Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Blog Selma: 'Verzonken in bureaucratie'

Tijdens haar stage verpleegt Selma bewoners met dementie stadium 4. Ze zijn ‘verzonken in hun ik’. Zorgverleners en managers zijn ook verzonken, maar níet in gedachten.
1Fotolia_82838733.jpg
Foto: Fotolia

In de huiskamer op mijn stageplek keek ik om mij heen, naar al die lieve bewoners. Na 12 weken full-time stage werden rare dingen normaal, dramatische dingen verdrietig, en werden hilarische dingen slechts nog grappig.

Eén mevrouw kamde met een vork haar haren, terwijl ze me vrolijk aankeek. De andere mevrouw maakte met een theedoek alles ‘schoon’, terwijl zij zacht onsamenhangende woorden mompelde. De meneer in de rolstoel maakte zijn veters los en gooide uit het niets zijn schoenen door de woonkamer, en dommelde daarna in slaap. De mevrouw die altijd rondliep, schreeuwde door de kamer ’Daaaaag,ik ga naar huis!’. De mevrouw met dat lieve gezicht liep voorbij en gaf me spontaan een kus op mijn wang. De meneer met de blauwe trui gooide zijn appelsap in de plantenbak, en drukte de aarde nog eens stevig aan.

Stadium 4 van dementie: dat was de categorie waarbinnen de bewoners vielen van de afdeling waar ik stage liep. Stadium 4 wordt soms ook wel omgeschreven als het stadium van de ‘verzonken ik’. Dit stadium, bij mij in mijn hoofd visueel gemaakt als iemand die diep in een draaikolk rondtolt, is het laatste stadium van de ziekte.

Minder bureaucratie werkt niet altijd tijdbesparend. Soms leiden minder regels zelfs tot meer regels. Dat lees je hier >>>

‘Verzonken ik’. Verzonken. Verdronken. Sinds ik de term op school heb gehoord, mijmer ik erover. De term voor dit stadium dementie raakt mij door de leegte in het woord ‘verzonken’.

Er kwam een vlaag aan juist positieve herinneringen naar boven toen ik het nieuws van de verpleeghuizen en hun ‘zwarte lijsten’ hoorde. Want dat nieuws klinkt mij als leerling vreemd in de oren. Ik weet al na twee stages zeker dat er in die verpleeghuizen ontzettend veel personeel rondloopt dat het zorgen met hart en ziel doet.

Ik begrijp denk ik ook waardoor de kritiek wordt veroorzaakt. De bureaucratie, het management met vaak een economische achtergrond, de steeds hogere eisen waaraan de verpleeghuizen moeten voldoen, de nieuwe zorgvragers die met complexe gedragingen en somatische aandoeningen binnen komen, en ondertussen worden alle helpenden vrolijk uit de verpleeghuizen geknikkerd. Terwijl het juist de helpenden zijn die net dat beetje extra aandacht kunnen geven waar de bewoner en de familie om vraagt.

Op Nursings Verpleeghuis Congres is er volop aandacht voor herkenning en inzicht in denken en handelen van alle betrokkenen bij dementie. Kom ook op 13 oktober >>>

Stadium 4 van dementie wordt soms ook wel omschreven als het stadium van de ‘verzonken ik’. Maar wie zijn er nou ‘verzonken’? De zorgvragers in hun herinneringen, of de zorgverleners en het management in hun bureaucratie?

Gerelateerde tags

2 reacties

  • zusteranita

    jammer de bovenstaande reactie.
    het stuk gaat over de verzonken bureaucratie en niet over de eventuele missers door enkele verzorgenden.
    De discussie over de verpleeghuiszorg gaat over de bureaucratie en verantwoording van het werk, versus kleinschalig wonen en huiselijkheid.

  • Bones

    In dit debat hoor ik continu mensen zeggen dat het personeel zich zo inzet en zo veel goede bedoelingen heeft. Nu twijfel ik daar ook niet aan. Echter kan iemand nog zo over lopen van de goede bedoelingen, dat betekent nog niet dat ze bekwaam zijn. Ik heb regelmatig verzorgenden met de beste bedoelingen zien werken, zij het op een manier die toch echt geen bekwaamheid verried. Steriel veld maken bij het inbrengen van een catheter, steriele handschoenen aan en alvorens de catheter vast te pakken en in te brengen, met beide handen nog even buik van patient en bed vastpakken. Tsja...regelmatig als je naar het protocol van een handeling vraagt, heeft men geen idee.
    Toegegeven, dat daar geen tijd/voldoende scholing/etc voor is, is niet hun schuld, maar kijk eerst eens kritisch naar jezelf alvorens met d evinger te wijzen.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden