Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
Reacties9

Blog Barbara: ‘Mijn inserviceopleiding was zo gek nog niet’

Barbara deed met plezier de inservice-a opleiding. Het was niet het walhalla, maar toch. Haar dochter doet de hbo-v en wil werken in het ziekenhuis. Hebben alle stages in andere sectoren dan wel zin?

Verpleegkundige en cliënt thuis.
Barbara: 'Er zijn te weinig stageplekken op de gewenste leerplek om de studenten lekker te maken voor het vak.' Foto Arno Massee

Nee, vroeger was heus niet alles beter. En ik wil al helemaal niet klinken als een oude zure verpleegkundige. Maar ik neem jullie toch even mee terug naar de jaren ’80 en ’90 van de vorige eeuw.

Tot dan toe was het lekker overzichtelijk. Wilde je de zorg in en verpleegkundige worden? Dan had je een aantal keuzes. De A voor Algemeen verpleegkundige, opgeleid in het ziekenhuis. De B voor Bijzonder verpleegkundige, dat betekende dat je de psychiatrie in ging. De Z voor Zwakzinnigenzorg, zoals dat toen heette. Daarnaast had je nog de ZV, voor Ziekenverzorgenden, nu verzorgende ig geheten.

Als leerling ging je eerst een paar maanden naar school en dan hup, het werkveld in. Ervaring opdoen, leren in de praktijk, kilometers maken en gehard worden. Af en toe een paar weken naar school en dan weer vlug aan het werk. Dat waren nog eens tijden.

Er kwam steeds meer kritiek op deze manier van opleiden: het onderwijs was te veel gericht op de eigen instelling. Verpleegkundigen moesten breder opgeleid worden, want dan waren ze breder inzetbaar. En met de tekorten in de zorg had men daar wel oren naar.

De verpleegkundige als product in de toenemende marktwerking. En de hbo-v en mbo-v als snoepwinkel voor de toekomstige verpleegkundige. Even snoepen van verpleeghuiszorg, dan ruiken aan de gehandicaptenzorg, en passant de psychiatrie aanraken en dan vaak je laatste jaar het ziekenhuis in. Na deze vierjarige opleiding krijg je een verpleegkundediploma en je speld, en wordt je geacht zelfstandig te kunnen werken.

Maar wat als je al zeker weet dat je het ziekenhuis in wilt? Dat je juist de hbo-v gaat doen omdat het je droom is om op een spoedeisende hulp of ambulance te werken? Ik zie nu van dichtbij, bij mijn dochter die de hbo-v doet, hoe lastig het is om een stageplek in een ziekenhuis te krijgen in het eerste of tweede jaar. Ze probeerde het beste ervan te maken tijdens haar verpleeghuisstage.

En het werken in de verstandelijk gehandicaptenzorg komend jaar zal ook leerzaam zijn. Maar het is niet wat ze wil. Het demotiveert zelfs. Ik vind het niet verwonderlijk dat zoveel studenten stoppen met de opleiding. Er zijn te weinig stageplekken op de gewenste leerplek om de studenten lekker te maken voor het vak.

Ook bij ons op de afdeling komen pas derde- of vierdejaars studenten stage lopen. Voor het eerst in een ziekenhuisomgeving. Niet zelden zie ik deze stagiairs worstelen om boven te blijven. Het gebrek aan ervaring wreekt zich dan.

Ik ben tijdens mijn inserviceopleiding binnen mijn ziekenhuis breed opgeleid. Daar heb ik nog altijd voordeel van: van bijna elk specialisme leerde ik de basis kennen. Dat is de kracht van de oude inserviceopgeleide verpleegkundigen. Dat gun ik ook mijn dochter en haar medestudenten. Maar ja.

9 REACTIES

  1. Ik ben ontzettend op mijn bek gegaan, ik wol het ziekenhuis in. Na 6 jaar werkervaring weet ik dat ik geen zorg kan dragen voor 8 PG cliënten op een afdeling. Ik leer er niets, er zit geen uitdaging in en tegenwoordig moet elk gedrags probleem met een aai over de bol en een benaderingsplan opgelost worden terwijl we het hebben over een ziekte in de hersenen. Ik MOEST op een PG stage lopen, ik mocht niet naar de thuiszorg en ik mocht niet naar somatiek. PG was de eerste stage, ik heb een soort zenuwen inzinking gehad. Na een week was ik zelf zo in de war dat ik de deur niet meer open kreeg omdat ik mijn telefoonnummer op het code slot stond in te voeren. Zo intens ongelukkig was ik daar, ik wil oncologie en palliatieve zorg in een transmuraal team gaan doen!

    Maar deze opleiding is één gewoon verschrikkelijk, stagiaires worden behandeld als gratis handjes aan het bed. De verwachtingen zijn zo hoog dat ik het niet gek vind dat ze stoppen. Geef mij de inservice-opleiding maar gewoon. En het probleem van de 16 jarige dat is er niet, de afdeling moet gewoon weer berekend zijn op goede begeleiding op de werkvloer!

  2. Lees alle reacties
  3. Hai collega’s, ik vind dat we het beste van beide vormen moeten nemen. Inservice buigen we om naar werkplekleren. Met een stevige startperiode. Vergeet niet dat sommige studenten (nog maar) 16 jaar zijn. Bij de inservice was dat 17 jaar en 7 maanden. Dan solliciteren voor BBL plek, dat leidt tot minder uitval en hoger rendement aan kennis en kunde en dus minder onzekerheid. En wij moeten zelf ook een beetje aardiger worden voor de beginnende collega’s. Al te vaak moet ik lezen hoe begeleiding en beoordeling niet goed verloopt. Dus gewoon geen dag, geen inservice maar een mooie combi. En GEEN eerste stage in het verpleeghuis meer. Alice, onderwijs pionier.

    • Lees alle reacties
    • Die 17 en 7 maanden vond ik juist heel prettig, omdat je nu de net aan 17 jarigen in de praktijk krijgt, die zichzelf heel volwassen vinden…..maar vaak gaat de stage verkeerd omdat ze zoveel voor hun kiezen krijgen. De zorg is ook niet meer zoals “vroeger” 🙂 In mijn tijd lag je 6 weken in het ziekenhuis bij een total hip, nu krijgen we ze de volgende dag al weer thuis.

  4. Ik heb geen inservice opleiding kunnen volgen, was toen te jong en een ander pad in de zorg gekozen. Nu hbo verpleegkundige in de thuiszorg maar ik ben juist heel blij dat de thuiszorg stages er zijn, ook voor stagiaires die naar het ziekenhuis willen. Het inzicht in de thuiszorg wordt gemist waardoor er makkelijk gedacht wordt over ontslaan van patiënten en regelen van thuiszorg. Veelal geregeld zonder de juiste hulpmiddelen of medische middelen. Door de jongere van nu te laten inzien hoe het in de thuiszorg werkt kan er een betere samenwerking ontstaan. En krijgen de patiënten /cliënten ook thuis de juiste zorg met de juiste middelen.

  5. Mee eens. Ik ben een stapelaar; eerst ZV, dan A en daarna MGZ. Al die opleidingen bestaan niet meer geloof ik 🙂 De A was prima; elk half jaar een andere afdeling/specialisme, les van artsen uit het ziekenhuis, onwijs veel geleerd! Maar daar merkte ik ook dat ik profijt had van mijn ZV ervaring (al waren mijn HBOV werkbegeleiders het daar niet altijd mee eens). Nu in de wijk hetzelfde, ik heb nog steeds meer kennis van de verschillende specialismen en behandelingen dan mijn collega’s die opgeleid zijn met de BOL/BBL methode.

  6. Ook ik ben inservice opgeleid en sinds kort ben ik inmiddels ook HBO-v opgeleid. Ook ik zie veel voordeel in de inservice opleiding. Langzaam maar zeker wen je steeds meer aan het werken in een ziekenhuis en gedurende je opleiding mag je meer, zelfs “ oudste” diensten draaien. Doordat je verschillende afdelingen doorloopt, weet je ook waar je hart het meest ligt, beschouwend of snijdend. Je ziet ook verschil tussen afdelingen en juist je kennis van de ene afdeling kun je meenemen naar de andere afdeling. Naast je persoonlijke ontwikkeling, Groei je in het werkproces en naast leren krijg je ook routine. Je krijgt door de jaren heen ook de binding met de instelling, waardoor er denk ik veel minder uitstroom zal zijn. Nu heb je een korte 20 weekse ziekenhuis stage, waar er soms heel veel op je afkomt. Ik snap dat de druk de stagiaires soms teveel wordt. Dat ze twijfelen of ze het wel gaan redden als net gediplomeerde verpleegkundige. Volgens mij wordt hier nu wel beter op ingespeeld door in te zetten op een langere inwerkperiode.

  7. Vier jaar geleden ben ik als herintreedster in de thuiszorg gaan werken na 30 jaar onderbreking in de zorg. Ik ben sinds maart 2021 gediplomeerd verpleegkundige MBO V (ik ben 58 jaar). Deze gevolgd in de thuiszorg. Stage in het ziekenhuis was niet mogelijk. Wens was vroeger en is nu nog steeds om als verpleegkundige in het ziekenhuis te werken. Ik ben in maart overgestapt van de thuiszorg naar het ziekenhuis als trainee. Ik worstel ook met de enorme werkdruk én met alle medische terminologie, die in het ziekenhuis gebruikt wordt. Ik heb er nu voor gekozen om mijn trainee te stoppen en te gaan werken als VIG in het ziekenhuis, met de mogelijkheid om mij de werkzaamheden in een langzamer tempo eigen te maken en zo te groeien naar verpleegkundige in het ziekenhuis. Een inservice opleiding had ik graag gedaan, maar deze wordt helaas niet meer aangeboden. Ik vind dit een groot gemis. Judith Hattink

  8. Helemaal eens Barbara. In hetzelfde ziekenhuis als jij mijn opleiding gedaan in 1985. Heel fijn om op alle afdelingen ervaring op te doen en dan je keus maken. Ik bv de oncologie, maar nog steeds weer ik zoveel dingen van de andere specialismen. Daar kan geen HBOV tegenop.
    Heel blij met mijn inservice opleiding. Jammer dat deze niet erkend wordt zoals het zou moeten. Meer dan MBO zoals het nu gezien wordt.
    Wilma Bloemheuvel

  9. Erg herkenbaar. Ook ik ben inservice-A opgeleid. Ik vind dat veel studenten tegenwoordig zo weinig medische kennis hebben. En dat is toch de basis.
    Binnenkort sla ik een andere weg in en ga ik na 36 jaar ziekenhuis, de POH-S opleiding doen.
    Eerst de vooropleiding om te wennen aan het nieuwe studeren. Maar ik geloof erin dat mijn medische kennis en jarenlange ervaring zeker van pas komen.

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.