Verpleegkundige reanimatiezaak krijgt beroepsverbod

De Groningse verpleegkundige die werd ontslagen na het niet reanimeren van een patiënt, is nu ook uit het BIG-register geschrapt.

Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
Foto: Arno Massee

Het medisch tuchtcollege deed vanmiddag uitspraak in de veelbesproken zaak. Volgens de tuchtrechter heeft de verpleegkundige ‘een totaal gebrek aan inzicht in haar eigen handelen getoond’ en ‘willens en wetens haar collega’s verkeerd geïnformeerd dat de patiënt niet gereanimeerd hoefde te worden.’ Ook neemt de tuchtrechter het haar kwalijk dat zij niet op de noodknop heeft gedrukt om een arts in te schakelen. Dit meldt het Dagblad van het Noorden.

Vreselijke dood

Naast het al voltrokken ontslag uit het ziekenhuis, heeft de verpleegkundige nu ook een beroepsverbod. Dit is de zwaarste tuchtrechtmaatregel die er is. De nu 65-jarige verpleegkundige was werkzaam in het Ommelander Ziekenhuis in Groningen en heeft er een loopbaan van veertig jaar als verpleegkundige op zitten. Tijdens een avonddienst in 2015 besloot zij een 73-jarige patiënt die onwel werd niet te reanimeren, ondanks dat hij een reanimatiebeleid had. De verpleegkundige schatte in dat hij een vreselijke dood zou sterven als zij hem zou proberen te reanimeren.

Medisch besluit

De zaak maakte veel discussie los onder verpleegkundigen. V&VN roept verpleegkundigen op om bij risicovolle patiënten en cliënten altijd van tevoren het gesprek te voeren over reanimatie. ‘De keuze om wel of niet te reanimeren is een medisch besluit dat wordt genomen door de arts, in samenspraak met de patiënt. De arts kan op zorgvuldige medische gronden besluiten dat reanimeren zinloos en onnodig handelen is’, schrijft de beroepsvereniging op haar site.

Lees ook: ‘Stel reanimatievraag niet bij acute opname’

6 REACTIES

  1. Terechte straf. Ik heb de tuchtcollege verslag doorgelezen. Deze patiënt was aan het opknappen en zou nog een operatie ondergaan met het perspectief van verbetering ( dus niet terminaal of palliatief). De arts heeft het met de patiënt besproken en een beleid opgeschreven.
    Verpleegkundige heeft niet alleen de patiënt laten doodgaan, maar ook nog eens haar collega’s in de leugen meegenomen, waardoor zij ook niet een weloverwogen beslissingen konden maken. Echt ernstig.

  2. Lees alle reacties
  3. Deze patient had hoogst waarschijnlijk bewust gekozen om gereanimeerd te worden en was op de hoogte van zijn aandoeningen. Een verpleegkundige beslist deze wel overwogen wens van een patient niet op te volgen, ws omdat zij het risico te groot vind op een nare dood of een slechte uitkomst na de reanimatie.
    Zij speelt dus voor een soort god en heeft geen enkel respect voor de wens van de patient.
    Hier doet het er niet toe hoe lang deze verpleegkundige ervaring heeft in haar vakgebied.
    De patient is afhankelijk van de zorg verlener en vertrouwd erop dat zijn wensen ook uitgevoerd worden. Bij elke opnamen wordt de vraag gesteld of men wel of niet gereanimeerd wenst te worden als dit nodig mocht zijn, het antwoord op die vraag dient dan ook gerespecteerd te worden.
    Als verpleegkundige mag men er niet zomaar vanuit gaan dat elke patient niet bekend is met de gevolgen van een reanimatie. Hierover is voldoende voorlichting richting leken geweest de afgelopen jaren. Als men daar als beroepsgroep aan twijfeld dient men het gesprek aan te gaan met de patient die de beslissing genomen heeft. Maar niet op het moment van een reanimatie haar eigen beslissing te nemen.
    Ik vraag mij af of de leeftijd van deze patient in haar beslissing ook heeft meegespeeld.
    Wat mij betreft is de beslissing van de tuchtraad terecht en stelt tevens een voorbeeld voor andere zorgverleners.
    Het neemt niet weg dat het gevolg voor deze verpleegkundige dramatisch is.

  4. Degene die het reanimatiebeleid afspreekt is een ander dan degene die het moet uitvoeren daar wringt het al,op basis van haar ervaring wist deze verpleegkundige intuïtief dat ze de patiënt veel leed kon besparen. Ze koos op dat moment voor de patiënt, in plaats van hersenloos er maar “op te springen” onder het motto “befehl ist befehl”, zoals E.M Koenes bepleit. Op staande voet ontslag en een beroepsverbod is natuurlijk buitenproportioneel, er wordt met twee maten gemeten,een arts moet het wel heel bont maken wil hij/zij een dergelijke maatregel aan zijn broek krijgen, hier wordt het zelfs toegejuicht door de verpleegkundige beroepsgroep.

  5. In deze casus doet het er niet toe wat de prognose van deze patient was. Ook alle emoties die het blijkbaar binnen de beroepsgroep heeft losgemaakt zijn niet relevant!

    Centraal staat in deze de “chain of command”
    En die is crystal clear.
    Daarnaast heeft deze verpleegkundige gelogen tegen haar collegae.

    Gegeven bovenstaande en de motivering van de tuchtrechter ontkom je er niet aan om het met de tuchtrechter eens te zijn.

  6. Zo gaat protocol verblindde marktwerking om met 40 jaar levenservaring….onmenselijk. Ik wens deze verpleegkundige sterkte en ik geef haar een dikke thumbs up……wanneer je niet meer als mens mag handelen is het ook niet vreemd dat je onmenselijk behandelt wordt….wat een horrorfilm is de nederlandse zorg geworden

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.