Gastblog Marjolein: ‘Ik laat me niet meer uitschelden’

Verpleegkundige Marjolein is steeds vaker stomverbaasd over hoe patiënten omgaan met haar en haar collega’s. ‘Ik wens zo niet behandeld te worden’.

Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
schelden
'Excuses achteraf, bemiddelingsgesprekken: ik ben er klaar mee.' (Foto: Arno Massee)

Op onze afdeling Chirurgie/Urologie is de werkdruk moordend. Met man en macht proberen we 40 patiënten te verplegen. Regelmatig kijken we iedere dag tegen zo’n 20 ontslagen aan, en dat betekent dat er ook weer 20 patiënten worden opgenomen. Deze patiënten hebben bijna altijd net een operatie achter de rug, dus dat betekent dat ze in de avonddienst terugkeren van recovery naar onze afdeling. Op zulke momenten heeft onze afdeling een bezetting van zes verpleegkundigen, die verantwoordelijk zijn voor ‘het naar boven halen’ van de patiënten, het installeren van deze patiënten op de afdeling en het bieden van de eerste postoperatieve zorg. Naast deze patiënten dragen we zorg voor de resterende 20 patiënten die al op de afdeling liggen.

We rennen ons ellendig en nuttigen onze avondmaaltijd half staand op de zusterspost. En als we ’s avonds gebroken in bed liggen fluisteren onze stappentellers ons in dat we 12 kilometer hebben gelopen, alleen al tijdens de dienst.

Omdat we overal tegelijkertijd moeten zijn, begrijp ik dat dit ten koste gaat van oprechte individuele aandacht en tijd voor de patiënt. Ze voelen dit en sommigen komen in opstand.

Maar dat in opstand komen, dát is waarover ik me verbaas. Het is niet meer een normaal gesprek dat op gang komt, maar steeds vaker een sneer, een persoonlijke veeg uit de pan. Als professional probeer je te balanceren tussen opkomen voor je standpunt en blussen van de brand. En dit allemaal op een rustige, geduldige manier. Maar wat als daar agressie en bedreiging bij komt kijken?

We merken en voelen het steeds meer. Steeds vaker komen we machteloos en huilend bij elkaar omdat we zijn uitgescholden of bedreigd. Wij zijn de eerste linie in het gevecht en vangen de eerste klappen op. Wat maakt mensen meteen zo boos?

Laatst zag ik op televisie een debat in de Tweede Kamer. Wat ik daar hoorde deed mij verstarren. Onze volksvertegenwoordigers gooiden op kinderachtige wijze met modder naar elkaar. Ze uitten dreigementen en persoonlijke beledigingen, woordkeuzes waar mijn oren van klapperden.

En toen viel het kwartje. Dít is dus het voorbeeld, hier in ons landje! Het is dus compleet normaal om elkaar uit te schelden als het je niet zint? Gewoon elkaar een trap na geven als je ergens niet uitkomt?

Laatst werd ik weer agressief benaderd, terwijl ik uit de grond van mijn hart probeerde om goed voor iemand te zorgen. Ik werd voor prutser uitgemaakt en persoonlijk gekleineerd. En voor de eerste keer in mijn professionele carrière trok ik een grens: tot hier en niet verder. Ik laat me niet meer uitschelden. Excuses achteraf, bemiddelingsgesprekken, brandjes blussen: ik ben er klaar mee. Wat de reden ook is, ik wens zo niet behandeld te worden.

Dus, dames en heren van regerend Nederland: wat jullie voorbeeld ook is… Ik pas.

Marjolein is oncologieverpleegkundige in een ziekenhuis. 

6 REACTIES

  1. Heel herkenbaar. Dit , en het feit dat er managers aan het roer staan die totaal geen verstand hebben van wat ons werk inhoudt , heeft mij doen besluiten afscheid te nemen van dit prachtige vak.
    Als dit zo doorgaat komt de zorg binnen nu en 5 jaar nog meer ernstig in het gedrang. De regering zal meer moeten inzetten op meer formatie in de zorg.

  2. Lees alle reacties
  3. Top gedaan Marjolein!

    Misschien ook kijken of jij bij een organisatie wil werken waar je op deze manier moet werken, uiteraard moet iedereen met respect met elkaar omgaan maar je kan op deze manier toch geen kwaliteit van zorg geven en waar haal jij je werksatisfactie vandaan vraag ik me dan af. Jullie staan continue op de overlevingsstand. Sterkte!!

    • Lees alle reacties
    • Helemaal mee eens weerdhofk@!
      Bij Buurtzorg kunnen we -doordat we voldoende tijd kunnen nemen- respectvol zorg verlenen, en dat voelen de patiënten. Dan is er geen reden voor hen om te gaan schelden (een psychiatrisch patiënt daargelaten 🙂
      Tevreden en dankbare patiënten en mantelzorgers aan wie we waardevolle zorg kunnen verlenen. Dáár ben ik verpleegkundige om geworden!

  4. Groot gelijk. ook in Belgie wordt ik vaak geconfronteerd met scheldpartijen en vloeken. je wordt gedwongen om een grens te stellen en te zeggen. hier stopt het. dit pik ik niet.
    Ik werk in een ziekenhuis, op een chirurgische afdeling. en ook hier komt dit probleem regelmatig voor.

  5. Het is heel herkenbaar. Als verzorger in de thuiszorg zijn er (helaas) ook cliënten die je even laten weten wat ze van je denken, meestal is dat net op het randje. Een aantal keren heb ik hiervan iets van gezegd, uiteraard op een hele vriendelijke manier, maar toch… Het heeft wel geholpen. En soms werkt om dan gewoon weer weg te gaan en te zeggen: ‘als u er zo over denkt ben ik weg en zult u zich zelf even moeten helpen…’ Dan maar geen zorg. Gelukkig is dat maar sporadisch. Je hoeft niet over te heen te laten lopen.

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.