Reanimatie vaak traumatisch voor verpleegkundigen

Het reanimeren van een ernstig zieke bejaarde is voor verpleegkundigen vaak een traumatische ervaring. Ze weten immers vaak van tevoren al dat het niet goed zal aflopen. Dit schrijft sociologiestudent Hugo van der Wedden in zijn bachelorscriptie ‘Reanimatie, een sociologische analyse van een modern ritueel’.

Van der Wedden maakte zelf als verpleegkundige tientallen reanimaties mee. Het onderwerp liet hem niet meer los. In zijn scriptie schrijft hij dat reanimatie veel minder vaak succesvol is dan velen denken. Van de 25.000 pogingen in Nederland is nog geen 14 % een succes. Het gevolg: ‘Een coma, klaplong of versplinterde ribben, een onpersoonlijke dood op de intensive care en zelf slapeloze nachten omdat je iets hebt gedaan waar niemand beter van is geworden.’

Standpunt V&VN
V&VN vindt het belangrijk dat er aandacht is voor de verpleegkundige problematiek rondom reanimatie. De beroepsvereniging geeft aan dat het reanimatiebeleid in zorginstellingen vraagt om goed geïnformeerde en geschoolde verzorgenden en verpleegkundigen.

Lees de volledige scriptie van Hugo van der Wedden.

Door: redactie Nursing

4 REACTIES

  1. Artsen zijn vaak nalatig in het navragen en noteren van een reanimatiebeleid, waardoor op het moment zelf of vlak daarvoor door de verpleging nagevraagd moet worden welk beleid gevoerd moet worden.
    Verpleegkundigen kaarten meestal het reanimatiebeleid aan over patienten, die in zodanige lichamelijke toestand verkeren, dat dit geen overbodige luxe is.
    En dan nog krijgt men geen medewerking.
    Of de arts wil in alle gevallen reanimeren (“we zijn er tenslotte om te genezen”) of er wordt gezegd: “loop de deur maar voorbij”.
    Als verpleegkundige voel ik mij er verantwoordelijk voor de wens van de patient te weten en medisch zinloze behandeling en daardoor onnodige belasting van de patient te voorkomen.
    Artsen dienen beter na te denken over reanimatiebeleid en wat dat betekent voor alle betrokkenen, zowel patient als verpleging.

  2. Lees alle reacties
  3. Mee eens! Doktoren zijn vaak teveel bezig met cure ipv met de care1
    Niet goed naar mijn idee, er moet een goede balans tussen die 2 zijn. En door goed te praten bij opname over wel of niet reanimeren, of een éénduidig beleid te voeren per instelling; allen reanimeren tenzij anders aangegeven, voorkom je onduidelijkheid bij de mensen die het aangaan.

  4. reanimeren. wat is het standpunt van de organisatie waar je werkt. Hoe duidelijk zijn zij? Hoe staat het team waar je mee werkt in het wel / niet reanimeren? Ik hoop altijd maar dat ik net even te laat kom en niet hoef te reanimeren. Clienten weten vaak niet wat reanimeren is, ze weten alleen vaak dat ze nog niet willen sterven. Maar wie zijn wij om iedereen hier te houden. Dat is niet aan ons. Ook niet als we maar door blijven gaan met reanimeren.

  5. Er mag natuurlijk geen grote discrepantie gaan ontstaan tussen een hartstilstand krijgen”op straat” en een hartstilstand in een instelling.Ik vind nog altijd dat elk mens ervan uit mag gaan dat zijn/haar medemens er alles aan doet om het leven te redden. Het falen van vele reanimaties is dan ook vaak toe te schrijven aan iemands lichamelijke situatie en leeftijd speelt daar zeker bij een rol. Dit is inderdaad traumatisch voor de zorgverlener. In voorlichting en onderwijs zou men hier meer aandacht aan mogen besteden evenals aan de nazorg voor de zorgverlener na de reanimatie.
    Ook na een “geslaagde”reanimatie kan de arts nog besluiten nemen om een behandeling niet te starten of te stoppen.Dit mag het initiatief tot reanimeren niet beinvloeden. De bekende uitspraak: “zeg je A, zeg je B” gaat hierbij niet op.

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.