Blog Sandra: ‘Het is dom dat we dit nog altijd pikken’

Sandra volgt het nieuws over de stiptheidsacties in de umc´s op de voet en is klaar voor de barricades. Actie voeren door gewoon je dienst te draaien en je pauzes te nemen. Dat kunnen we allemaal wel toch! (Maar dan ook wel echt állemaal.)

Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
verkeersbord stop

De verpleegkundigen in de UMC’s plannen stiptheidsacties omdat het zo niet langer kan. Ze willen een salarisverhoging en betere arbeidsomstandigheden in de onregelmatigheid en voor de zestigplussers (die al veertig jaar de zorg overeind houden).
Tja, weet je wat het is… minder salaris, minder aanzien. Zij die intelligent en onmisbaar zijn, kiezen heel slim eieren voor hun geld en worden écht geen zorgmedewerkers. De helft van de inzet levert immers in andere sectoren geregeld een groter salaris op.

Dus de intelligenten lopen we mis. O sorry, niet dat jullie dom zijn. Nee, jullie denken alleen (heel dom) met je hart. Dat levert dus minder geld op. En minder pauzes. Minder rust. Meer lichamelijke ongemakken. ’s Nachts werken en in de weekenden en met kerst…
Jullie zijn niet dom. Jullie die het verschil maken in de zorg zijn kanjers. Maar het is wel dom, dat we dit nog altijd pikken.

Ik (de oproerkraaier) roep tegenwoordig tegen mijn verpleegleerlingen dat ze het niet moeten pikken. ‘Kijk om je heen’, zeg ik in de klas, ‘jullie zijn met twintig. En jullie hebben allemaal op je werk nog minstens twintig collega’s. Tel die allemaal bij elkaar op. Zeg met zijn allen “dit werk doen we alleen nog onder ónze voorwaarden” en leidinggevenden kunnen niets meer beginnen.
Directeuren, managers, politiek, zij die aan de touwtjes trekken, die trekken helemaal niet aan de touwtjes. Als wij ons met zijn allen zouden organiseren, dan hadden wíj het heft in handen, hoor.

‘Maar wij kunnen helemaal niet staken’, roepen dan altijd een paar. Dat zou ten koste gaan van de patiënten. Waar. Maar… de zorg nu gaat ook ten koste van hen. Als we fouten maken, als we geen tijd hebben voor kwaliteit, als we alleen nog maar brandjes blussen. Ook dat kost veel geld.
Een groepje dappere UMC-verpleegkundigen plant nu dus stiptheidsacties. Ik lees mee. Wat gaan ze doen? Kan ik dat ook tegen mijn studenten zeggen? Kan ik ze inspireren. Nou… ze werken dus alleen nog maar hun diensten. O en ze houden hun pauzes!

Echt. Ik ben er stil van. Wil heel hard lachen en huilen tegelijk. Ze werken dus, zoals ze worden betaald. Dat zal de bazen leren. De politiek leiders. Haaa!
Het is toch ongelofelijk dat, wanneer we werken (en rusten) zoals dat hoort, de zorgwereld dreigt in te storten. Geen extra diensten bij ziekte draaien. Geen pauzes overslaan. Dat dat al een punt maakt. Dat is geen actie, dat is nood.
En dan aan de andere kant weer zo simpel. Gewoon werken waar je baas je voor betaalt. Juridisch heeft dat geen gevolgen. Je houdt je pauze en kletst wat met collega’s (weet je nog hoe ze eruit zien?) in plaats van deelnemen aan artsenvisites en spoedopnames.

En ja, daar lijdt dus de zorggebruiker onder. Omdat er ’s avonds geen collega komt. Omdat jij niet extra werkt. Maar moet je eens kijken hoe snel dingen veranderen. Als we het tenminste met zijn állen doen. Alle zorginstellingen tegelijk. Pauzes vieren en naar huis als je dienst eindigt. Een betere wereld; hoe gemakkelijk kan het zijn?

Noot
1 www.nursing.nl/verpleegkundigen-umcs-plannen-stiptheidsacties/

3 REACTIES

  1. Lees alle reacties
  2. Mijn ervaring is helaas, dan krijgen we 8% salarisverhoging en is iedereen blij …
    Achteraf blijkt dan dat dit over 4 jaar is, dat je minder ORT krijgt en dat een aantal werkgeversbetalingen werknemersbetalingen zijn geworden. Netto houd je dan 25-100 euro meer over, maar je werkt nog steeds te hard met te weinig mensen en teveel verantwoordelijkheid. En geloof me, die 100 euro gaan naar de hogere salarissen, die lachen zich een deuk (iets van kolen en vuur …)

  3. Ik moet zeggen ik ben heel blij met deze blog. Ik ben zelf sinds 2 jaar ZZPer verpleegkundige. In het algemeen worden wij alleen geroepen als er geen andere oplossing (spreek meer werken door vaste collega’s ) meer is. Maar waar ik mij nog veel meer aan erger dan aan het gedrag van de managers ( dat hoort blijkbaar tegenwoordig bij hun functiebeschrijving) is dat verpleegkundige en verzorgende zich vooral zelf in de weg staan bij het verbeteren van hun arbeidsomstandigheden. Om maar een klein voorbeeld te noemen. Laatst zag ik dat een collega tijdens haar vakantie terug was gekomen voor een scholing. Toen ik misschien een beetje erg direct riep dat zij gek was. kreeg ik van meerdere collega’s de antwoord: Nou bedankt! Waarschijnlijk verwachten zij dat hun engagement gewaardeerd wordt. Nog niet zo een gek idee hoor. Maar de realiteit is dat wij met dit soort gedrag de werkdrukte enz. alleen maar in stand houden. Hoe vaak ben ik de enigste die na afloop van de vroege dienst ook echt op tijd naar huis gaat. En dat alleen maar omdat ik als ZZPer niet mee moet doen aan de honderd kleine en grote extra taken die de meeste nog naast hun eigenlijke werk bijkrijgen. Natuurlijk heeft de zorgvrager er last van als er acties gevoerd worden. Maar zo lang als er niemand last van heeft verandert er ook niks. Overigens geef ik ook Piet Jans recht. Ik heb eerder 16 jaar in een ziekenhuis gewerkt. In mijn team waren toen maar 2 mensen (inclusieve mij) lid van een vakbond. Veel te weinig om iets te bereiken. Ik heb collega’s hier ook vaker op aangesproken maar ja voor zich zelf opkomen lijkt voor zorgmedewerkers nog steeds een van de grootste uitdagingen…

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.