Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
Reacties3

Blog Hugo: Ze bedoelen het vast goed, de dokter en de manager

Hugo stelt de zorg voor als een gezin. Mama is dokter, papa manager, en de kinderen zijn verpleegkundigen. Er is steeds vaker ruzie en dan lopen de kinderen weg van huis. Wat nu?
‘Vroeger keken we op tegen papa en mama. Maar steeds vaker vinden we hen vooral stom.’ Foto Unsplash.

Papa is manager en mama is dokter. Ze zijn best streng. Altijd zijn er regels en moeten we braaf doen wat zij zeggen. Als pa zegt vul het lijstje in, dan doen we dat. En als ma zegt: geef die hoogbejaarde mevrouw een maagsonde, dan geven we die hoogbejaarde mevrouw een maagsonde.

Ze bedoelen het vast goed, papa en mama. En de regels geven duidelijkheid. Maar de laatste tijd begint het wel te irriteren. Wat is eigenlijk het nut van al die lijstjes pa? Als we dat vragen krijgen we ruzie, maar daar zijn we steeds minder bang voor. We hebben niet altijd zin in de lijstjes, en dat laten we papa weten ook.

Ook met mama hebben we steeds vaker een conflict. Ze kan zo bazig zijn. Hoezo moet zij alles beslissen? En hoezo mag zij alle belangrijke dingen doen? Wij willen ook onderzoek doen, en wij willen ook met patiënten over de toekomst praten. Waarschijnlijk voeren we dan een heel ander gesprek.

Vroeger keken we op tegen papa en mama. Maar steeds vaker vinden we hen vooral stom. Pa is alleen maar met lijstjes bezig omdat hij zichzelf belangrijk waant. Stel dat er geen lijstjes zouden zijn? Hoe erg zou dat zijn? Tja, dan heeft pa geen werk meer, maar de wereld draait gewoon door.

En mama doet wel heel gewichtig, maar eigenlijk is ze hartstikke bang voor de dood. Alsof het haar schuld is dat mensen doodgaan. Nee ma, dat zit in je hoofd. Als je nou gewoon leert accepteren dat de dood bij het leven hoort, kun je veel beter voor je patiënten zorgen. Hoe wil je eigenlijk zelf sterven? Ook met een slang in je neus?

Echt gezellig is het daardoor niet meer thuis. Er is steeds vaker ruzie en dan lopen we weg. Papa is daar vooralsnog niet gevoelig voor. Hij blijft maar vasthouden aan die domme lijstjes van hem. Hoelang ga je dat nog volhouden pa? Zie je niet dat ma het ook niet meer trekt? Mama snapt inmiddels beter dat we geen kleine kinderen meer zijn. We mogen van haar onderzoek doen en steeds vaker zelf met patiënten praten over de toekomst.

Het onbenullige is dit: zijn we eindelijk echt in gesprek met de patiënt, is het soms net alsof we ma horen praten. We zeggen precies dezelfde dingen. Vet gênant! Misschien is dat van de zenuwen. Misschien omdat patiënten opkijken tegen mama en dat we hopen dat patiënten ook tegen ons opkijken als we hetzelfde doen. Maar goed, de eerste stap naar de vrijheid is gezet. Elke dag een nieuwe kans om een eigen identiteit te ontwikkelen. En het goede nieuws: we hebben ons hele leven nog voor ons

3 REACTIES

  1. Lees alle reacties
  2. De metafoor is in mijn ogen niet geslaagd. D.w.z. na ruim 40 jaar als verpleegkundige te werken zie ik mijn rol absoluut niet als die van een opstandige puber. Integendeel, ik loop al jaren te verkondigen dat verpleegkundigen een verbindende rol hebben tussen organisatie (lees managers en regels), de artsen en hoofdbehandelaren en de patienten/clienten. M.a.w. in mijn ogen hebben ze meer een opa/oma rol: zicht op ieders expertise en motivatie, en die behapbaar en uitvoerbaar maken richting de clienten/ patienten.

  3. Hugo, ik lees je blogs vaak en met veel plezier. Maar hier kan ik me totaal niet mee identificeren. Ik vind het zelfs denigrerend ten opzichte van alle collega’s in de zorg. Ook dokters en ook managers. Iedereen doet zijn best om de zorg voor mensen zo goed mogelijk vorm te geven. Verpleegkundigen zijn geen domme kindjes van pappa en mamma, maar professionele zorgverleners die net weer even anders kijken naar de zorg dan een arts of een manager. We zeggen misschien dezelfde dingen als een arts, maar doen dit vanuit een ander perspectief. Wat we gemeen hebben is dat we vanuit eender welk perspectief altijd het beste voor hebben met de mensen waar we de zorg voor dragen.

    Grtz Elfriede Thiessens,
    Ambulance en Seh verpleegkundige

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.