Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Blog Sandra: 'Dubbel'

Feestdagen: het blijft een dubbel gevoel. Geluk lijkt te overheersen, maar ondertussen wordt er gewoon overleden, gestorven, doodgegaan.
Blog Sandra: 'Dubbel'

Feestdagen. Boom, glitter, hapjes, drankjes en plotseling zie ik alles dubbel. Feestdagen kunnen dat. Die kunnen enorm ontroeren en verblijden, stress verhogen en verrassen. Als een vuurpijl gaan mijn emoties alle kanten op. Ik zeg 'ik zie dubbel', maar eigenlijk is het meer een dubbel gevoel, wat me plaagt.

Ik voel me dubbel omdat ik moet werken, waar niet-plegen vrij zijn. Maar ook dubbel omdat het werk op feestdagen geregeld liever, zachter en plezieriger is. Collega's en patiënten begrijpen elkaar beter: we zijn veroordeeld tot elkaar deze dagen; laten we er iets warms van maken.

Nachtcollega's organiseren een schattig ontbijtje met een steeklaken over de tafel en kerstbrood op ziekenhuisborden. Het is zo dubbel. Het is gezellig. Maar liever was ik nu met mijn naasten, natuurlijk. Het is half acht 's ochtends en we bulderen van het lachen. De tranen lopen langs mijn wangen. Ik moet niet zeuren. Het zijn tranen van het lachen, met mij gaat alles goed.

En over tranen gesproken. Op kamer vier ligt een meneer. Zijn naasten zijn wel bij hem met kerst. Maar dat is voornamelijk omdat hij er na de kerst waarschijnlijk niet meer is. Ook deze mensen lopen de tranen over de wangen, maar dat is niet van plezier. Voor hen werken wij, verpleegkundigen, vandaag daarom nog een beetje harder, creatiever, toegewijder. Omdat het kerst is en zij hier moeten zitten, met dit.

Wat dubbel. Op tv word je doodgegooid met rijkelijk gedekte tafels, glanzend zilverwerk en schalen vol eten. Iedereen lacht en lijkt gelukkig en alle films lopen goed af. Ondertussen wordt er gewoon overleden, gestorven, doodgegaan.

Dubbel. Ik heb lieve naasten, die geduldig wachten tot mijn kerstwerktijd erop zit. En ik heb lieve collega's die tot die tijd mijn kerstdag vullen met vriendelijkheid en steun. Ik ben gezond en thuis heb ik ook schalen met eten. Ondertussen zijn er mensen die sterven of die toekijken hoe ze langzaam iemand verliezen. Of mensen die leven, maar de lachende tafelgenoten moeten missen. Mensen zonder mensen, schalen, eten, tafel of thuis.

Het is dubbel. Ik baal dat ik bij mijn persoonlijke overvloed vandaan moet fietsen om te gaan werken. Maar op dit werk wordt mij altijd weer duidelijk dat ik geen reden heb tot balen. Ik kon het wel slechter treffen, deze dagen. Ik heb de eer dat ik (met kerst) levenslessen leer, gewoon op mijn werk.

Ik zal nooit meer klagen. Voorlopig.

Hoe heb jij de feestdagen doorgebracht?

8 reacties

  • Nel Muller-koster

    Rest me slechts je te danken Sandra voor je tijd, aandacht en je Blog. Waardevolle, sobere, levenslessen waarin, zoals in ons hele leven, de tegendelen onderstrepen. Het goede gezien wordt omdat ook het slechte er is, en in ongeluk ook altijd weer een stukje geluk te vinden is. Werken met de Feestdagen, ik keek er nooit naar uit maar heb er ook veel moois mogen ervaren, dankbaar herinner ik die ervaringen. Nogmaals dank.

  • W.A Luiken

    Je hebt het weer prachtig verwoord... precies zoals het is. Als wij als zorgverleners menen dat we recht tot klagen hebben, kijken we even naar onze patiënten en dan weten we: het kan altijd nog slechter.
    Ook ben ik zelf wel eens een wakende dochter geweest tijdens de Oudejaarsnacht. Je eigen Oud en Nieuw zal je dan een rotzorg zijn, maar je hebt wel te doen met de verpleegkundige van de thuiszorg die op deze nacht met ons opgescheept zit, en liever ook thuis bij zijn gezin was.

  • Inge Schouten

    Heel mooi geschreven Sandra!

  • Y Knoop

    Knap verwoord zeg! Echt heel mooi

  • H de Joode

    Deze keer zat ik aan de andere zijde. Ik was het familielid dat waakte en verwend werd door mensen die niet wisten van mijn rolwisseling. Wat ben ik blij geweest met het geduldig meedenken, dienstbaar zijn en praktisch, ongehinderd door emoties. Ik mocht dus ook 'gewoon' die wakende naaste zijn! Wat hebben we het ook nodig dat er professionals zijn die dan 'gewoon ' hun werk doen. Ik ben blij met deze vakgenoten!

  • W Rademacher

    Jouw vraag, hoe heb jij de feestdagen doorgebracht?
    Zelf ben ik werkzaam in de thuiszorg. In deze sector kom je soms jaren bij cliënten over de vloer. Dan loopt het stukje professionaliteit vaak door het persoonlijke vlak. In mijn geval waren de feestdagen gekleurd door t overlijden van een cliënte waar ik een goede band mee heb opgebouwd in de vele jaren dat ik deze Mw heb mogen verzorgen, alsook haar partner toen deze nog leefde. 24 December, daags voor kerst is deze cliënte in het ziekenhuis dood in haar bed gevonden, alleen gestorven zonder familie of vrienden. Reanimatie heeft niet meer mogen baten. Feestdagen die voor familie voorbij waren. Ook voor mij heeft dit voorval de feestdagen gekleurd. Dankbaar om met de kerstdagen samen te zijn bij Familie en gezin, maar zo intens droevig om iemand te moeten gaan missen waar ik nog niet op voorbereid was. Gehoopt had om haar na een zware OK thuis verder op de been te mogen helpen. Ik denk dat vele collega s zich hier wel in kunnen herkennen. Professionaliteit hoeft niet in de weg te staan bij het medeleven van patiënten, cliënten en familie. Wij blijven tenslotte mensen onder mensen.


  • C Mostert

    Prachtig beschreven. Ook ik heb gewerkt met kerst. Ik werk in de thuiszorg. De hoeveelheid eenzame ouderen die met tranen in hun ogen kijken naar de stoel waar hun overleden echtgenoot altijd zat brak mijn hart. Het doet me beseffen hoe hard de wereld is, vooral tijdens de feestdagen. Na mijn werk ging ook ik naar mijn naasten om in overvloed kerst te vieren, met de eenzame ouderen voor altijd in mijn achterhoofd...

  • Jose Hamers

    Wij hebben precies dezelfde kerst gehad zoals jij hem weer zo treffend beschrijft....

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden