Blog Evelyn: ‘Ik voel me tekortschieten’

Als wijkverpleegkundige probeert Evelyn aan de wensen van haar cliënten tegemoet te komen. Door personeelstekort lukt het niet en dat doet pijn.
1handeninhethaar.jpg
Foto: Freeimages

Ik kom voor het eerst bij meneer de Vries. Hij wil graag van dezelfde thuiszorgorganisatie zorg blijven ontvangen ondanks dat hij is verhuisd. Hij is diabetespatiënt en heeft daarbij hulp nodig. Wanneer ik vraag wat meneer gewend is qua tijden geeft hij aan dat ze altijd om 9 uur kwamen. Ik schrik: daar is op dit moment echt geen ruimte. ‘Het wordt 11 uur, of als u een vroege vogel bent kunnen we om 7 uur komen,’ leg ik uit. We spreken het laatste af. 

Na een aantal maanden komt het regelmatig voor dat meneer om 12 uur een hypo heeft. We komen er achter dat hij ondanks onze herhaalde uitleg, niet gaat eten maar terug naar bed gaat. Hoe kunnen we dit probleem oplossen? Ik laat het even bezinken.

Vervolgens ga ik langs bij mevrouw Franken. Zij krijgt hulp bij het douchen en de steunkousen aandoen. Het is voor haar niet levensbedreigend als ze wat naar voor of naar achter in de zorgroute schuift. Mevrouw is al jaren bij ons in zorg, maar ik moet haar toch mededelen dat zij laat in de ochtend geholpen kan worden. Ze moet huilen als ik het haar vertel: ze gaat iedere dag naar het wijkgebouw om daar koffie te drinken. Ze is bang dat ze dit niet meer kan doen als ze zo laat wordt geholpen.

Ik zit met de handen in het haar: ik moet kiezen tussen levensbedreigende of sociale gevolgen van mijn cliëntenplanning. Ik besluit om nieuwe aanmeldingen kritisch te bekijken. Samen met collega-wijkverpleegkundigen wil ik bekijken waar wél ruimte is zodat we toch maatwerk en kwaliteit kunnen bieden. Maar het levert op de korte termijn niets op. Balen!

Hoe zorg ik in alle drukte ook goed voor jezelf? Dat is het thema van het congres Zorgprofessional in balans. Check hier hoe, wat en waar >>>

De volgende dag kloppen meneer en mevrouw Jansen aan voor extra hulp. Mevrouw is al geruime tijd niet lekker en blijkt nu een longontsteking te hebben. Meneer heeft dementie in een vergevorderd stadium. Er is geen netwerk aanwezig om mevrouw te ontlasten. Als professionals kunnen we tijdelijk de dagelijkse structuur van het gezin overnemen. Zo behouden we de meeste rust en kan meneer thuisblijven. En mevrouw kan herstellen en haar mantelzorgtaken later weer oppakken. 

Maar geen enkele thuiszorgorganisatie in de omgeving heeft op de vroege ochtend ruimte om deze mensen te helpen bij het opstarten van de dag. Op zijn vroegst kan er nog iemand komen om 11 uur. Het doet me pijn dat we niet in staat zijn deze mensen eerder te helpen.

Als mevrouw Franken mij de volgende ochtend belt waarom er nog geen zorg is geweest, zak ik door de grond. Helemaal vergeten! Ze had mij nog zo gevraagd wat eerder te komen in verband met een ontbijt in het wijkgebouw. Ik ga snel naar haar toe, maar vergeet vervolgens de nuchtere bloedglucosewaarde van meneer de Vries. Voor hem wordt het 10 uur, terwijl hij al trots aan zijn ontbijt is begonnen.

We houden van onze cliënten; we rennen liever wat harder dan dat zij de dupe zijn van onze planproblemen. Soms voel ik dat ik tekortschiet. Ik vind het erg dat het door de volle zorgroutes niet lukt voldoende aandacht (en kwaliteit) te geven aan onze cliënten: de mensen voor wie we dit werk toch doen… Ik wou dat de wijkverpleging populair was onder studenten verpleegkunde, zodat we samen de zorg op ons konden nemen. De wijk is echt een geweldige plek om verpleegkundige te zijn!

In haar vorige blog beschrijft Evelyn hoe breed de blik van de wijkverpleegkundige tegenwoordig moet zijn. Heel breed! Dat lees je hier >>>

5 REACTIES

  1. Het is echt schrijnend hoe het er af en toe aan toe moet gaan in de wijk. Zo armoedig dat je je cliënten niet kunt geven wat zij nodig hebben. Zelf heb ik interesse om als verpleegkundige in de wijk te werken, maar ondanks al mijn ervaring en opleidingen zou ik twee FWG's lager ingeschaald worden dan waar ik nu in zit. Dat is voor mij de reden om toch niet voor de wijk te kiezen, de beloning is beschamend! Jammer.

