Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Ben ik wel professioneel genoeg?

Met sommige patiënten heb je een klik. Met anderen hebben anderen een klik. De ene patiënt is van mij, de andere van jou. Sommige patiënten werken velen op de zenuwen. Anderen zijn ieders favoriet. Vandaag had ik een patiënt die ik vrees.

Ik denk aan haar op weg naar huis en dan de volgende morgen op de fiets naar haar toe. Terwijl ik me omkleed vraag ik mij huiverend af hoe het vannacht is afgelopen; of het vannacht zou zijn afgelopen. Ik durf eigenlijk de afdeling niet op. Maar plichtsbesef en mijn collega’s slepen me het kleedhok uit.

Een blik op het bord; haar naam staat er nog op. Ze zal dus nog leven. Ik ben blij, ongerust, boos, bang; geen idee wat ik ben. Maar feit is dat mijn knieën knikken terwijl ik naar mijn mevrouw informeer. Ze is er nog, dus moet ik weer bij haar naar binnen. Ze kijkt me op en neer aan, zegt niks. Ze slikt mijn pillen, terwijl we ons allebei afvragen wat voor zin het heeft.

Ik kan maar niks voor haar doen, zegt ze. Het is nou eenmaal zoals het is. Ze zal waarschijnlijk kanker hebben, zucht ze. Waarschijnlijk doodgaan. Ze kijkt naar buiten, alsof ze niet met mij praat, maar met de bomen daar. ‘En doodgaan is niet zo’n punt,’ beweert ze, ‘maar mijn kinderen achterlaten, wil ik eigenlijk niet.’ Wat moet ik zeggen? Ik denk aan mijn eigen dochter. Nee, ik zou weigeren om dood te gaan. Kinderen kunnen niet zonder moeder; mógen niet zonder moeder.

Maar ja, wat ik ook doe, toedien, inspuit of afneem, hoe ik ook luister, meet en praat, het lot trekt zich er niks van aan. Ik kan met al mijn ervaring, rust, talenten en uithoudingsvermogen doen wat ik wil, maar deze mevrouw gaat gewoon steeds verder achteruit. Deze mevrouw van mijn leeftijd.

Ik huil in mijn auto en dan nog even op de bank. Daarna kan ik gewoon slapen. Maar ze zit in mijn hoofd en ik denk aan haar zodra ik wakker word. Misschien omdat ik moeder ben, net als zij. Misschien omdat we allebei vrouwen zijn van dertig-plus. Soms raakt een patiënt me gewoon snoeihard. Zomaar ineens, na honderden patiënten met gepaste afstand, zit ik te janken om een patiënt.

 Ben ik mijn professionaliteit kwijt?

Gerelateerde tags

4 reacties

  • no-profile-image

    Sandra

    Juist professioneel! Een verpleegkundige die nooit meer een traan laat om een patiënt moet m.i. nadenken over een ander beroep. Het is hartstikke menselijk, gelukkig maar!

  • no-profile-image

    Ien

    Nee hoor, heel herkenbaar voor mij ook. Krijg net een bericht door dat er een zorgvrager gisterenavond is overleden. Mw. was niet geliefd onder mijn collega's en hangen mogelijk "de vlag nu uit". Mw. was dement en moeilijk in de omgang. Ik had wel de klik met mevrouw (mw. met mij ook) en heb tijdens de verpleging en verzorging veel ervaring bij haar opgedaan. Juist door mijn "menselijke attitude" kon ik altijd veel bereiken bij mw. Ook van mij veel sterkte en succes met deze situatie.

  • no-profile-image

    Willy

    Ik ben het helemaal met Jacq eens. Héél erg herkenbaar!
    Ik zal het nog sterker vertellen....als het andersom was, dat je dus nooit geraakt wordt door wat je meemaakt met patienten....dan is er iets niet goed. Dan kun je nooit een goede, empatische verpleegkundige zijn (óf je kunt heel goed toneelspelen natuurlijk).
    "Maximale nabijheid, met behoud van distantie", daar draait het allemaal om. Maar soms laat die distantie het even afweten.
    Tja..we zijn soms nét mensen he???

  • no-profile-image

    jacq.

    Je bent juist heel professioneel als je (soms)geraakt wordt door de patient. Je bent maar mens!!! Die ook nog verpleegkundige is. Praat er met elkaar over op het werk, vraag ervaringen van collega's. Doe eens aan intervisie of iets dergelijks. Deze situaties kunnen je veel sterker maken, maar ook opbranden... Dat je uiteindelijk denkt: waar doe ik het voor? Dat moet je voorkomen.
    Je bent een professonal, maar ook mens. Juist dat mens zijn maakt je een goede professional. Je bent immers geen robot.
    Veel succes en sterkte met deze situatie. Heel herkenbaar voor mij.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden