Een derde verpleegkundigen: huilen op ’t werk onprofessioneel

Bijna een derde (28%) van de verpleegkundigen vindt huilen op het werk niet professioneel. 4% vindt zelfs dat je dan niet voor je beroep geschikt bent.
Een derde verpleegkundigen: huilen op 't werk onprofessioneel

Dit blijkt uit de masterscripties van Kim Janssens en Chloë Sweerts aan de Universiteit van Tilburg, in opdracht van Ad Vingerhoets, hoogleraar en wetenschapper op het gebied van huilen en emoties. Verpleegkundigen krijgen op het werk dagelijks te maken met het lijden van de patiënt en het brengen van goed en slecht nieuws. Dit brengt emoties met zich mee voor zowel de patiënt als de medische professional. Via een vragenlijst onderzochten Janssens en Sweerts het verschil in attitude ten aanzien van huilen tijdens patiëntcontact tussen mannelijke en vrouwelijke verpleegkundigen. Daarnaast werd gekeken of praktijkervaring invloed heeft op deze attitude. Ten slotte werd onderzocht of huilen in de werksetting invloed heeft op de verwachte kans op een burn-out bij verpleegkundigen.

Wat vind jij? Is huilen op de werkvloer onprofessioneel? En heb jij wel eens op je werk gehuild? Waarom? Reageer hier >>

In het onderzoek geeft meer dan de helft van de verpleegkundigen (51,8%) aan dat ze het afgelopen jaar wel eens op het werk te hebben gehuild. Daarnaast heeft 28,5% van de verpleegkundigen minstens eenmaal gehuild in het bijzijn van een patiënt. Verder vindt 83,9% van de verpleegkundigen dat er meer aandacht moet worden besteed aan de eigen emoties in relatie tot de patiënt. Huilen wordt door bijna een derde (28,3%) van de verpleegkundigen onprofessioneel gevonden. 4% van de verpleegkundigen vindt zelfs dat een professional die huilt tijdens een patiëntcontact niet geschikt als professional.

Marcellino Bogers stelt dat het toch een beetje raar is dat veel verpleegkundigen huilen onprofessioneel vinden. Dat lees je hier  >>>

Verder ontdekten Janssens en Sweerts dat vrouwelijke verpleegkundigen een positievere attitude hebben ten aanzien van huilen in patiëntcontact dan mannelijke verpleegkundigen. Hoe meer praktijkervaring de verpleegkundige heeft, des te positiever ze aankijkt tegen huilen in patiëntcontact dan verpleegkundigen die net zijn begonnen. Tot slot verwachten verpleegkundigen een kleinere kans op een burn-out te hebben als ze niet in de werksetting hebben gehuild, dan verpleegkundigen die het afgelopen jaar minstens eenmaal op het werk de tranen de vrije loop lieten.

Professor Ad Vingerhoets vroeg verpleegkundigen wat ze van huilen tijdens het werk vinden. Daar vertelt hij deze maand over in het magazine van Nursing. Geen abonnement? Hier kun je je abonneren >>>

9 REACTIES

  1. wat een misleidend artikel weer Bijna een derde vindt niet professioneel, dat betekent dat meer dan twee derde er anders over denkt.  zwaar de meerderheid dus, maar de kop van het artikel en teneur van de tekst doet anders vermoeden.
    zucht

  2. Lees alle reacties
  3. Toevallig gisteren nog, samen met een collega, tranen in de ogen gehad. Een terminale client verzorgd. Tijdens de hulp, zei dhr.: ‘ mag ik nu gaan, is het nu klaar?’ Wij, als zorg, hebben toen gezegd dat het goed was, dat hij mocht gaan. Dit was voor ons beide zo’n emotioneel moment, dat het mijns inziens niet meer dan normaal is, als dan de tranen komen. Ik schaam me er ook absoluut niet voor. En volgens mij ben je dan meer geschikt voor het werk, als wanneer je je emoties niet zou mogen tonen. Volgens mij wordt je er echt niet minder van om eens te huilen op het werk.  

  4. Ik vind het normaal dat je emoties toont. Het is alleen wanneer en hoe je het doet. Als je de zorgvrager van streek maakt omdat je uitgebreid en dramatisch staat te huilen vind ik dit anders dan dat je een traan laat of bij je collega’s ventileert. Gelukkig tonen we emoties, we zijn in deze maatschappij al zo geautomatiseerd. Dan lijken we helemaal op robotten, wie weet is dat de toekomst… Er is in iig al 1-derde ‘ voor ‘ .

  5. nee, ik vind huilen op het werk niets te maken hebben met professionaliteit.
    Het toont juist je betrokken en menselijkheid en daar hebben cliënten/patiënten soms meer aan.
    Geen emotie tonen kan ook als niet begrepen overkomen.
    Emotie is ook empathie vind ik.

  6. Het is mij wel overkomen dat ik sterk ontroerd raak tijdens mijn werk en dan pink ik wel eens een traantje weg. Bij de client echt huilen doe ik niet. Ik vind dat niet professioneel omdat het gaat om de gevoelens van de client, daarin zijn mijn emoties ondergeschikt. Ik heb wel eens vreselijk gehuild in de auto terwijl ik van de ene client naar de andere reed. Ik zou dus zeggen, een klein traantje wegpinken kan maar huil uit bij en collega of op het toilet. 

  7. Collegae
    Er zijn veel verschillende tranen, als we de tranen nu eens gaan benoemen naar de functie van dat moment dan komen we verder met een idee over of iets kan of niet. . Tranen van opwinding en boosheid frustratie e.d. die zijn van jezelf en gaan de patient niets aan.
    De tranen van ontroering of geraakt worden die een hulpverlener heeft zijn prima! Het is in mijn ogen een bewijs van een professionele en tegelijkertijd een persoonlijke integriteit in het contact met een patient. Dat zijn prachtige tranen, daar kan niemand een bezwaar tegen hebben.
    salome

  8. René Regensburg
    Huilen is goed want dan loop je niet met opgekropte gevoelens rond. Het is puur menselijk dat een lach en een traan bij elkaar hoort. Normaalste zaak van de wereld of je nou verpleegkundige, politieagent of wat dan ook bent.

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.