Blog Sandra: ‘Geef eens wat vaker een compliment (vooral aan stagiaires)’

Sandra neemt het op voor stagiaires in de zorg. Want ze hebben ons nodig. Om van te leren natuurlijk, maar ook om te bewonderen en complimenten van te krijgen.

Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
numerus fixus
Geld voor extra uren en scholing van werkbegeleiders staat ook op het verlanglijstje van hogescholen en zorginstellingen. (Foto: Arno Massee)

Het is absoluut geen nieuws dat stagiaires in de zorg zich onder druk voelen staan. Het is wel nieuws dat het nu in cijfertjes ligt vastgelegd en aan de Tweede Kamer is uitgedeeld. En ik vind het nog veel interessanter wat de Kamer er daarna mee doet.
Wat gebeurt er eigenlijk met zo’n officieel document? Gaat dat net zo als bij mij met pamfletten uit de stad, zo bij het oud-papier? Krijgt een assistent van een hooggeplaatst Tweede Kamerlid de cijfertjes toegeschoven met een afwezig: ‘Hier is er weer eentje’? Gaat dit ooit tot iets leiden?

Nee, ik wil het nou eens niet hebben over actiebereidheid en oproer (u kent mijn mening: maak spandoeken!) Vandaag wil ik het hebben over de stagiaires. Zolang hun begeleider en diens leidinggevenden en de Tweede Kamerassistent en daar de baas van nog niet toekomen aan actie en verbeteren, wil ik namelijk iets anders vragen voor de stagiaires van deze zorgwereld.

Zo zat ik net namelijk met een klas vol zorgstudenten. Zij hebben hun opleiding bijna volbracht. Ze hebben zóveel gedaan, behaald, gezien, geleerd. Als verpleegkundige, maar ook als mens. Wat liepen ze tegen hun eigen grenzen aan. Wat klauterden ze daaroverheen. Wauw.
Maar als ik vraag wat ze hebben bereikt, halen ze bescheiden hun schouders op. Ze hopen ooit eens in de buurt te komen van hun sterren van gediplomeerde collega’s, zeggen ze. Geen van hen verwoordt uit zichzelf een trots gevoel over eigen kunnen.

Dus dwing ik ze (dat doen docenten; ik heb heerlijk nieuw werk). Stuk voor stuk moeten ze vertellen hoe ze in hun opleiding persoonlijk zijn gegroeid. Dat doen ze dan en daarbij komen wat tranen kijken. Dit is zo ongewoon voor ze.
Als ik vervolgens vraag waar ze de kracht vandaan hebben gehaald in zichzelf om zo hoog te vliegen, verwijzen ze stuk voor stuk door naar collega’s en klasgenoten. Voor steun en het herhalen van complimenten. Pas als ze uit meerdere hoeken horen wat ze kunnen, geloven ze het een beetje.

En daarom, lieve lezer en verpleegkundige, kanjer en begeleider, deel complimenten! Weet dat zij, van wie ook jouw werkplezier en de patiëntveiligheid afhangt, hoger stijgen, als jij ze stuurt. Weet dat je – naast klagen en mopperen – kunt inspireren. Dat jij misschien wel degene bent aan wie zij denken als ze fantaseren over beter worden.

Wees positief en hulpvaardig. Je bent echt belangrijk voor de stagiaires. Minstens zo belangrijk als die ene die een noodbrief aanbiedt aan een kamerlid of daar een artikel over schrijft. Met je lach en je goede voorbeeld kun je de zorg verbeteren.

Deze column verscheen ook in Nursing juni, onder de titel ‘Zo belangrijk ben je voor stagiaires’

1 REACTIE

  1. Helaas liep het voor mij anders, je zou denken dat ze je steunen, maar nee het moest allemaal van mij komen. Ook al vroeg ik om hulp, en deed ik wat ik nodig achtte. Dan nog kreeg ik tijdens een gesprek “klachtten van andere collega’s”. Die tegen mij positieve feedback gaven als ik er om vroeg. Ik vind het zooooo jammer dat het hierdoor fout is gegaan. Want ondertussen kreeg ik ook nog lichamelijke klachten en raakte ik zowat overspannen, ik vind het nog moeilijk om het er over te hebben. Na een jaar ben ik gestopt met de opleiding, om mijn lichaam rust te gunnen. Maar ik kan het nog niet accepteren.

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.