Blog Hugo: ‘De zon schijnt voor verpleegkundigen’

Kommer en kwel in de zorg? Vanuit de samenleving bezien is dat wellicht zo. Voor verpleegkundigen zelf heeft het leven er nog nooit zo zonnig uitgezien.
zomer.jpg
Foto: Fotolia

De sfeer rond het verpleegkundig vakgebied is de laatste tijd wat somber. Het personeelstekort loopt op. Wijkverpleegkundigen, gespecialiseerde verpleegkundigen, zelfs basisverpleegkundigen zijn nauwelijks nog voorhanden. De schaarste is zo ernstig dat patiënten er de dupe van zijn. Ziekenhuizen sluiten bedden, in de wijk worden in sommige regio’s geen nieuwe cliënten meer aangenomen.

Tot overmaat van ramp nemen de tekorten de komende jaren alleen maar toe. Vergrijzing leidt tot een groeiende vraag maar er zijn te weinig stageplaatsen om voldoende nieuwe collega’s klaar te stomen. Beroepsvereniging V&VN is onder het motto Vertrouw op ons zelfs een campagne gestart om de politiek tot actie te bewegen. Kommer en kwel? Vanuit de samenleving bezien is dat wellicht zo.

Zie: V&VN: ‘Hef numerus fixus verpleegkunde onmiddellijk op’

Voor verpleegkundigen zelf heeft het leven er nog nooit zo zonnig uitgezien. De wereld ligt aan onze voeten. Werkelijk iedereen zit op ons te wachten. Wie enige ervaring heeft kan zo in Abu Dhabi aan de slag. Kost en inwoning worden geregeld. Het inkomen kan oplopen tot zo’n vijfduizend euro en belasting hoef je nauwelijks te betalen. Er wonen veel expats en het schijnt er reuze gezellig te zijn. Als je terugkomt heb je een dikke bankrekening, een schat aan ervaring, nieuwe vrienden en spreek je vloeiend Engels. Is Abu Dhabi te avontuurlijk? Op de Antillen kun je ook zo aan het werk. Het klimaat is heerlijk en tussen de diensten door heb je voldoende tijd om je duikbrevet te halen. Canada is net zo goed een prachtig land en ze worstelen daar, net als overal, met een flink tekort aan verpleegkundigen. 

Wie gehecht is aan Nederland heeft ook hier tal van mogelijkheden zijn situatie te verbeteren. Heb je bijvoorbeeld geen zin meer om onregelmatig te werken? Gelijk heb je: het is ongezond en het levert financieel nauwelijks wat op. Dat gezeik altijd met Kerst en Oud en Nieuw. Bij een detacheringsbureau verdien je flink meer en kun je je werkrooster gewoon zelf bepalen. Zelf heb ik dat ook een tijdje gedaan, superleuk om in verschillende ziekenhuizen ervaring op te doen. 

Maar is dat dan niet zielig voor werkgevers? Wanneer alle verpleegkundigen hun eigen belang gaan nastreven houden ze nauwelijks een vast persoon over. Natuurlijk zijn bestuurders niet blij als verpleegkundigen en masse besluiten te gaan genieten van het leven. Dat kost ze klauwen met geld. Maar wellicht stimuleert het ze om te werken aan de eigen aantrekkelijkheid. Werkdruk, administratielast, inkomen, vervelende artsen, onregelmatigheid, de koffiekwaliteit, er valt genoeg te verbeteren en een beetje druk op de ketel kan heus geen kwaad. 

En de samenleving? Hebben we daar dan geen verantwoordelijkheid voor? De zorg zal duurder worden en het is verdrietig voor al die ouderen die verstoken blijven van hulp. Hou in je achterhoofd, als het schuldgevoel gaat knagen, dat Nederland de huidige situatie al in de jaren zeventig zag aankomen. Veertig jaar de tijd om je als samenleving voor te bereiden op een torenhoge zorgvraag en een tekort aan geschoold personeel. Dat had genoeg moeten zijn. 

6 REACTIES

  1. Lees alle reacties
  2. Ik sluit mij hierbij aan. Natuurlijk hadden de beleidsmakers dit allang getackeld moeten hebben. Ik voel mij geenszins schuldig. Sterker nog, de ontstane tekorten zorgen ervoor dat ik een geweldige combinatie van mbo docent en (flex-) ambulanceverpleegkundige kan blijven beoefenen. En met nog een behoorlijke salaris ook…

  3. Beste Hugo,
    Ik heb vaker strak onderhandeld en denk dat er nog een aardig robbertje te vechten valt met de 'prijsafspraken' (lees cao lonen) die werkgevers met elkaar hebben gemaakt. Ondanks prachtige ondernemingsovereenkomsten met de OR over extra salaris voor beroepen waar een arbeidsknelpunt voor zou gelden, hoef je nergens op te rekenen, ook niet als nieuwe werknemer na strak onderhandelen; het pootje blijft stijf. Want als ze er eenmaal echt aan beginnen, oh jee. Directeuren uitgezonderd natuurlijk.
    En de kilometervergoeding mogen ze ook weleens naar kijken. Als je, let wel, op uitnodiging (!) van een werkgever op 60 km afstand komt solliciteren, hoef je ondanks dat je het een breekpunt maakt, niet te rekenen over enige extra reiskostenvergoeding of anderszins compensatie. Max 20 km, alleen heenweg hè lieve mensen, meer hebben ze schijnbaar niet nodig om aan goed personeel te komen…
    Helaas, dan komen we dus niet, blijven we zitten waar we zitten. En het pootje bleef desondanks stijf.
    En wat betreft investeren in het personeel dat je hebt; ik mag nu ein-de-lijk de hbo-v doen. Op kosten van de werkgever wel te verstaan. Daar heb ik 6 jaar voor moeten knokken.
    Hugo, je bent veel te optimistisch. Op het feit na dan dat je nu niet meer hoeft te doen wat je liever niet wil ( nachtdiensten en vieze koffie drinken bv). Vooruit.
    Maar die werkdruk, die zal voorlopig niet veel minder worden.

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.