  2. Lees alle reacties
  3. Ben wel benieuwd wat jij dan doet, Karin?
    Dan heb je strak onderhandeld….
    Een vk in de wijk zit in 45, een wvk zit in 50. Een terecht verschil. Betekent van hot naar her, door weer en wind, voor dag en douw, bij mensen thuis: wel schoenen uit graag, zuster.
    Een algemeen vk in het ziekenhuis (chirurgie met pre/postoperatieve zorg) zit op ongeveer zelfde als fwg 45, iets eronder zelfs.
    Een vk op een verpleegafdeling met ouderen in een verpleeghuis (coachen, vt handelen, implementeren) zit eveneens op 45.
    Een vk in de overkoepelende coördinerende /verpleegkundige dienst (triage voor de hele stichting met 7 huizen bijv) zit eveneens in 45 (zeg maar oude wan-hoofd, wat ze niet meer zo noemen omdat die leidinggaf en dat is wat je eigenlijk nog steeds doet, maar dat zeggen ze liever niet want dat maakt juist weer 50….). Een enkele stichting biedt weer 50 hiervoor.
    Een vk in de vgz (cliënten met ernstige, zeg maar zeer ernstige gedragsproblematiek) eveneens 45. Is het wat lichter: 40. Flinke tekorten daar dus.
    Hoe kun je zulke verschillen in werkzaamheden en verantwoordelijkheden en complexiteit van zorg over 1 kam scheren?
    Er zijn zelfs nog organisaties die 40 bieden voor een vk.
    En we hebben een mijlpaal bereikt sinds kort, dames en enkele heren: we zitten sinds kort met 45 boven de 3000 euro per maand bruto fulltime: 2,57 euro om precies te zijn. Max van de schaal wel te verstaan.
    Ben ik ondankbaar?
    Of klopt hier iets niet?
    Schiet maar.

  4. Ondertussen werk ik als uitzendkracht in wijk 1 voor firma a en ren de benen uit mijn lijf
    De volgende avond werk ik in wijk 1 voor firma b en sturen ze medewerkers tegen hun zin eerder naar huis ivm weinig clienten= geen productie
    Stoppen met concurrentie in de thuiszorg, 1 wijkverpleging
    Voor iedereen kleinere overzichtelijke werkgebieden
    Geen tekort aan personeel
    Hoe treurig ook nu, ik startte de zorg laatst bij iemand die al 4 weken niet gedoucht had ivm gebroken arm en haar begeleidster kon geen thuiszorg regelen want ze zaten allemaal vol ( uiteindelijk kwamen ze bij ons bij toeval)
    Ik wilde de zorg starten bij een terminale client die door andere zorgorganisaties was afgewezen want geen plek maar we mochten niet want zorgverzekaar van die man wil alleen zorgorganisaties met een alarmteam….
    Hoe dat laatste is afgelopen…ik weet het niet ….want dan houdt het op….. 🙁
    Jammer want het vak wijkverpleging is in de kern een fantastisch vak en echt een ambacht.

  5. Tsjonge Evelyn wat ben ik blij met jouw blog. Alsof je mijn werkweek beschrijft , elke week weer. Frustratie en het gevoel overal te kort te schieten……en natuurlijk is de beloning beschamend maar daar doen we het i.p. niet voor. Er zijn zoveel mensen nodig in de zorg en het welzijn door het afbreken van allerlei voorzieningen. "ja maar zuster ik wil gewoon naar zo'n huis waar je een kamertje hebt en elke morgen koffie kunt drinken met elkaar. " Maar lieve mevrouw die huizen hebben we niet meer. Het kabinet weet dat u het liefst zo lang mogelijk in uw eigen huis blijft en daarom hebben ze dat afgeschaft….zodat u nu eenzaam en alleen 2 hoog achter zit en blij bent met de thuiszorg medewerker die u twee keer per dag ziet, zodat u nog iets van menselijk contact heeft gedurende de dag. Vervolgens gaan we met z'n allen projecten verzinnen om al die eenzame ouderen te helpen. Oh laten we de mensen in de uitkering daar maar eens opzetten, de tegenprestatie. ach zo kan ik een boek vol schrijven…… de frustratie blijft…

  6. Dat de planning elke dag weer een puzzel is met alle verschillende cliënten (qua ziektebeelden, afspraken elders en eigen wensen) herken ik wel. Maar dat we daardoor niet de zorg kunnen leveren die nodig is, dat herken ik niet. Sinds we zelf de zorg indiceren weet ik zeker dat onze cliënten de verpleging en verzorging krijgen die nodig is. En dat is inderdaad niet altijd op de gewenste tijd van de cliënt. Het wordt tijd dat we ons als professional daar niet langer schuldig over voelen. Er is geen mens die klaagt over de tijd van een huisarts bezoek bijvoorbeeld. Iedereen snapt dat de dokter het druk heeft. Voor verpleegkundigen geld natuurlijk hetzelfde, maar doordat wij ons excuseren denkt iedereen maar over ons te kunnen klagen.
    Ik zou dan ook willen oproepen om vooral hard te blijven werken voor de juiste en goede zorg en te stoppen met problemen oplossen die de onze niet zijn!

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.