Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
Reacties13

Gastblog Jelle: ‘Nee Caroline, het verpleegkundig beroep is géén roeping’

Vandaag start het nieuwe seizoen van BN’ers in het ziekenhuis. Jelle Reijngoudt ziet in een aankondiging op TV dat Caroline van der Plas meedoet. En ergert zich aan haar kijk op de verpleegkunde.
Deelnemers BN'ers in het ziekenhuis: Rachel Hazes, Caroline van der Plas, Philippe Geubbels, Natasja Froger
Caroline van der Plas liep zes weken twee dagen per week mee met een verpleegkundige van het Groene Hart Ziekenhuis in Gouda. (van links naar rechts: Rachel Hazes, Caroline van der Plas, Philippe Geubbels, Natasja Froger)

In het SBS-programma ‘BN’ers in het ziekenhuis: leren van de helden’ lopen vier bekende Nederlanders mee met verpleegkundigen. Dit seizoen doet naast Rachel Hazes, Natasja Froger en komiek Philippe Geubbels ook Caroline van der Plas mee, de fractievoorzitter van de BoerBurgerBeweging (BBB).

In de aanloop naar het programma vertelt Van der Plas in een teaser wat haar zoal opviel tijdens het stagelopen in het Groene Hart Ziekenhuis in Gouda: ‘Verpleegkunde is geen vak, maar een roeping.’ Ja dat zei ze echt.

Het is natuurlijk mooi dat op nationale televisie aandacht wordt besteed aan het verpleegkundig beroep. Maar laten we dan wel een realistisch beeld schetsen. Er werken geen helden in het ziekenhuis. Er is geen roeping bij verpleegkundigen.

Een roeping suggereert dat er sprake is van een hogere macht die mensen aantrekt tot het volgen van een bepaalde overtuiging, levensopvatting of levensinvulling. Een roeping associeer ik met nonnen die begin vorige eeuw onbetaald en minzaam patiënten verzorgden, door hun geloof gedreven.

Maar verpleegkunde is een vak. Om verpleegkundige te worden moet je vier jaar lang keihard studeren. Verpleegkundigen zijn professionals die weten wat ze kunnen. Die weten wat ze doen. Die handelen op basis van wetenschappelijk bewijs.

Ja, verpleegkundigen werken vol passie en met enthousiasme aan het verbeteren van de gezondheid van hun patiënten, cliënten en bewoners. Je hebt daar doorzettingsvermogen, kennis en kunde voor nodig. Dit leer je allemaal tijdens je studie, en nog meer in de praktijk.

Over het algemeen laat Caroline van der Plas in de politiek zien dat ze begaan is met de gezondheidszorg in Nederland. Al staat in het partijprogramma van haar partij dat ze ‘meer handen aan het bed’ wil. Nog zo’n uitspraak die verpleegkundigen raakt. Het gaat niet om ‘handen’, maar juist om de klinische blik, kennis, opleiding en ervaring.

Dit laatste in combinatie met de term ‘roeping’, laat zien dat het in Den Haag nog niet is doorgedrongen wat verpleegkundigen doen en wat hen drijft. Laten we dan beginnen met het besef dat de verpleegkunde een fantastisch en soms best pittig vak is waar je hard voor moet studeren. Een vak dat dient te worden beloond met passende arbeidsvoorwaarden.

Lees ook de column van hbo-v student Jorn Albers. In de Volkskrant verscheen onlangs een mooie column van hem over dit thema.

Jelle Reijngoudt.

Jelle Reijngoudt is onder meer verpleegkundige en lecturer practitioner bij Fontys in Eindhoven.
Hij is ook expertlid van het Expert Netwerk Verpleegkunde voor abonnees van Nursing en TVZ.

13 REACTIES

  1. Sorry, maar ik krijg weer jeuk van deze reactie … Konden we maar wat meer aan dat bed staan i.p.v. al die administratie op de computer van allerlei scorelijsten en al dat scannen van medicatie. Dan konden we mensen 3x daags uit bed helpen en decubitus voorkomen.
    Je moet wel hart voor de zorg hebben, dat is niet te leren. Ik zou bijv. niet geschikt zijn als autoverkoper of advocaat, daar heb je kwaliteiten voor nodig die ik niet heb.
    En ik vind mezelf geen held, ik houd van mijn beroep. Ik werk zeker met mijn hersenen, want anders doen mijn handen het ook niet goed.

