Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Bellen met slecht nieuws

Soms moet je dingen doen of zien, die je helemaal niet wilt. Dat is in mijn werk zo, maar ook in het dagelijkse leven. Zo word ik ongewenst geconfronteerd met een gevaarlijke gek.
Bellen met slecht nieuws

Anders Breivik, de Noorse schieter, wordt aan mij opgedrongen. Ik wil die man en zijn hoofd en daden niet zien of horen, maar tv wil er kennelijk niet over ophouden. Voor ik het weet, zit ik toch te luisteren naar verhalen van en over mensen die hem persoonlijk hebben ontmoet.

Een overlevende vertelt hoe hij op het eiland een telefoon vond. Van iemand die niet meer leefde. Het ding rinkelde. In het scherm van de telefoon glimlachte een dame. Onder haar foto stond ‘mama’.

Een moeder belt, op zoek naar haar zoon of dochter. De jongen met de rinkelende telefoon in zijn handen, weet dat zij haar glimlach zal verliezen, zodra hij opneemt. Dus laat hij de telefoon rinkelen in zijn jaszak. Hij wil het hart van deze onbekende mevrouw, met vriendelijk gezicht, niet breken.

Geenszins wil ik mijn leven met dat van deze jongen vergelijken. Gelukkig heb ik nog nooit in grote getale vrienden verloren door een schietgrage en discriminerende debiel. Maar het verhaal over de rinkelende telefoon roept wel herinneringen op.

In mijn werk, heb ik namelijk al meerdere malen iemands glimlach weggenomen. Omdat patiënten soms heel plotseling, veel te snel overlijden. Dan kan ik het alleen nog maar vaststellen en doorbellen. Iemand bellen en zeggen: ‘kom gauw, want de toestand van uw vader verslechtert snel’ is heftig. Maar het is altijd nog gemakkelijker dan bellen om te vertellen dat het allemaal al voorbij is.

Als ik bel, weet ik soms alleen een voorletter, achternaam en een relatie van degene die ik wreed verstoor met mijn slecht nieuws. Bel ik een onverschillige zoon of één die gilt van ellende. Soms hoop ik op een slechte band, op weinig emotie. Omdat ik ook liever geen harten breek.

De telefoon gaat over; soms middenin iemands nacht. En ik ben degene die het geluid produceert in een huis of slaapkamer. Het geluid dat het begin was van toen alles anders werd.

Gerelateerde tags

7 reacties

  • no-profile-image

    emmeke

    Breivik in dit topic???

  • no-profile-image

    Jolanda

    Breivik wordt ons wel degelijk opgedrongen. En dat is na het overlijden van zijn slachtoffers het schadelijkste wat de media kunnen doen. Onze rechtsstaat geeft podium aan deze man en zijn zieke geest, iets wat hem op een andere manier lang niet zo efficient gelukt was.

  • no-profile-image

    Martin

    Breivik staat wel erg in de belangstelling, maar opgedrongen gaat te ver: er zit een knop op je tv en (artikelen in) de krant kan je overslaan. Dus niet zo dramatisch svp!

  • no-profile-image

    jos

    Slecht nieuws is altijd een onprettige situatie,zeker als het gaat over kwesties met een groe impact op het bestaan van de betrokkene zelf of directe partner/vriend.
    Het is niet alleen levensbedreigende kwesties of dood te communiceren.
    Het is bekend dat dit soort communicatie met betrokkenen die direct aanwezig zijn een zwak punt in de gezondheidszorg is.Hulpverleners, van welke discipline dan ook, blijken er doorgaans steeds moeilijkheden mee te hebben.
    Patintgericht werken is nog steeds een heikel punt.Wat het inhoudt en vraagt weten we wel..het zijn net Duitse voorzetsel..we kunnen ze opdreunen maar daarmee spreken we nog geen Duits..hulpverleningscultuur en patientcultuur zijn nog steeds aparte werelden.
    Mogen we verwachten dat hulpverleners deze verschillen overbruggen..? Of is het veiliger de situatie gescheiden te houden omdat het anders zo dicht bij je lijf zelf komt..Dan maar die patient die als alien is geland of komt landen in jouw wereld laten voor wat hij/zij is, dan heb je er ook de consequenties niet van..minder eng

  • no-profile-image

    Bart

    Soms kan het als verpleegkundige erg frustrerend zijn als je familie direct wil bereiken maar dit niet lukt. Het is mij dan ook meerdere malen overkomen dat ik familie pas hebben kunnen bereiken op moment dat de patient overleden was, of dat de situatie zo was dat de patient naar de CCU of IC moest. Heel erg vervelend, maar wel realiteit helaas.

  • no-profile-image

    emmeke

    Bel ik met de zieknhuistelefoon.......midden in de nacht, iemand onverwacht een ernstig ongeluk gehad.....er wordt niet opgenomen. nog een keer, nog een keer, nog een keer........uiteindelijk pak ik de telfoon van de patient en bel'zusje'met zijn telefoon. Er wordt meteen opgenomen. : "Ha broederlief......", helaas, ik moet zeggen dat ik van de SEH bel. En dat ik al eerder heb gebeld. Zegt ze: "Ja, onbekend.....neem ik niet op, midden in de nacht".
    Het blijft lastig voor ons om mensen te bereiken, lastig ook om slecht nieuws door de telefoon te vertellen, maar het is onderdeel van ons werk, hoe moeilijk ook. Soms moet je erg creatief zijn om iemad te bereiken. Meestal lukt het.

  • no-profile-image

    Sofia

    Inderdaag een lastig onderdeel van ons werk als verpleegkundige. Lastig is misschien niet een het goede woord. Het is inderdaad voor familie vreselijk om dat telefoontje te ontvangen!
    Maar toch, als de familie dan komt kan je vaak ook nog veel betekenen. Dat laatste afscheid kunnen ze maar 1x doen en onthouden ze hun verdere leven. Fijn en mooi als je kan bijdrage aan een goed verloop en goede laatste zorgen voor jun dierbare.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden