‘Wijkverpleegkundigen gaan ver in het verleggen van grenzen’

In de herfst van 2013 kwam een 55-jarige wijkverpleegkundige van thuiszorgorganisatie De Zorggroep in het Limburgse Weert om het leven. Ze werd neergestoken door een cliënt. Hoe gaat het nu bij De Zorggroep? Nursing sprak met Albert Lauvenberg, manager van het team waar de verpleegkundige werkte.
'Wijkverpleegkundigen gaan ver in het verleggen van grenzen'

1. Weten jullie al wat er precies gebeurd is?

‘Nee, het onderzoek is nog steeds gaande. Bij De Zorggroep zelf hebben we een intern onderzoek gedaan om te checken of wij onze procedures goed gevolgd hebben. Dit hebben we besproken met het team waarin de verpleegkundige werkte en de conclusies worden nu eerst intern besproken. De cliënt kreeg verpleegkundige zorg: dagelijks een injectie tegen trombosebeen. In het begin van de zorg weigerde zij informatie over zichzelf te geven, dus ze vertelde niet dat ze al eerder zorg had gekregen van De Zorggroep. Omdat we een nieuw registratiesysteem hadden, was haar eerdere zorgdossier niet in te zien. In haar gedrag zagen we geen aanleiding om dieper in haar zorghistorie te duiken.’

2. Hoe gaat het met de collega’s van de gedode verpleegkundige?

‘In het team heerst een gevoel van verslagenheid. Het is een optelsom van individuele rouwprocessen: de een gaat het liefst weer bezig met de ‘normale’ werkzaamheden, de ander heeft meer tijd nodig en bij weer een ander verschilt het van dag tot dag. We nemen veel ruimte om over het voorval te praten. ‘

3. Welke lessen kunnen we leren van dit gruwelijke incident?

‘Wijkverpleegkundigen gaan ver in het verleggen van hun eigen grenzen. Hoe dat komt, kan ik niet verklaren. Misschien is het kenmerkend voor hulpverlener zijn. Ook communiceren verpleegkundigen van nature weinig met elkaar over die grenzen. Hoe droevig de gebeurtenis ook is, het heeft er wel voor gezorgd dat het onderwerp grenzen stellen weer actueel is. Het is het gesprek van de dag is onder managers, teamleiders en verpleegkundigen. Er is meer aandacht voor het bespreken van casussen en intervisie. Het is belangrijk om aan te geven: tot hier en niet verder.’

2 REACTIES

  1. Lees alle reacties
  2. Uit berichtgeving in de media heb ik begrepen dat deze psychiatrische patiënte een jaar eerder een andere thuiszorgmedewerkster heeft verwurgd. Het gaat volgens mij hier niet meer alleen om het ‘aangeven van grenzen’, maar om het daadwerkelijk schriftelijk melden van deze zware fysieke agressie. En dan niét in een zorgdossier maar via officiële meldingsformulieren zoals de Arbo-wet PSA voorschrijft. Naast het doen van (anonieme) aangifte bij de politie. Een zorgorganisatie kan dan bij het aannemen van een psychiatrische cliënte daar navraag doen of er incidenten bekend zijn. Een en ander hoort in een de verplichte Arbo-training ‘Omgaan met Agressie’ besproken te worden. Ik vraag mij af of dat bij de Zorggroep wel voldoende is gebeurd. Want dan heb je het bij dergelijke incidenten met psychiatrische cliënten niet meer alleen over ‘grenzen stellen’. Ik geef als Agressietrainer dagelijks trainingen aan zorgmedewerkers. En te vaak hoor ik van dit soort ernstige incidenten. Waarbij vervolgens wordt gedacht ‘ja dat hoort erbij, daar kan die cliënt niks aan doen’, en een en ander inderdaad niet (schriftelijk) gemeld wordt. Laten we met elkaar ons eens bewust worden dat hier veel meer aan de hand is en was, dat grenzen stellen slechts een zeer klein onderdeel is van omgaan met de steeds zwaarder wordende problematiek van cliënten in de zorg, zowel intramuraal als extramuraal. En beste zorgorganisatie(s), bezuinig niet op opleidingen, en zeker niet op deze verplichte trainingen!

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.