Glucosesensoren: 4 vragen beantwoord

Nursing verzamelde vragen van lezers over bloedglucosemeting via een glucosesensor. Bijvoorbeeld over de betrouwbaarheid, het verschil met de vingerprik, en wat je doet als de meting afwijkt van de ziekenhuismeter.

Tijdens het Diabeteszorgcongres op 17 april 2026 gaan we dieper in op de juiste zorg geven aan mensen met diabetes.

1 Hoe werkt een glucosesensor?

Er wordt een klein sensordraadje in het onderhuidse weefsel geschoten dat daar blijft zitten. Dit inschieten gebeurt met een naald, die zich na het inbrengen terugtrekt in het systeem van de sensor. De sensor meet via het draadje de glucosewaarde in het interstitiële vocht (vocht tussen de cellen in het onderhuidse weefsel). Het systeem rekent deze waarde om naar een bloedglucosewaarde. Sommige sensoren meten elke minuut, andere om de 5 minuten. Voor de patiënt maakt dat niet zo veel uit.

2 Kan de patiënt met de glucosesensor douchen, vrijen, sporten en zo voort?

Vragen die patiënten vaak stellen, zijn: zit ‘ie goed, doet ‘ie het wel en kan ik ermee douchen, vrijen, zwemmen en sporten? Fatima Malki, verpleegkundig specialist diabetes bij medisch centrum Jan van Goyen: ‘Dat kan allemaal. Met zwemmen is het beter de sensor niet langer dan een halfuur onder water te laten. “Kun je erop liggen” wordt ook vaak gevraagd. Dat kan, maar sommige sensoren kunnen afwijkingen geven als je er lang op ligt. De een merkt dat al na een uur, de ander merkt helemaal geen verschil. Dat moet je dan wel even weten.

Ten slotte: mocht de sensor vaak eerder loslaten, dan zijn er fixeermiddelen beschikbaar. Malki: ‘Een loslatende sensor kan allerlei oorzaken hebben, bijvoorbeeld lotiongebruik, te lang in aanraking met water, stoten, of een droge huid. Het is niet altijd verklaarbaar. De diabetesverpleegkundige kan helpen de oorzaak te achterhalen. Je kunt de sensor fixeren met bijvoorbeeld een transparante fixatiepleister of tape.

3 Waardoor geeft de ziekenhuismeter soms een heel andere waarde dan de eigen sensor?

Glucosesensoren hebben, net als de glucosemeter in het ziekenhuis, een afwijking van een paar procent. Als de sensor net naar beneden afwijkt en de glucosemeter omhoog, kan het verschil groot lijken. Zeker omdat de sensor dus achterloopt op de vingerprik, of als de glucosewaarde snel stijgt of daalt.

Malki: ‘Als patiënten worden opgenomen voor iets anders dan hun diabetes, dan adviseren wij altijd om de eigen apparatuur van de patiënt aan te houden en de medicatie over te nemen zoals de patiënt die thuis gebruikt. Als een patiënt wordt opgenomen met ontregelde diabetes, is een klinische blik nodig. Dan kun je de ziekenhuisapparatuur gebruiken om goed in kaart brengen hoe de waardes verlopen.’

4 Wat zijn de voor- en nadelen van trendvoorspelling met glucosesensoren?

Malki: ‘Je kunt trends herkennen en daarop anticiperen. Als iemand bijvoorbeeld 3 keer per week sport, adviseren wij om voor, eventueel tijdens en na het sporten de glucosewaarden te meten. Daar zijn patronen in te herkennen waarop de patiënt het insulinegebruik af kan stemmen. Daarvoor is een trendvoorspelling handig. 

Maar: we moeten ervoor waken dat patiënten overladen worden met informatie, en te gefocust raken op de data. Glucosewaarden veranderen voortdurend, en als patiënten zien dat hun glucose te hoog is, spuiten ze soms meteen insuline bij. Het is van belang dat ze begrijpen dat dit niet altijd nodig is.

Als een patiënt start met een sensor, adviseren wij om de eerste periode alleen maar te observeren en indien mogelijk insuline en/of koolhydraten bij te houden. Na 2 weken is er een goede trend zichtbaar waarop je kunt anticiperen.’

Dit is een ingekorte herplaatsing van een eerder artikel op Nursing.nl. Klik hier om het eerdere artikel te lezen.