Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Blog Hugo: 'Onregelmatig werken kan echt anders'

Hugo vindt het jammer dat onregelmatig werken kleine sociale drama's met zich meebrengt. Maar hij stoort zich nog veel meer aan de vanzelfsprekendheid waarmee de verpleging onregelmatige werkroosters accepteert.
Maan aan de nachthemel.

Tijdens de lunch vertelt Eva dat ze is gestopt met voetballen. Trainen op woensdagavond en een wedstrijd spelen op zaterdag, het viel niet meer te combineren met haar onregelmatige rooster. Te vaak moest ze afzeggen. Te vaak stond ze verdwaasd op het veld omdat ze net een nachtdienst achter de rug had. Ze baalt ervan, maar tegelijkertijd haalt ze haar schouders op. 'Onregelmatig werken hoort er nu eenmaal bij. Je ontkomt er niet aan als je voor de verpleging kiest.' Haar collega's knikken instemmend.

Ik vind het jammer, de kleine sociale drama's die onregelmatig werken met zich meebrengt. Maar ik stoor me nog veel meer aan de vanzelfsprekendheid waarmee de verpleging onregelmatige werkroosters accepteert. De ziekenhuisbreed gedragen 'het is nu eenmaal zo' houding fungeert als een enorme rem op ontwikkelingen. In de jaren tachtig werd een ontstoken galblaas door de chirurg verwijderd door de gehele buik van de patiënt open te leggen. Hadden we vandaag de dag subtiele laparoscopische ingrepen gehad als de chirurg had gedacht: 'Tja, dat is nu eenmaal zo, niks aan te doen'? Natuurlijk niet!

Volgens vakbond FNV betekent werken in de avond, nacht of in het weekend een enorme aanslag op het sociaal leven. Dat veel verpleegkundigen dat inderdaad zo ervaren, bleek uit reacties op de Facebookpagina van Nursing.

En dat is dus het gekke. Terwijl het ziekenhuis een wereld vol in ontwikkeling is, een plek waar stilstand wordt gezien als een vorm van achteruitgaan. Uitgerekend daar ziet de carrière van de gemiddelde verpleegkundige er nog net zo uit als dertig jaar geleden. Je loopt als leerling stage op verschillende specialismen, en als je klaar bent krijg je een vaste baan op een van de vele eilandjes die de instelling rijk is. Je gaat op longen werken, of op cardio, en hoe langer je op het eilandje bivakkeert, hoe enger de wereld buiten je eigen veilige kringetje wordt.
Ieder eilandje binnen de instelling heeft zijn eigen roosteraar. En allemaal ploeteren ze met voorkeuren en wensen van types zoals Eva, die zonodig willen voetballen op een vaste dag. En dat lukt natuurlijk niet, want daar zijn de teams te klein voor, met alle frustraties van dien.

Dat deze manier van werken de afgelopen decennia niet of nauwelijks is veranderd, lijkt me vooral de verantwoordelijkheid van instellingen. Het systeem is in alles een uiting van gebrek aan creativiteit en fantasie. Misschien zijn termen als gemakzucht, luiheid en desinteresse zelfs op hun plaats. Anderzijds zijn verpleegkundigen zelf verantwoordelijk. Deels door te blijven hangen in de 'het is nu eenmaal zo' houding, deels door als grootste beroepsgroep nog altijd geen regie te nemen over de instelling waarin gewerkt wordt.

Kan het anders? Natuurlijk kan het anders! Dat begint met het afstand nemen van die ellendige eilandjescultuur. Wanneer we verpleegkundigen dusdanig breed opleiden dat ze én op longgeneeskunde én op oncologie én op cardiologie uit de voeten kunnen, ontstaat de mogelijkheid om voor grote groepen werknemers ziekenhuisbrede roosters te maken, met alle ruimte voor persoonlijke voorkeuren en wensen. Natuurlijk vereist dat continue bijscholing en een flexibele houding, en natuurlijk roept verandering weerstand op. Maar je kunt wel mooi elke woensdag en zaterdag voetballen als je daar zin in hebt.
Verpleegkundigen: 'Onregelmatig werken is aanslag op privéleven'

Hoe ervaar jij onregelmatig werken? Kom je er wel eens door in de problemen, of maak je er juist handig gebruik van? Deel je ervaringen met collega's>>>

Gerelateerde tags

8 reacties

  • F.H.T. Pieters

    Hallo, ik ben het helemaal met Piet Janssen eens; breed opleiden leidt/lijd!! tot minder adequaat reageren op afdelingspecifike patienten/zaken. je kan beter je specialiseren in een bepaalde ziektebeelden dan in vele ziektenbeelden een beetje.
    Roostertechnische zal het beter uitkomen als je (zeer) breed inzetbaar bent, maar of dat de kwaliteit verhoogd, is zeer twijfelachtig.

    Volgens het CAO mag je een dagdeel vastzetten voor een privémoment. Het maakt niet uit waarvoor, of het nu sport/oppassen of muziek is. Maak daar gebruik van! Het is een recht wat ooit verworven is. 
    succes allemaal.

