Blog Selma: ‘Mevrouw sterft, alleen’

Stagiaire Selma staat aan het bed van een cliënte die niet lang meer heeft te leven. Wat doet het met je als je zonder haan noch kraai afscheid van het leven moet nemen?
1handen.png
Selma is geraakt door een alleen stervende vrouw.

Mijn voeten staan aan uw bed. Met een trillerig gevoel sta ik naar u te kijken; een spitse neus, een mond die een klein beetje openstaat en de spierwitte lakens die meer kleur lijken te hebben dan u. De ademhaling gaat zwaar. Het lijkt het einde.

Nog maar een paar maanden, zeiden zij. ‘Ach, ik laat toch niemand hier achter,’ zei u. Mijn hart huilde een beetje toen u dit een paar weken geleden vertelde. Wat is er in uw leven gebeurd dat u nu hier zo alleen, helemaal alleen, ligt dood te gaan?

Hoe zorg je voor een waardige afronding van het leven van jouw patiënt? Spijker je kennis bij op het Palliatieve Zorg Congres in september. 

Misschien wordt u morgen gewoon weer wakker, of misschien wel weer helemaal beter! Maar is dat wat u wilt? Hoe kan het, dat een lieve dame als u helemaal alleen in haar sterfbed ligt. Geen handen om vast te houden, geen herinneringen om op te halen. Geen woorden, geen onhandige opmerkingen. Geen huilende dochters, geen verdrietige buurvrouwen.

Mijn voeten staan nog steeds aan uw bed, ik hoor opeens niets meer. Verschrikt staar ik naar uw borst, gaat die nog op en neer? Na enkele seconden hoor ik weer een diepe en zware ademhaling. Gelukkig.

Waarom vind ik het eigenlijk zo erg dat iemand alleen sterft, vraag ik me af terwijl ik naar mevrouw staar. Is alleen altijd slecht? Dat denk ik toch ook weer niet. Wel lijkt het me vreselijk eng om dood te gaan; ik zou dan handen willen vasthouden, herinneringen willen ophalen. Ik zou lieve worden willen horen en onhandige opmerkingen willen verafschuwen. Ik zou een huilende dochter, anders een verdrietige buurvrouw of op zijn minst een jankende hond aan mijn bed willen.

Maar u ligt alleen en de tijd haalt u in. Morgen heb ik weer dienst, zie ik u dan nog? Ik loop de kamer uit en terwijl ik in de lift naar beneden sta, hoor ik in mijn hoofd nog steeds uw ademhaling.

Benieuwd naar wat Selma het leukst aan haar stage vindt? Lees erover in haar vorige blog. 

3 REACTIES

  1. Het is vaak moeilijk om mensen te vinden die tijd hebben om met je te leven of met je te lijden.
    Wij zijn de tijd. Bij het doodgaan haal je jezelf in, eng en ook wel mooi.
    Te bedenken dat ik ooit gestopt ben met de opleiding tijdens een les over stervensbegeleiding. Op mijn 17e was dat onbegrijpelijk eng, net als leven.
    Nu ben ik niet gehard, maar ik ben nu bewapend tegen het leven, en zonder leven geen doodgaan.
    Uiteindelijk is het ook volledig onbekend waar "ik" was voor mijn geboorte, maar vast lekker veilig ergens. Dan ineens ben je mens. Eng, wat gaat de toekomst worden? Overleef ik lang genoeg om gelukkig dood te gaan…

  2. Lees alle reacties

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.