Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

‘Uitspraak tuchtrechter maakt werk verpleegkundigen moeilijk’

Volgens jurist Peter Simons leidt de waarschuwing die de tuchtrechter vorige maand uitdeelde aan een verpleegkundige die een trombosebeen te laat herkende, tot onwerkbare situaties voor zowel artsen als verpleegkundigen.
‘Uitspraak tuchtrechter maakt werk verpleegkundigen moeilijk’

De tuchtrechter gaf vorige maand een waarschuwing aan de verpleegkundige, werkzaam in een tbs-inrichting, nadat zij een patiënt met een trombosebeen niet direct doorverwees naar de huisarts. De uitspraak heeft flinke gevolgen voor de praktijk, meent jurist Peter Simons.

Trombose altijd uitsluiten
Hij vreest dat verpleegkundigen nu bij de kleinste verschijnselen van een trombosebeen een arts moeten gaan waarschuwen. ‘De tuchtrechter stelt dat het van belang is om trombose, vanwege de levensbedreigende situatie, uit te sluiten. Dat betekent dat je met honderd procent zekerheid moet vaststellen dat het geen trombosebeen kan zijn. Dat mag een verpleegkundige niet, dus zij moet een arts inschakelen. De arts krijgt het druk en het wordt een onwerkbare situatie voor artsen en verpleegkundigen.’

Symptomen
De patiënt had na het sporten een trekkende pijn vanuit zijn enkel door zijn kuit. Enkele dagen later was de kuit ook rood en verdikt. De verpleegkundige maakte voor de volgende dag een afspraak bij de huisarts. Dit had zij op basis van de aanwezige symptomen direct moeten doen, oordeelde het Centraal Tuchtcollege.

Onwerkbare situatie voor verpleegkundigen
‘De rechter verwacht met deze uitspraak dat verpleegkundigen alert zijn op alle mogelijke symptomen van acute levensbedreigende ziekten', meent Simons. ‘Dat is niet te doen voor algemeen verpleegkundigen. Verpleegkundigen op bijvoorbeeld de hartchirurgie zijn alert op de symptomen van hartkwalen. Maar algemene verpleegkundigen mogen wel een lijst bij zich hebben met alle mogelijke kenmerken van spoedeisende ziekten als een trombosebeen, hart- en herseninfarct en hersenbloeding. Dat wordt een onwerkbare situatie.’

Basisstof verpleegkundigen
Beroepsvereniging V&VN gelooft niet dat door de uitspraak onwerkbare situaties ontstaan. ‘Wij kunnen niet alle dossiers en rapporten inzien, maar de uitspraken van Simons over de gevolgen zijn wel erg tendentieus’, zegt beleidsadviseur Jan Mulder. ‘De kenmerken van de verschijnselen van het trombosebeen en andere levensbedreigende ziekten horen bij de basisstof die verpleegkundigen in hun opleiding leren. Ik zie daar geen probleem.’

Verantwoordelijkheid van de zorgverlener
Mulder begrijpt wel dat de verpleegkundigen zorgen hebben. ‘Het moet duidelijk zijn waar de verantwoordelijkheid van verschillende zorgverleners ligt. Een verpleegkundige moet observeren en rapporteren. Bij vermoede verschijnselen of twijfel moet de verpleegkundige altijd de arts inschakelen, omdat alleen hij de medische diagnose kan stellen.’


Bron afbeelding: Nationale Trombosedienst
Door: redactie Nursing

Abonneren
Op de hoogte blijven? Abonneer je nu op de Nursing-nieuwsbrief

Redactie Nursing.nl

9 reacties

  • no-profile-image

    CJ Pauw

    Het gebruikelijke dramatische blabla als er zich een incident voordoet. Het leven is niet zonder risico's en waar mensen werken vallen soms ook spaanders. De maatschappij/zorgverzekeraars etc., allen maken een kosten/baten analyse, maar zodra er een Barbertje te hangen valt wordt dit groot uitgemeten.....

  • no-profile-image

    Luk

    Diagnoses stellen is voorbehouden aan de arts.
    Verpleegkundigen zijn geen medici. Het vaststellen van een pathologie dient te gebeuren door een arts. Als men van verpleegkundigen dezelfde verantwoordelijkheid verwacht, dan moeten ze dat ook maar laten blijken door middel van de verloning.
    Waarom gaat iemand met een dergelijk probleem ook uberhaupt eerst naar een verpleegkundige? Een verpleegkundige staat in voor het verplegen volgens richtlijnen van een arts (want dat is toch hetgeen artsen vaak laten aanvoelen als het gaat over de hirarchie duidelijk maken en een aanpak doordrukken/opleggen). Stap dan ook eerst naar een arts he. Waarom stelt die patiënt (en ja zelfs die tuchtrechter) dezelfde verwachtingen aan een verpleegkundige als aan een arts? Het moet ook eens gedaan zijn dat artsen zich steeds verbergen achter verpleegkundigen. Het moet ook eens gedaan zijn dat patiënten omwille van "gierige" redenen een bezoek aan een arts willen vermijden. En ja dat is een algemene mening die ruimer is dan deze situatie.
    Deze uitspraak maakt gezondheidszorg alleen maar duurder. Nu zullen verpleegkundigen veel vaker patiënten onnodig doorverwijzen, om eventuele verantwoordelijkheden te ontlopen. kosten-baten? De reactie van de doktersassistent is ook weer zo een voorbeeld en geeft mooi aan wat de praktijk is. Dokters die liever alles via telefoon doen, in plaats van de patiënt ZELF te komen zien. Als het dan misloopt ..."tja de verpleegkundige waarvan ik toch mag verwachten dat ze... heeft mij geen goede omschrijving gegeven van de situatie." Weer typisch een voorbeeld van easy geldgewin zonder teveel inspanning te moeten leveren, waarmee de verpleegkundige als buffer gebruikt wordt als het misloopt. Hoe kan die tuchtrechter zeker zijn dat een arts deze situatie anders ingeschat zou hebben? Dat is niet te bewijzen. De outcome (moest de verpleegkundige de arts wel erbij geroepen hebben) kon dus identiek zijn geweest. Ik kan Louise alleen maar gelijk geven. Patiënten met eenzelfde probleem kunnen totaal verschillend reageren en andere symptomen vertonen of niet vertonen. Ik heb ooit een case gehad van iemand die als symptomen zich een beetje moe voelde en oorpijn had... terwijl hij een hartaanval had.

  • no-profile-image

    Louise

    Ik ben het met J. Köhnke eens. Mij is als verpleegkundige (35 jaar werkzaam)het zelfde overkomen echter zonder de bekende symptomen. Mijn man had een dag na voetballen klachten kuit, niets te zien. Ook na 2 weken waren er nog geen symptomen te zien en dachten we nog steeds aan een blessure. In verband met een naderende vakantie en pijn klachten die toenamen toch maar een afspraak gemaakt met huisarts. Hij werd ingestuurd naar de 1e hulp. Pas na meerdere onderzoeken bleek het een trombose been. Na 4 mnd kreeg hij klachten in andere boven been ook daar niets te zien en ook na verwijzing 1e hulp waren ze mening dat het allemaal wel mee viel, na weer de nodige onderzoeken bleek ook nu weer dat het een trombose was. Op mijn spreekuur als praktijkverpleegkundige krijg ik soms patiënten via de huisarts om te zwachtelen. Ook hier heb ik (door ervaring wijs geworden) bij een patiënt de h.a gevraagd om via verder onderzoek uit te sluiten dat een hij trombose been had. Ook hier waren er geen aanwijzingen voor trombose. Patiënt bleek na verder onderzoek wel trombose te hebben.
    conclusie: Niet iedere patiënt heeft de herkenbare klachten en zelfs indien er bijna geen klachten zijn kan er toch sprake zijn trombose. De diagnose trombose is dan alleen door o.a. bloedonderzoek D-dimeer test en/of echo-doppler aan te tonen.
    (Mijn man sport zeker 5 x per week, heeft nooit gerookt en heeft geen overgewicht of oorzaken die de kans op het krijgen van trombose verhogen. Mede hierdoor werd er door huisarts, 1e hulp arts en mij bij deze vage klachten niet aan trombose gedacht, maar wel aan een sportblessure)
    In de praktijk stuurt de huisarts uit veiligheidsoverwegingen de meeste patiënten die mogelijk een trombosebeen hebben door naar het ziekenhuis, terwijl ongeveer driekwart van de patiënten uiteindelijk geen trombosebeen blijkt te hebben. Dit is vervelend voor de patiënt en kost de maatschappij onnodig veel geld.

  • no-profile-image

    J. Köhnke

    Is de verpleegkundige niet op het verkeerde been komen te staan omdat de klachten na het sporten ontstonden en het ook een sportblessure leek misschien? Had de patient niet gesport dan had zij zeer waarschijnlijk wel aan een trombosebeen gedacht. Het verbaasd me dat dat in de overweging van de rechter niet is meegeneomen. Dat had volgens mij dit ook een huisarts kunnen overkomen.

  • no-profile-image

    Ben

    Ik ben het met Hildebrand eens. Als verpleegkundige word er van je gevraagd om goed te kijken en een inschatting te maken wat de vervolg stappen zijn. Als dit niet is gedaan moet je het hierover hebben. Als dit gevolgen heeft voor de patient moet de tuchtrechter hiernaar kijken en over kunnen oordelen. Volgens mij is dat de normale gang van zaken, in dit geval pakt het vervelend uit voor de verpleegkundige. Maar het doel is uiteindelijk toch om dit soort menselijke fouten tot een minimum te beperken zodat het niet allerlei nare consequenties voor patienten heeft. We kunnen hiervan leren en iedere verpleegkundige kan hieruit halen wat hij of zij wil. Ik haal eruit dat ik goed na moet denken over de te volgen stappen en als ik het niet weet dat ik dan hulp moet inschakelen.

  • no-profile-image

    Pia-May van Gestel

    Een verpleegkundige(HBOV/MBOV) draagt zorg voor de psychische en somatische en sociale aspecten van de patiënt.
    Zij/hij dient op de hoogte te zijn van de symptomen van o.a. een trombose en de mogelijke levensbedreigende complicaties.
    Een diagnose als deze dient bevestigd te worden door een arts, zodat de juiste medicatie e.d. voorschrijft.

  • no-profile-image

    mr H. (Hildebrand) van Weerd

    De analyse van Simons inzake het tuchtrechtelijk vonnis mbt de verpleegkundige (i.c. over trombose) is zeer onjuist. Verpleegkundigen zijn al wat overgevoelig voor aansprakelijkheid en wat Simons doet is misleiding en paniekzaaierij. Het vonnis is niet te veralgemeniseren en aan de verpleegkundige praktijk verandert er niets. Het is ernstig, dat Nursing dit toelaat als visie, nu zij specifiek haar doelgroep hiermee ernstig tekort doet. Een rectificatie zou nogal op zijn plaats zijn.

  • no-profile-image

    yulian

    volgens mij is de uitspraak onterecht.
    Ook een arts zou, met de NHG standaard(eerstelijns beslisregel)in de hand, deze trombose gemist hebben.
    Ook denk ik dat de jury niet uit het specialisme van de betreffende verpleegkundige kwam,dus werkend met criminele sociopaten die om oneigenlijke redenen hun verantwoordelijkheden op anderen afwentelen.

  • no-profile-image

    Marten van Garderen

    Ik werk als doktersassistent. Van ons wordt verwacht om over de telefoon de alarmsymtomen te herkennen. Van verpleegkundigen mag je toch zeker verwachten dat ze dit kunnen herkennen. Enerzijds zijn ze theoretisch beter onderlegt en ze kunnen het zelfs visueel waarnemen.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden