Verplegen is dankbaar werk

Mijn afdeling hangt vól kaartjes met ‘dankjewel’ van tevreden patiënten. Laatst kwam er een patiënt met een kist fruit, een paar zakken chocola én een slagroomtaart. ‘Voor elk wat wils,’ riep hij.

Op dit moment staat er een prachtig, maar verwaarloosd bloemstuk verdroogd en verdrietig achter me op de teamposttafel. Soms worden de woorden van dank zo mooi verpakt, dat ze op een hoek van het secretariaat prijken. Onze afdelingstrofeeën.

Hier en daar geven mensen geld. Officieel mogen we dat niet meer aannemen. Rechts naast me hangt een gefiguurzaagde sprinkhaan aan een wit maagsondelint te draaien op de aircowind. We hebben een schilderij van een creatieve ex-patiënt. En een vensterbank vol lege snoeppotten.

Met oud en nieuw trakteerde een patiënt op flessen wijn en ieder jaar krijgen we van een tevreden ‘klant’ een vuurwerkpakket aangeboden. Oh ja, er was eens een meneer zo onder de indruk van onze naastenliefde dat we een enórme roos van hem kregen.  

De handgeschreven kaarten met teksten zijn mijn persoonlijke favoriet. Heel af en toe krijgen we lange brieven, waarin collega’s bij naam worden bedankt voor hun afzonderlijke en persoonlijke krachten.

Ach een ‘dankje’ hoeft niet eens. Maar hij kan je wel heel goed doen. Heb jij wel eens iets uitbundigs of geks ontvangen van een patiënt?

4 REACTIES

  1. Lees alle reacties
  2. Ik las je blog en bedacht ineens dat ik een tijdje geleden ook een column over dit onderwerp had geschreven nav het staatslot die verpleegkundigen ontvingen van een patient. Gelijk de column weer even boven water gehaald en op mijn eigen blog geplaats.
    Greep uit mijn column:
    …uiteraard zijn dit voornamelijk de gebruikelijke taart en snoep, maar ook veertig bossen bloemen (welke we moesten bewaren in de douche en de medicijnruimte tot iedere collega zijn bos had meegenomen), dozen vol met handcrème, douchegel, kaartjes met persoonlijke teksten (soms zelf voor iedere verpleegkundige apart een kaart), enveloppen met een variërende inhoud tussen de tien en vijfhonderd euro, een schilderij, chocolademelk sticks, een zelfgeschreven gedicht, een knipbeurt, een massage, een schrift vol herinneringen aan de opname, liefdesverklaringen aan collega’s, zelfgemaakte kaarten en tekeningen, foto’s die tijdens de opname werden gemaakt en ga zo maar door…
    kortom, al veel vreemde cadeaus voorbij zien komen! Verplegen is in de meerderheid van de gevallen gelukkig nog altijd dankbaar werk. Ook bij mij zijn de persoonlijke kaartjes favoriet!

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.