  2. Lees alle reacties
  3. Vorige week heb ik via een FB post ook op de uitspraak van Caroline gereageerd (het artikel van Jorn in De Volkskrant werd ook genoemd);
    ‘Vreselijke uitspraak. Hoorde de uitspaak van Caroline dit weekend (gisteren op tv) voorbij komen en voelde meteen jeuk en vooral boosheid. Ik leer mijn studenten juist dat het géén passie is maar wél een beroep. Anders maak je keuzes die niet in het teken van jezelf (en je professie) staan! Tijden van vóór Florence Nightingale zijn we al generaties voorbij, maar we vallen zo weer terug in visie! Is zij dan voor niets geweest?’.

  4. Verpleegkunde is inderdaad een vak, en waarom zou het daarbij ook niet een roeping kunnen zijn? Het is fijn dat Jelle ook vertelt wat hij onder roeping verstaat. Je in je werk op je plek voelen/weten en met enthousiasme en passie je werk doen is voor mij roeping.

  5. Nee verpleegkundige zijn is geen roeping, maar de omstandigheden waaronder je dit vak moet uitoefenen, maakt wel dat anderen, dit als een roeping kunnen beschouwen; veel en hard werken, onregelmatige diensten, te naken krijgen met grensoverschrijdend gedrag en uiteindelijk slecht betaald. Dit laatste hebben we ook aan ons zelf te danken, als we niet bereid om echt op te komen voor ons vak, door ons beter te organiseren en bij momenten echt te gaan staken als het er om gaat.
    Zeker komen we op alle fronten personeel tekort voor de hoeveelheid werk, die we nu moeten verzetten. Bij ongewijzigd beleid wordt dit alleen maar erger; toenemende vergrijzing en te weinig uitstroom van de opleidingen. Zo als het er nu uitziet, gaat de politiek er niks aandoen, geen extra investeringen en geen extra loon. Dus eindelijk ligt de bal bij ons zelf; stel zelf je grenzen en voer actie waar nodig.

  6. Die handen aan het bed, daar zit natuurlijk ook een hoofd aan vast dat idd minstens vier jaar heeft gestudeerd. En aan alleen een hoofd heb je ook niet veel (zie verder onder: ‘manager’). Ik zie mijzelf als een professional met hoofd, hart én handen. En van roeping heb ik gelukkig nooit last gehad.

  7. Het is inderdaad een vak. Een vak dat een lege dop is, als het geen hart heeft. Mensen die het vak beheersen, kunnen dit alleen uitoefenen als de patiënt / cliënt als mens wordt gezien en benaderd. Dat maak je pas een persoon die het vak beheerst.

  8. Maar die “handen” die patiënten behoeden van bijvoorbeeld decubitus hebben tijdens de zorgverlening een klinische blik nodig om te constateren dat de patiënt risico loopt op bepaalde complicaties waarop geanticipeerd moet worden. Dus die handen hebben wel degelijk heel veel kennis nodig om te kunnen constateren waar de zorgbehoefte ligt voor die individuele patiënt, dat is waar bovenstaand artikel naar mijn mening op duid.

  9. Het verpleegkundig beroep is volop in ontwikkeling, de scheiding tussen mbo en hbo wordt steeds duidelijker. De handen aan het bed hebben hard nodig voor de basis zorgverlening , ADL , uit bed halen , verzorgen van wonden , medicatie geven, begeleiden naar onderzoeken, ondersteunen , luisterend oor bieden .
    Ik werk op een chirurgische afdeling ; het streven is om mensen drie keer per dag uit bed te halen, maar dit lukt niet altijd. Meer handen aan het bed zijn in mijn optiek nodig, wetenschappelijk onderzoek , klinisch redeneren en EBP (taken regie ) gebeurt naar mijn mening voldoende. Begrijp me niet verkeerd deze taken zijn belangrijk en zijn kwaliteit verhogend, maar als iemand decubitus ontwikkelt doordat hij/zij niet uit bed komt leveren kwalitatief geen goede zorg

    • Ja want je staat als vp of verzorgende natuurlijk heel de dag met je handen aan het bed? Ik word echt droevig van al die jeukwoorden. Handen aan het bed, een roeping, hart voor de zorg, helden…pfff laten we allemaal even lekker normaal doen. Soms heb ik het gevoel dat er alleen maar narcisten werken in de zorg als je jezelf een held gaat noemen. Het zou mooi zijn als er wat meer mensen in de zorg gaan werken die vooral met de hersenen werken, want daarmee kun je ook prima empatisch zijn en goede zorg leveren.

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.