Ik houd niet van eten geven

Aan het bed van een patiënt ontspruit mij enige inspiratie. Ik sta naast mevrouw van Middelkoop, die niet zelf kan eten. Zij vraagt mij haar te helpen. Heel eerlijk griezel ik altijd van die hulpvraag.

Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan

Ik gun mensen hun eten, hoor. Ik ben zelfs de eerste om collega’s van hun patiëntenzalen te sturen onder etenstijd. Nu even geen controles of injecties, want er wordt al zo verschrikkelijk slecht gegeten door de zieken. Maar mevrouw Middelkoop wil dat ik het eten in haar mond stop en daar heb ik moeite mee.

Het klinkt misschien gek, maar ik vind eten geven verpleegkundig moeilijker dan een infuus inbrengen. Hoe weet ik dat het niet te heet is? Ik wil de patiënt niet opjagen of te lang laten wachten. Hoeveel moet er eigenlijk op één lepel. Wat doe ik onder het kauwen? Een goed gesprek is onbeleefd met je mond vol. Bovendien duurt doorslikken voor een volgende hap dan nóg langer. Als ik zwijgend wacht tot de mond leeg is, sta ik te staren. Naar de patiënt of naar buiten. Dat voelt als opjagen. Door het zwijgen benadruk ik mijn wachten. En ik moet ook zoveel doen nog en kauwen duurt nou eenmaal lang. Mijn hemel, wat voel ik mij er onrustig van.

Als ik thuis ga zitten met deze inspiratie en zo links en rechts wat google, blijk ik niet de enige die in zijn maag zit met eten-geven. In België is een verzorgingshuis waar verplegend personeel 7 minuten krijgt om iemand eten te geven, lees ik. Je moet wel heel zwijgend door kauwen om je maaltijd plus toetje te verorberen in 7 minuten. Voor genieten is dan in ieder geval geen tijd.

In Goirle (Nederland) krijgen verpleeghuisbewoners bedorven voedsel, meldt het AD. Het voedsel is over zijn houdbaarheidsdatum. Misschien klagen ouderen minder snel. Vroeger aten zij immers bloembollen. En die juffrouw die het rondbrengt is zo lief. Al surfend lees ik over een man die weet dat zijn vrouw bedorven voedsel krijgt. Zij woont in een verpleeghuis, hij niet. Hij durft niks te zeggen over het voedsel, omdat hij bang is dat verpleeghuispersoneel vervelend zal gaan doen tegen zijn vrouw.

Zo gek heb ik het dus helemaal niet gedaan, die avond. Ik heb mevrouw Middelkoop gevraagd me te waarschuwen als ik te snel of langzaam was met happen aanreiken. Ik legde haar mijn onhandige houding maar uit . Ondertussen converseerde ik wat met een zaalgenote en af en toe met de kauwende mevrouw. Ze at goed (van verse sperziebonen).

Heb jij weleens moeite met basiszorg?

8 REACTIES

  1. Dat is natuurlijk waar, maar eerlijk gezegd makkelijker gezegd als gedaan, althans in mijn werksituatie. Ik werk op afdeling Heelkunde waar toch aan alle kanten aan je wordt getrokken en je veel telefonisch wordt gestoord.
    Na die telefoontjes moet dan een actie volgen, zoals iemand ophalen of wegbrengen. Ik kan me voorstellen dat dit in een andere zorgsetting bv in de verpleeghuiszorg of een verzorgingshuis een wat andere situatie oplevert.

  2. Lees alle reacties
  3. Als verpleegkundige weet je als geen ander dat voldoende voeding belangrijk is, zeker voor het herstel van de patiënt. De interventie ‘eten geven’ verdient misschien wel eens wat meer prioriteit dan dat telefoontje van familie die even wil informeren… Als je je prioriteit kunt verantwoorden heb je ook minder last van stress..en dan maakt de setting weinig uit lijkt mij..

  4. Het is idd soms de vraag OF je
    te snel/traag of wat ook bent..
    Met bewoner overleggen kan prima;
    al is het maar een hoofdknikje..
    Wat mij WEL erg opvalt dat er
    door verzorgenden zelden gevraagd wordt
    of bewoner vooraf wil bidden..
    Wordt erg vaak gewaardeerd, zeker door
    deze generatie die veelal nog “kerks”
    is opgevoed..

  5. Toen ik net in de thuiszorg werkte had ik ook een client die geholpen werft met eten. Wat een verademing,geen telefoontjes geen piepers die afgaan.gewoon een half uur de tijd om iemand eten te geven.en communiceren?ik stelde vragen de client antwoorden met oplichten cd ogen of een knik.praten deed ik ook gwn met de client alle tijd. Er was ook een client die de krant en post klaar had liggen, zo kon ik hem wereldnieuws en zijn eigen nieuws voorlezen.beregezellig en geen werkdruk

  6. Wij hebben een cliënt in de thuiszorg die wij ook helpen met eten geven. Eigelijk is het geen helpen met, maar doen voor. Cliënt kan het zelf niet, heeft ALS. Ik neem de tijd(ga niet bedenken wat ik allemaal nog moet doen), kijk ook niet regelmatig op de klok, en weet nu na enige tijd wanneer het eten te warm/koud of te dun/dik is.. (cliënt krijgt gemalen eten)
    Aan het gezicht van iemand kun je vaak wel zien of het goed gaat of niet. Ik vraag vooral niet teveel, dat is ook alleen maar lastig aangezien de cliënt niet kan praten en tijdens het eten met zijn gezicht moet laten weten wat er wel of niet goed is…
    Maar toch is het wel een herkenbaar verhaal, ik heb in het begin ook vaak getwijfeld of ik het wel goed deed. Maar na een poosje gaat het eigenlijk vanzelf.

  7. Ik vertel een anekdote of zing een annie mg schmidt- liedje … tenminste als er niet teveel luisteraars in de buurt zijn want dan durf ik niet.
    Tijdens mijn zorg voor dementerende (hulp bij het eten of ADLhulp) zing ik vaak (ook al zal het niet altijd zuiver klinken): eenvoudige liedjes van vroeger of neurie de melodie van bekende muziekstukken, zomaar wat in me op komt.
    Tijdens het eten dus liever wat onbekende liedjes want anders gaan ze meezingen en komt er van kauwen/doorslikken niet veel terecht eerder kans op ‘verslikken’.

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.