  • Bea Goudbeek

    ook al ben je breed opgeleid, avond weeken nacht en feestdagen moeten nou eenmaal gewerkt worden. persoonlijk vind ik dat de werknemer het uigangspunt moet zijn en er rekening meegehouden kan worden met sociale activiteiten, maardat kan ook in kleinere teams, collegialiteit heet dat toch? begin eens met het vfragen aan een medewerker wanneer wil je werken? Maar  mijn ervaring si dat organisaties liever niet hebben dat medewerkers op vaste momenten vrij zijn. dan zijn ze niet flexibel inzet baar 

  • piet janssen

    Als je een baan van 9-5 zoekt moet je op kantoor gaan werken … Jammer Hugo, je slaat de plank behoorlijk mis. Onregelmatig werken hoort er wel degelijk bij, niet altijd leuk maar dat is poep ruimen en bed opmaken ook niet. Ik ben vaak vrij als anderen moeten werken, wat enorme voordelen heeft, ik kan mee op schoolreisjes en sta niet in de file bij uitstapjes. Er valt wel wat te verbeteren, zoals een betere vergoeding en meer weekenden vrij en vakantie wanneer het mij uitkomt, of geen onregelmatigheid meer na een bepaalde leeftijd. Alleen dat regelt de vakbonden met organisaties en de organisaties werken niet bepaald mee. Het grote verschil met artsen, wij zijn sluitpost, dienstverlening en kosten geld, de arts zorgt voor productie en genereerd geldstromen … en wordt daarin zelfs ondersteund door verpleegkundig specialisten, ik wacht met smacht op de interieurspecialist die mijn vuile werkjes opknapt … Breed opleiden, de allrounder, is zo vorige eeuw. Heden zijn zelfs specialisaties al gespecialiseerd en zelfs daar ontstaan alweer subspecialisaties. Het falen van HBO-v is misschien wel het té breed opleiden …
    Nee, laat mij maar lekker onregelmatig blijven werken, indien de werkgever (of beter, de planner) met mij rekening houdt doe ik dat andersom.

  • Esther Schuurman

    Als ik patient zou ik het wel heeeel erg prettig vinden om een deskundige verpleegkundige aan mijn bed te hebben die weet op welke signalen dat ze moet letten en wanneer aan de bel te trekken.  dat lukt niet wanneer je dan weer op oncologie werkt en dan weer op cardiologie of orthopedie etc. 
    elke specialisme heeft zijn eigen deskundigheid aan bed nodig1
    bovendien is het belangrijk dat je je als vpk veilig voelt in je team waarin je werkt, dit is ook veel waard, dat lukt niet wanneer je telkens weer ergens anders werkt

  • Miranda van Dijk

    Als eerste ben ik blij dat ik niet hoeft te plannen, dat is al een drama op zich om iedere maand maar weer die planning rond te krijgen. Ik ervaar ook niet echt een probleem, alleen een dienst van laat naar vroeg vind ik vreselijk. Maar bij ons on de instelling hadden we een vaste nachtploeg,allemaal mensen die graag nachtdiensten wilde draaien. Everybody happy, maar dacht het management laten we daar even een stokje voor steken. Nachten gaan overdag werken, niet happy dus. En de rest moet nachten draaien, niemand meer happy. Eeuwig zonde toch, laat iedereen de diensten draaien waarin ze zich het prettigst voelen, mits het plan technisch kan natuurlijk. 
    Want nogmaals het plannen in kleine teams is indd een hele klus. 

  • Martin Boon

    Dus Hugo denkt dat hij de verpleegkundige zo mondiger krijgt? Want dat is het eigenlijke probleem. De vakbonden proberen het al jaren en de verpleegkundigen laten dit al jaren langs hen heen gaan. Maar nu zou het wel kunnen? Ik hoop het van harte. Solidartiteit en communicatie is hiervoor nodig. Twee begrippen die het niet goed doen in de gezondheidszorg. Succes!

  • zuster Pien

    Wat te denken van roosteren met het team zelf? Eerst een ruwe invulling van alle voorkeuren, kijken wat er over blijft en en zien hoe de gaten zijn op te vullen?
    Natuurlijk heb je altijd haantjes de voorste die alles willen en anderen die stil de diensten doen die ze eigenlijk niet uitkomt....maar toch kan met overleg en voor ieder soms wat schuiven een veel beter resultaat te breiken.
    In mijn verschillende teams doen we het al jaren, met behoorlijke verschillen in levensstijl e.d en toch tot voldoende tevredenheid. Ik zelf werk graag de weekenden en niemand heeft daar bezwaar tegen, ha, ha.
    Daardoor heb ik meer onregelmatigheidstoeslag, maar daar hoor ik mijn collega's niet over.




  • Sierk de Bruin

    In een ziekenhuis kan ik me zoiets nog voorstellen.
    Echter in de ouderenzorg, waar dementie de hoofdmoot is, lijkt me dit niet wenselijk. Continuïteit , herkenbaarheid , structuur, zijn belangrijke elementen in de zorg. De persoonlijke relatie is essentieel in deze manier van zorgverlener.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden