Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Tekortschieten

Ik ben een parttimer. Een parttime moeder en echtgenote. En parttime werken wil zeggen fulltime tekortschieten.
Tekortschieten


Zo verweet mijn man mij dat ik in mijn middelste en enige vrije weekend in vijf weken een extra dienst draai voor een zieke collega en ten einde raad zijnde leidinggevende. De leidinggevende bood nog aan om de voeten van mijn man te masseren als dank. Hij kon er niet om lachen.

Thuis verwijt ik mijzelf dat ik mijn bespetterde en stinkende wc al ruim een week niet meer heb gesopt. Ook zou ik graag weer eens uitgebreid douchen en mijn teennagels knippen. Als toetje jengelt mijn dochter als ik weer vertrek richting 'siekuhuis', zoals zij 't zegt. Haar smeekbede om mama blijft de hele rit naar het ziekenhuis in mijn oren echoën, terwijl ik mij afvraag: wil ik dit echt voor mezelf, ten koste van mijn kind?

Mijn ‘baas’ ontvangt me met open armen op de afdeling, maar deelt wel mee dat ze het jammer vindt dat ik niet méér uit mijn POP haal. Eigenlijk zou ik klinische lessen moeten geven en een cursus moeten volgen, werkgroepen moeten leiden én vaker feedback moeten geven. Als ik vervolgens ga doen waar ik goed in ben – verplegen – moppert een patiënt. 'Wéér een nieuw en vreemd gezicht', zegt hij. Moet hij nóg eens uitleggen hoe zijn beademingsapparaat werkt.

Vermoeid fiets ik na mijn werk door naar een vriendin. Bij haar huil ik uit over mijn chronisch falen. Ik vraag haar of zij ook vind dat ik overal slecht in ben, omdat ik verwacht dat ze me gerust gaat stellen. 'Ja', antwoordt ze nors en kort. Ik kijk op. Dan blijkt dat zij mij de afgelopen vijf weken zeven keer heeft gebeld. Terwijl ik gister pas terug belde voor de éérste keer. En zij werkt nog wel fulltime en alles.

Ik rijd naar huis en zet mijn fiets in de schuur. Geen hondengeblaf? Bezorgd tuur ik door het raam in de achterdeur. Daar ligt onze hond. Ze ademt. Gelukkig. Ik roep haar. Er klinkt een diepe zucht vanuit de mand…

11 reacties

  • no-profile-image

    irene

    Hallo Sandra, Ik kan me goed herkennen in je stukje. Het valt niet mee balans te brengen in alle rollen en functies in het leven van een hard werkende verpleegkundige. Zelf probeer ik tegenwoordig heel erg in het "nu"te leven. Als ik op dit moment mezelf helemaal inzet voor hetgeen ik doe, doe ik dat dus optimaal. Als ik dat op elk moment van de dag en iedere dag weer doe, doe ik dus alles zo goed als ik kan.Dan heb ik achteraf over ieder stukje van mijn dag, zowel over mijn werk als over thuis als over mijn relatie een goed gevoel. Het haalt het gevoel niet weg dat ik alles eigenlijk tegelijk zou willen doen en kunnen, maar het maakt wel dat ik me minder of niet schuldig voel omdat ik maar een ding tegelijk kan doen. Door er "nu" volledig te zijn krijg ik meer ruimte voor mezelf op dit moment. Ik geniet nu weer van alles wat ik kan en mag doen. Ik hoop dat je voor jezelf die ruimte ook snel (terug)vindt. Irene





  • no-profile-image

    sandra

    het had mijn eigen verhaal kunnen zijn; wat is dat toch naar dat gevoel dat je net overal tekort schiet. Terwijl je overal stinkend je best doet. Mijn advies voor jou; denk aan de dingen die je wel voldoening geven; de kleine dingetjes in het leven en noem er voor jezelf iedere dag een aantal op; er gebeurt genoeg op een dag. Je zult zien dat je je dan beter gaat voelen. Helaas werkt het weer momenteel ook niet mee aan een geluksgevoel; dus creeer hem zelf... ook als het soms zwaar valt. Succes!!





  • no-profile-image

    Tineke

    Heel herkenbaar, en moeilijk op te lossen. Na twee jaar op die manier te hebben gehold. nu voor een functie op de poli gekozen, voor iedereen een stuk meer duidelijkheid. Je kunt niet iedereen tevreden stellen, bedenk goed waar je prioriteiten liggen. En soms moet je voor jezelf even wat egoistischer wezen.





  • no-profile-image

    Joyce

    Je faalgevoel is onterecht. Al zou je fulltime werken, dan nog wordt er op je werk meer van je verwacht dan je doet. En ook als je fulltime thuis zou zijn, is er altijd meer te doen dan je tijd hebt. Je moet het anders bekijken: de tijd die je besteedt aan je man, kind, vriendin, werk, geef je je voor de volle 100% dan kun je toch nooit te kort schieten. Ik ben zelf jarenlang fulltime thuis geweest met de kinderen en heb nu een fulltime baan, maar aan tijd had ik altijd gebrek.



  • no-profile-image

    Annemiek

    Ik ben het er niet mee eens dat je full time zou falen. Je geeft toch 100% de tijd dat je op je werk bent, en de tijd dat je thuis bent. Praat jezelf geen schuldgevoel aan, en laat niemand anders dat doen. Je doet wat je moet doen. Daar hoort ook bij om nee te leren zeggen!





  • no-profile-image

    Marjolein

    Hoi Sandra, Wat een nare reactie zeg van die vriendin. Zij moet ook begrijpen dat niet iedereen zoals zij is en tijd heeft voor alles. Verder zou ik niet zomaar elke dienst invallen als er een collega ziek is! Dat kán gewoon niet. Kies dan voor jezelf en je gezin! Hier kan ik me voorstellen dat je man boos was. Dan moet de baas maar merken dat het dus gewoon niet gaat, jij bent daar niet verantwoordelijk voor! Verder veel sterkte en als lezer kan ik in elk geval zeggen dat je als blogger niet tekort schiet, want ik lees je graag!





  • no-profile-image

    Ton

    Ja, Sandra, het valt ook niet mee, hè. Maar denk ook eens aan je collega's die thuis ook een huishouden hebben en misschien wel niet meer in de kleine kinderen zitten (of helemaal niet in de kinderen), maar in de periode dat jij ziek zwak en misselijk en zwanger bent ook voor jou die extra diensten mogen draaien. Ook die hebben een sociaal leven waar ze soms niet aan toekomen. Het zijn altijd keuzes die je maakt en soms is het in het leven gewoon niet anders. Dus kom op meid, gewoon lekker doorgaan en niet zeuren. Per slot van rekening heb je kinderen die je later kunnen vertroetelen als je zelf zorg nodig hebt. Of zouden ze dan ook een part time baan hebben???





  • no-profile-image

    Gretha

    Sandra, Als je in de kleine kinderen zit, is het idd af en toe afzien. Maar het wordt beter! Dat ene vrije weekend in die 5 weken, tja, daar werken was misschien niet zo slim... Misschien de volgende keer zeggen dat je er even over na moet denken. Dat geeft jezelf een time-out om misschien toch een keertje 'nee'te zeggen. Een schrale troost misschien, maar je bent niet de enige hoor! Succes meid.





  • no-profile-image

    Laura

    Hallo Sandra, Zo herkenbaar, dagelijkse worsteling! Maar hoe het anders moet? Ik heb even geen idee... Succes met de gevoelsworsteling! Laura





  • no-profile-image

    Anita

    Ja ik herken het helemaal alleen kon ik maar curcussen volgen ik werk als verpleegkundige bij een setting die ze zvz noemen of te wel ziekenhuis verplaatste zorg daarnaast werk ik als leerling werkbegeleidster/coach voor niveau 3,4,5 Thuis heb ik een man en 2 grote kinderen een hond en een kat en dan het huishouden nog en de boodschappen en ik werk fulltime ik weet het soms ook niet meer ik denk weleens er is toch meer in het leven als alleen dit begrijp me niet verkeerd ik hou erg veel van mijn werk maar het is zo moeilijk te combineren en dan komt mijn 3e kind die heeft oppas nodig op mijn enige vrije dag voor mijn kleinkinderen ja dat weiger je dan ook niet ik ken het allemaal


  • no-profile-image

    Aljo

    Oh Sandra! Ik voel met je mee! Het is niet eerlijk allemaal...





Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden