens met slot. Dan verlies ik mijn geloofwaardigheid als vertrouwenspersoon waarschijnlijk. Dus hoor ik mijzelf soms vluchtig zeggen dat ik gescheiden ben. Dat ik leef met poes en dochter. En dan maak ik duidelijk: dit is van mij, hier ligt mijn grens. Dat begrijpen alle patiënten.

Ik ben gekomen voor hun verhalen. Niet andersom. Maar soms heb je de situatie even niet in de hand. Zo tref ik een patiënt. Zij komt elke dag voor een infuus. Elk contact is kort. Toch is er iets. We lachen dezelfde lach. Was dit mijn buurvrouw, dan werden we waarschijnlijk vriendinnen. Maar dit is een patiënt. Zij vraagt mij iets persoonlijks. Ik ontwijk de vraag professioneel. Zij laat het daarbij.

Later, als we met zijn tweeën zijn, komt ze er op terug. Ze vertelt dat ze dingen over mij weet. Dat ze mensen om mij heen ziet, die haar dingen vertellen over mij. Ze noemt voorbeelden. Ik wil schreeuwen dat ze tegen de mensen om mij heen moet zeggen dat ze mijn geheimen stil moeten houden. Ze kijkt recht in mijn ziel.

Daar zit ik, verpleegkundige, als door kryptoniet geraakt, zonder superkrachten, verslagen op de grond. Zij slaat een arm om mij heen. Ik sta al vrij snel weer op en samen besluiten we nietszeggend om maar beter verder te zwijgen. Maar als ik haar hulp nodig heb of meer wil weten, dan mag ik altijd langskomen, zegt zij nog vlug. Ik ben totaal verward door alle hulplijnen die hier door elkaar heen lopen.

Soms, met welke reden dan ook, komt een patiënt even heel dichtbij. Doodeng.

Gerelateerde tags

3 reacties

  • LL Otter

    Hoi Sandra,zo herkenbaar.Heb zelf een tijd in de wijk gewerkt. Waar ik ook woonde. Bij de een vertel je iets meer als bij de ander. Dat is gevoelsmatig. Maar waar halen de clienten deze verhalen weg, omgeving, familie, maar ook collegá's, internet enz. Vooral in een wijk waar je ook nog woont, ons kent ons. Client vertelt dat Linda is geweest, familie vraagt, welke Linda, komt ze hier weg, waar is ze 1 van dan!! Zo gaat het..... Dus kun je het tegen houden...denk het niet. Ik als persoon zijnde, ben vrij 'open'. Als clienten mij vragen als ik kinderen heb, zal ik daar ook altijd wel antwoord op geven. Ook andere algemene dingen, vakanties, sport e.d. Waarom niet. Zo bouw je wel iets samen op, vertrouwen. Vind het juist wel leuk als clienten je vragen hoe het met je gaat en of je een leuke vakantie heb gehad. Maar familie predikelen of iets anders bespreek ik niet, dat wil ik bij mij zelf houden. Want ik hoef geen verdieping in mijn leven.Het verhaal wat je vertelt hebt, zou weer heel anders vertelt kunnen worden aan iemand anders. Zo gaat iets dan weer een eigen leven leiden. Groetjes Linda.

  • hs bakker

    Je neemt ook jezelf mee als je naar je werk gaat en je houdt het het langst vol als je zoveel mogelijk ook jezelf bent!
    Niks vreemds aan het feit dat een ander mens interesse heeft in jou als persoon. Natuurlijk baken je zelf de grenzen af maar professioneel blijven betekent niet dat je een eenzijdige muur optrekt.
    Juist omdat je als verpleegkundige vaak binnen de privé/comfort zone van anderen komt zullen die anderen daarop reageren.
    Zij zijn zonder verdere bedoelingen heel natuurlijk geïnteresseerd in de persoon die zo dichtbij komt, dat zijn normale sociale omgangsvormen. Stukje opbouwen van vertrouwen in jou als verpleegkundige maar ook in jou als persoon.
    Zelf vind ik dat wel prettig. Ik moet er niet aan denken dat mijn cliënten totaal geen interesse zouden hebben in mij als persoon. Natuurlijk bepaal ik ik zelf wat ik wel en niet (en aan wie!) vertel, daar kan je dan ook heel open in zijn of voor bepaalde zaken een passend antwoord geven zonder iets prijs te geven. Ook dat voelen de meeste mensen heel goed aan...

  • LF Faber

    Hee Sandra,
    Wat weer een prachtig verhaal...zoals jij dat zo mooi kan. Maar toch de vraag waarom doodeng...ik werk alweer een aantal jaren in de thuiszorg, zowel 's nachts als overdag en dan kom je bij de mensen in hun eigen domijn....niet in het mijne, geen collega's om direct op terug te vallen maar zelfstandig handelen denken en doen.
    Hier komen inderdaad contacten soms heel dichtbij en is het heel erg moeilijk, zoals jij dat zegt, jezelf uitschakelen...Ook in de thuiszorg proberen we altijd zo professioneel mogelijk te blijven...het is 'ons werk'.
    Maar zoals jij het ook al omschrijft is het echt niet gemakkelijk en zeker niet in de thuiszorg...ik zou zeggen ga eens een dagje/avond/nachtje mee voel ervaar en beleef zoals wij dat voelen...maar, blijf vooral jezelf en VERGEET jezelf niet schakel jezelf niet teveel uit....jij bent wie je bent SANDRA dus een geweldige pleeg
    Gr Lies

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden