Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

'De patiënt is dood'

Honderd jaar geleden had ik op de hbo-v een docente, waarvan ik ging zweten en huilen. En ik kwam haar overal tegen, want ze gaf praktijkles, maar ook theorie en ze werd mijn stagebegeleidster.

Met de theorie had ik weinig moeite. Ik las, onthield en reproduceerde op papier. Maar de praktijktoetsen vond ik een hel. Bevend en zwetend stotterde ik dingen, waarvan ik wist dat ze niet klopten, terwijl ik met steriliteiten tegen patiënt, bed en vloer stootte.

Als je door het trillen heen goed keek, zag je dat ik wist wat ik deed. De volgorde klopte, de basis was goed. Alleen de uitvoering was twijfelachtig. Had mijn docent gezegd: ‘Sandra, adem even rustig in. Je weet het wel, heb daar vertrouwen in,’ dan had ik de toets evenzo bevend, doch foutloos vervolgd. Maar die ene docente die ik overal tegenkwam zei: ‘Schiet nou even op, Sandra, dit lijkt toch nergens op zo.’ En daardoor had ik dan bij voorbaat al een onvoldoende.

Na afloop van het catheteriseren sprak de docente haar eindoordeel: ‘De patiënt is dood.’ Ik zie mezelf nóg staan in dat kleine ziekenhuiszaaltje op school: lijkbleek wachtte ik af wat ik aan schokkends was vergeten. Nee, het inbrengen was, behalve klungelig, foutloos geweest. Ik had echter mijn handen vooraf niet gewassen.

Vandaag werk ik met een collega die bijna niet naast me had gezeten. Tijdens haar stage werd voortdurend gezegd dat ze vooral haar mond moest houden en alles verkeerd deed. De dingen die niet goed gingen, werden niet opbouwend overgebracht met een plan van aanpak ter verbetering. Zij moest maar stoppen, want ze kon het gewoon niet. Gelukkig was mijn collega vastberaden om deze dienst naast mij te zitten. Ze vocht en redde het. Maar dat was niet dankzij haar begeleiders.

Nu ben ik – honderd jaar later – zelf de (BIG-)toetser. Deze weken moeten al mijn collega’s laten zien dat ze kunnen injecteren. Dat wat ze al jaren doen, moeten ze deze dagen bewijzen. Trillend zitten ze tegenover mij. En ik moet kritisch zijn, want injecteren moet foutloos gebeuren. Hoe toon ik mij kritisch en meelevend? Aan deze kant van de tafel zitten, blijkt ook nog vrij lastig!

5 reacties

  • no-profile-image

    jacq

    Hallo Harrie,

    Bedankt voor je reactie. Het lijkt inderdaad vreemd dat je als ouder wel injecties mag geven, en dat verpleegkundigen in opleiding dit onder begeleiding moeten leren. Het verschil is dit: in de wet zijner zijn een aantal voorbehouden handelingen genoemd. Injecteren is daar een handeling van. Deze handelingen zijn voorbehouden omdat ze risico's met zich mee kunnen brengen. Je zou kunnen denken dat het dan niet door een niet-verpleegkundige of verzorgende uitgevoerd mag worden. Dat is niet zo... Het verschil is dat de verpleegkundige/verzorgende deze handelingen vanuit het beroep uitoefent, en de mantelzorger of de patient niet vanuit het beroep. Zodra je deze handeling vanuit je beroep uitoefent, moet je bevoegd en bekwaam zijn. Een patient die zichzelf insuline moet toedienen is ook niet bezig als professional, en mag dit ook zelf doen wanneer hij het geleerd heeft. Ook een mantel zorger (zoals u bent)mag deze handelingen uitvoeren nadat deze zijn aangeleerd, omdat het niet te maken heeft met werk.

    Klinkt ingewikkeld, maar omdat veel patienten bij zichzelf handelingen uitvoeren (zoals injecteren en katheteriseren), en dit 'vroeger' bij de wet niet geregeld was, is de wet aangepast, zodat de patient en de mantelzorger beschermd is. bovendien is het uitvoeren van deze handelingen vanuit je beroep toch anders dan wanneer je het voor jezelf of een geliefd familielid doet.

    Nogmaals het klinkt vreemd dat je als verpleegkundige bevoegd en bekwaam moet zijn om deze dingen te moeten doen, maar wees blij dat er zo streng naar gekeken wordt. De patient is zo beschermd tegen ondeskundig handelen. Ik denk dat u het injecteren geleerd heeft van een deskundige (verpleegkundige, verzorgende of andere professional)zodat u de handeling naar behoren kan uitvoeren.

    Succes verder.

  • no-profile-image

    Harrie

    Het is voor mij, als niet verpleegkundige, een raar verhaal.

    En dat zal ik toelichten.

    Door omstandigheden gedwongen, ben ik geconfronteerd met het moeten uitvoeren van injecties, zowel sc als im. Het gekke is, dat je als ouder van de patient veel meer speelruimte hebt dan de gekwalificeerde verpleegkundige. En ook veel meer mag.

    Graag Uw reactie.

  • no-profile-image

    Rob Karremans

    De beste leerschool in alle ervaringen is om aan beide kanten van de tafel te hebben gezeten.

  • no-profile-image

    Annemiek

    Dat is begeleiding van het ergste soort. Iemand kleineren in plaats van op te bouwen. Als je iemand verschillende keren gezegd hebt hoe ze het moeten doen en ze doen het nog verkeerd, dat is wat anders. Ik hoop dat ik een betere begeleider ben!

  • no-profile-image

    Amy

    Een heel leuk verhaaltje. Ik kan ook uit ervaring als student zeggen dat het heel moeilijk is om je compententies te laten zien tijdens zo'n momentopname. Mensen gedragen zich soms heel raar vanwege zenuwen. Gelukkig mogen wij tijdens het eerste jaar assesment ook nog zeggen aan het eind wat wij verkeerd hebben gedaan en hoe wij het anders hadden moeten doen. Daardoor houdt (hopelijk!) de beoordelers rekening mee.
    Ook knap van je collega dat zij de opleiding volgehouden heeft. Er zijn zoveel mensen die het afhakken na elke obstakel die ze tegenkomen.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden