Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Een vet probleem

Je herkent dit vast wel: die te dikke vrouw of man die je achteloos een kroket naar binnen ziet werken, intussen spiedend op zoek naar de volgende snack. En meteen acht je het uitgesloten dat dit zijn of haar eerste kroket is sinds maanden. Overgewicht is een groot probleem, als we de berichten moeten geloven is het inmiddels een volksziekte geworden. Logisch dat jij er als verpleegkundige in toenemende mate mee te maken krijgt.

Ik vond te dikke patiënten behoren tot de zware patiëntencategorie. Het wassen, draaien, de wonden, de smetplekken, diabetes, artrose, te hoge bloeddruk, het tillen, het dieet, het instorten van het bed, de weegschaal die niet toereikend was, de MRI die niet paste, de veekliniek in Utrecht die uitkomst bracht, de ambulance en brancard die er niet op berekend waren en een heel arsenaal aan psychische klachten.

Het gevoel van 'eigen schuld dikke bult' is de overheersende gedachte bij veel verpleegkundigen. Want hoe meer ik dook in de voorbereiding van het XXXL congres, hoe meer ik er achter kwam dat dikke patiënten, al dan niet door een verkeerde levensstijl, de kans lopen om gediscrimineerd te worden. En dat terwijl onze beroepscode hier ondubbelzinnig over is: IEDERE zorgvrager heeft recht op respectvolle zorg. En verder staat in de beroepscode dat je het bij je leidinggevende moet melden wanneer de beschikbare hulpmiddelen te kort schieten.

We zullen meer rekening moeten houden met dit niet te onderschatten, uitdijende probleem. Hoe gênant moet het zijn voor een te dikke patiënt, die niet op de postoel past of, nog erger, er niet meer vanaf kan. Of dat z’n bed het begeeft, en dat de tillift breekt.

We worden met z´n allen dikker, tel het gewicht maar eens op van jouw hele team, en doe dat over een jaartje nog eens. Maar we zijn niet berekend op de veranderende patiëntenpopulatie. Kortom, zwaarwegende argumenten om de obese patiënt op de agenda te zetten.

Vind jij het verplegen van obese patiënten soms best lastig? Reageer op de poll op de homepage van nursing.nl.

Marcellino Bogers (1957) is van huis uit psychiatrisch verpleegkundige, maar tegenwoordig congresontwikkelaar bij Elsevier Gezondheidszorg, cabaretier en dagvoorzitter op het Nursing Event. Hij is auteur van het boek Humor als verpleegkundige interventie. www.marcellinobogers.nl

9 reacties

  • no-profile-image

    Marian

    Als "ex-dikkerd" (topgewicht 187 kg,nu 87 kg),heb ik ervaring met zowel het werken in de zorg als opgenomen zijn..Zwaargewichtig wordt je over het algemeen niet door gewoon teveel eten;er zit vaak veel meer achter ...Een eetstoornis met bijbehorende achterliggende problematiek was voor mij de oorzaak..Ik was op het XXX-congres van Nursing en kon dus op beide vlakken uit eigen ervaring putten.Dankzij een goed behandelprogramme voor mijn eetstoornis (dank je wel Mesos Overvecht) en ondersteuning door een maagbandje ben ik afgevallen en op een gezond(er) gewicht gekomen..Ik weet wel dat ik in mijn zorgverlening niet de vooroordelen zal gebruiken/hebben die ik (destijds) tegen ben gekomen..Geen haar op mijn hoofd die eraan denkt mijn obese medemens zó te bejegenen als ik bejegend ben..Ik spreek er ook mijn collega's op aan en geef zelfs klinische lessen/voorlichting binen mijn instelling hierover..Mijn advies; benader/verzorg de obese medemens zoals jij zelf benaderd/verzorgd zou willen worden en stap over je eigen vooroordelen heen!!

  • no-profile-image

    rob roy

    waar ik een beetje moeite mee heb zijn ex-verpleegkundigen die een ander de maat gaan nemen,een ex psychiatrisch verpleegkundige heeft volgens mij nooit somatische zorg uitgevoerd bij dikke mensen. Dik zijn betitelen als een ziekte is een handigheidje om de verantwoordelijkheid buiten de persoon te leggen.Hij/zij kan er niks aan doen.M.i hebben we gewoon van doen met zwakke karakters,zeg dat gewoon en ga niet zo omfloerst met deze materie om

  • no-profile-image

    Elly

    Wanneer dringt het tot de mensen door dat niet iedereen er iets aan kan doen hoe zijn of haar postuur is.
    Heb zelf 4 kinderen waarvan er 3 het (super)slanke postuur van hun vader geërfd hebben en helaas 1 de bouw van mij.
    Vergeet niet dat ook zij gevoelens heeft, en al word er dan weleens gezegd, och ik heb een brede rug als mens doet het je zeer als je aangekeken word op straat omdat je een keer een frietje of kroketje eet,dus mijn boodschap is KIJK NAAR DE PERSOON EN NIET NAAR HET LICHAAM

  • no-profile-image

    Willy

    Het is maar al te waar dat dikke mensen gestigmatiseerd en misschien ook wel gediscrimineerd worden. Over het algemeen durven dikke mensen niet eens in het openbaar iets te eten, omdat ze weten hoe hierop gereageerd wordt. Tenzij ze door schade en schande wijs geworden hier ver boven staan.
    En het fenomeen "eigen schuld, dikke bult", als iemand lichamelijke problemen krijgt door zijn overgewicht, is ook bekend. En zoals ook al uit nadere reacties blijkt, vloeien heel veel ziektes en aandoeningen voort uit een bepaalde leefstijl.
    Maar laten we iedereen in zijn waarde laten. En niet iemand met overgewicht meteen een etiket opplakken. Natuurlijk loop je tegen problemen aan bij de verzorging en natuurlijk zit niemand er op te wachten om een zware patient te tillen. Maar wees eerlijk... iemand die van top tot teen onder de def zit, dat zal toch ook nooit onze hobby worden? En toch doen we daar ook niet moeilijk over. "Ach mevrouw, het is ons dagelijks werk, het hoort erbij hoor. En voor u is het vervelender dan voor ons." Waarom dan wel moeilijk doen over een zware patient???
    Maar wat helemaal ten hemel schreiend is, is dat ik als verpleegkundige met enige maatjes meer van een obese patient te horen krijg dat hij liever door mij verpleegd wordt dan door een slanke collega "omdat hij zich door die andere zuster minderwaardig voelt".

  • no-profile-image

    Annemiek

    Extreem dikke mensen verplegen is een uitdaging, dat zeker. Het is voor verpleegkundigen lichamelijk zwaar en tijdrovend omdat je altijd extra mensen nodig hebt om zorg te geven. Ik geloof het dat er gediscrimineerd wordt, helaas. Ze hebben ook recht op dezelfde verpleging die iedereen krijgt. Hoe mensonterend is het om op een veekliniek gewogen te moeten worden! In ons ziekenhuis moest het vroeger op het laaddock, nu zijn er speciale weegschalen, en is er geinvesteerd in speciale bedden etc. (Ik werk in de VS, waar het probleem nog groter is).
    Als je het echter hebt over iemand die "spiedend op zoek naar de volgende snack" zie ik daar een vooroordeel doorschijnen. Het klinkt wel leuk in een blog, maar wat weet je nu werkelijk van die persoon af? Ze zouden nog bang zijn om in het openbaar te eten, want "kijk die dikke eens eten!" Iemand die rookt of drinkt heeft ziektes ook van zijn slechte gewoonten te danken, maar er zit minder stigma aan vast en het is aan de buitenkant niet te zien.
    Ik denk dat het bij de kinderen begint, die moeten goed geleerd worden, maar ook bij gemeentelijke planning mocht er wel eens aan gedacht worden. Een goed voorbeeld hoe het niet moet zie ik in mijn geboortedorp; speeltuinen moeten plaats maken voor huizen, en het zwembad moest ook weg. Gelukkig hebben vrijwilligers het open kunnen houden. Vroeger konden wij overal spelen, nu kunnen kinderen dat niet meer. Dit is niet de enige reden van overgewicht natuurlijk, maar wel een ervan waar niet veel bij stil gestaan wordt.

  • no-profile-image

    Carla

    Veel patiënten met obesitas hebben een verkeerde leefstijl, dat is waar. Maar er zijn ook patiënten die geen verkeerde leefstijl hebben en toch heel dik, bijv door medicatiegebruik of stofwisselingsproblemen. Dik of dun ze zijn en blijven mensen met gevoelens en emoties, die vragen om een beetje aandacht!!!
    Niet zomaar oordelen of veroordelen!

  • no-profile-image

    Tina

    Dat is een veel voorkomende fenomeen; mensen die nooit hebben gerookt snappen niet dat iemand niet kan stoppen, non-drinkers begrijpen niet dat alcoholisten hun leven en die van hun naasten verpesten door het drinken, iemand die nooit depressief is geweest denkt dat de beste remedie tegen depressie een schop onder de kont is, wie niet dik is geweest kijkt neer op de dikkerds etc.
    I've been there, en ik probeer empatisch te blijven en niet te beoordelen. Moet wel toegeven dat de reactie van Bas heel eerlijk is.
    Trouwens, mensen met te veel zelfcontrole kunnen ook vervelende zeurpieten zijn die zichzelf en de anderen geen pleziertjes gunnen!

  • no-profile-image

    Bas

    Te dik zijn staat voor een gebrek aan zelfcontrole in een tijd van overvloed. Eerlijk? Als ik een veel te dikke patient heb die overal hulp bij nodig heeft baal ik daar nogal eens van. Maar zeker niet altijd. De mensen waar het mee klikt hebben meer krediet, ook op het gebied van zwaarlijvigheid. Toch verzuchten mijn collega's en ik regelmatig rond de de verpleging van 150 kg wegende mensen: hoe heb je het in godsnaam zover laten komen....

  • no-profile-image

    Tina

    Mijn moeder, nu 85, werkte 44 jaar in een psychiatriche instelling.
    Zij heeft vaak gezegd dat zij niet dik wil worden, want anders haten de zusters haar als zij in een verpleeghuis terecht komt.
    Ik stel haar gerust dat wij nu zulke goede tilliften en andere hulpmiddelen hebben dat we clienten met overgewicht niet ''haten''
    Hoe lastig een (dikke) client wordt ervaren hangt van zijn/haar gedrag en instelling af.
    Mijn moeder wil nooit tot last zijn voor anderen, is zeer bescheidenen en heeft een goed gevoel voor humor, dus zij zal volgens mij nooit lastig gevonden worden, dik of dun.
    Obesitaspatienten die een aangeboren of later ontwikkelde moeilijke karakter hebben zijn idd vaak zwaar en lastig om te verzorgen, maar als we professioneel bezig zijn laten we dat nooit merken.
    Ook obesitas is een ziekte die jou overkomt door verschillede factoren, daar kies je niet bewust voor!

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden