Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Blog Sandra: 'De vrouw in het zwarte pak'

Sandra is een ernstig zieke patiënt kwijt. Na een uur verschijnt de vrouw plotseling weer, met blosjes op haar wangen en dansende haren. Wat is er mis met dit plaatje?
yoga.jpg

Een mevrouw die heel geregeld bij ons ligt, omdat die akelige kanker haar alweer strakker in zijn grip kreeg, zegt dat ze nog even naar het toilet gaat. Vervolgens ben ik haar een uur kwijt. Ik trek als een razende toiletten open, ren rondjes over de afdeling. Ze kan niet ver zijn. Ze komt nooit ver zelf. Als ik net de bewaking wil gaan bellen, komt ze ineens haar kamer weer op gewandeld. Haar haar danst, haar badjas wappert. Ze heeft blosjes op haar wangen.

‘Koorts?’ denk ik onmiddellijk, terwijl ik haar bespring met een thermometer. Maar van heel dichtbij zie ik nog iets… ze heeft een glimlach op haar gezicht. En ontspanning in haar ogen. Mijn radar piept en kraakt. Wat is er mis met dit plaatje?

‘Ik had haar even van je geleend’, zegt een mevrouw achter deze mevrouw. Ze draagt een uniform, maar niet wit, zoals het mijne, het is zwart. Deze dame heeft een stewardessenglimlach en een yogastem. Ze zal mijn aura wel lezen, want ze stapt op mij af en steekt haar hand uit. Ze blijkt de mevrouw van het winkeltje in de hal. Nou ja, winkeltje… deze mevrouw in het zwart heeft een ontspanningsruimte, met een massagetafel, handdoeken in rolletjes, kabbelend watermuziek. En zij heeft mijn patiënt meegenomen. ‘Voor een hoofdhuidmassage’, gilt de patiënte, die vanmorgen nog nul kracht en energie zei te hebben. ‘Als ik weer opgenomen word, ga ik direct weer naar haar toe!’ Mijn patiënte klinkt alsof ze ernaar uitkijkt om weer opgenomen te worden. Deze mevrouw in het zwart is goud waard!

Mijn ziekenhuis heeft dus sinds een poosje complementaire zorg te koop. Nou ja, het was er al wel, zo hier en daar: verpleegkundigen met massage-ervaring, beetje parfum in plaats van stomageuren, kussentje zus, extra dekentje zo. Maar nu hebben we daar dus een professionele collega voor…

Tja.

Dat mensen uitkijken naar iets ziekenhuizigs, dat is magisch. Ik wilde de mevrouw in het zwart ook wel zoenen. Ze maakte mijn patiënte even blij, even geen patiënt, even genietend, even ontspannen.

Maar potverdorie… dat wilde ik graag zelf doen! Ondertussen raken ik en de mijnen, de verpleegkundigen, ingesnoerd in werkdruk. Door visitelopen zie ik de patiënten bijna niet meer. Ik kijk ze in de ogen als ik was om 9 uur en bij het katheterzaklegen om 15 uur. Ik wil ook wel een lang gesprek, een aanraking zonder verpleegdoel, even uitgebreid scheren, samen hard lachen, even naar buiten… maar dat hoort niet meer bij de verpleegkunde.

Als je tegenwoordig een goede verpleegkundige wilt worden, zoals ik dat wilde zijn toen ik voor dit prachtige vak studeerde, met de patiënt als psychosomatische eenheid, dan moet je niet meer in het wit. Dan moet je bijleren tot je een zwart pak aan mag. Nee, deze mevrouw is geen verpleegkundige. Zij kan niet wat ik allemaal kan. Maar zij kan mijn patiënt aan het lachen maken, echt aan het lachen. Ik overweeg een omscholing…

Gerelateerde tags

11 reacties

  • Viola

    Hoi Sandra
    Ik werk als verpleegkundige in de wijk thuiszorg. Ik heb stage gelopen in het zh vorige jaar op de mdl afdeling. Ook daar idem dito. Geen tijd voor de patiënten. Het was een bijzondere ervaring maar ik miste echt de contact. In de wijk krijg je dit terug. We zijn een zelfsturend team en we kunnen onze tijden flexibeler indelen. Zo krijg de patiënt zorg afgestemd op zijn of haar behoeftes. Denk hierbij aan luisterende oor bieden bij een cliënt waarvan de partner overleden is of een gesprek met een overbelaste mantelzorger. Ik denk dat je zelf het beste weet waar je je kwaliteiten het meest kan benutten toch? :) ik wens veel succes op het werkvloer!

  • Nelleke

    Kom als wijkverpleegkundige in de thuiszorg werken!

  • Galit ter Stege

    Hoi Sandra,

    Ik snap helemaal wat je bedoelt!
    Ik ben bijna afgestuurd als hbo-verpleegkundige, maar ik ben ook gediplomeerd schoonheidsspecialiste (eerdere opleiding). Dus wanneer ik tussendoor tijd heb dan geef ik een cliënt weleens een massage. Je krijgt meteen meer een connectie met degene die voor je zit of ligt. In de toekomst hoop ik dit ook de combineren, gezondheid en ontspanning, de combinatie is goud! :)

  • Ellien

    Sandra, ik kan me jouw frustratie goed voorstellen.
    Ben zelf ruim 10 jaar geleden van het ziekenhuis naar de wijk overgestapt.
    Moet er eerlijk bij zeggen dat ik niet in een gewoon wijkteam werk, maar bij de zogeheten acute dienst.
    Wat inhoud dat wij o.a. opgeroepen worden in acute situaties, als cliënten die thuis wonen op hun alarmknop drukken, omdat ze bijvoorbeeld gevallen zijn, niet lekker zijn of niet zelfstandig naar het toilet kunnen. Maar we komen ook bij terminale cliënten om de nodige zorg te geven.
    Soms heb ik het geluk dat het niet zo druk is, met namen ´s nachts, en ik de tijd heb om echt een gesprek te hebben met een cliënt of de mantelzorger.
    Dat zijn voor mij de meest waardevolle momenten.

  • cynthia marita

    Nou in Suriname kan ik gelukkig nog de zorgvrager blij maken en gezellig met hun een babbeltje maken. Uitwandelen kan ook nog. ik geef hun dagelijks adviezen en voorlichting. Samen met de zorgvrager zoek ik naar specialistisch hulp. ochtend fitness en lichaamsmassage moet kunnen als je de mens vanuit zijn geheel bekijkt. Een lach en een traan hoort ook bij ons vak. Niet de ziekte alleen bekijken , laat de client genieten van het leven. een zinvolle dagbesteding hoort erbij he. Als verpleegkundige moet jij je ook lekker in je vel voelen.dichtbij de client staan is heel belangrijk.

  • Sandra Elsten

    Beste hammam,

    Dat is een heel nobel streven.
    In de weinige vrije tijd die je als vpk over hebt, ook tijdens de verzorging ''s ochtends ben ik vaak in gedachten alweer bezig met wat ik allemaal hierna nog moet doen.
    Wie heeft er nog zorg nodig, welk infuus moet er nog veranderen welke drain moet er nog gespoeld, acute situaties die zich voordoen.
    Meer taken die we er constant bij krijgen maar tot mijn spijt geen extra personeel.
    Ik ben blij als ik een rustige dag heb en meer aandacht aan mijn patiënten kan geven en even met ze kan praten, langer dan de normale vragen die ik dagelijks stel......

  • Tina8

    Weer zo leuk geschreven, Sandra. Zeker jammer dat er zo weinig tijd is voor de patiënt. En toch hoor je zo vaak van de patiënten en familieleden hoe blij ze met ons verpleegkundigen zijn. Nog steeds, vandaag de dag. Misschien moeten wij niet zo veel willen. Als de mw. in het zwarte of de vrijwilliger in het blauwe iets kan toevoegen aan de kwaliteit van het leven van de patiënt, wees blij en maak er gebruik van. Ons vak verandert, dus
    laten we onze denkpatronen ook veranderen.

  • H. Hammann

    Ha Irene, wat mooi dat je die stap hebt gemaakt!!! Ik denk er zelf ook wel eens over, maar durf het eigenlijk niet aan. Maar zeer regelmatig, als ik weer geconfronteerd wordt met de registratielast en met de logheid van de organisatie, heb ik weer zin om het roer om te gooien.
    Met mensen werken vind ik heerlijk, ik werk al heel lang in de verpleging, maar het vak is wel veranderd de laatste jaren.....

  • Irene Hadjidakis

    Ik voel je pijn Sandra; ikzelf ben wel verpleegkundige, en heb me complementair en begeleidend geschoold. Nu trek ik een grijs pak aan, verdien veel minder, maar doe al die dingen die vroeger bij ons vak hoorden en nu weggemanaged zijn. ik kies voor mijn vak, en niet voor wat de glossy cariëre marktdenkers er van maken....maar dat heeft een prijs, en die moet je willen betalen

  • H. Hammann

    Hoi, wist je dat je ook als verpleegkundige iets extra's kunt geven aan je patiënten? Er zijn scholingen voor verpleegkundigen in complementaire zorg. Met accreditatiepunten. Zelf doe ik Therapeutic Touch. Een collega van mij doet Touch for Health.

  • Katia Brouwers

    Oh, Sandra! Zo herkenbaar en zo jammer. Wat willen wij ook graag als mensen met mensen omgaan. En wat triest dat het vak van verpleegkundige steeds meer wordt uitgekleed! Ik herinner me een stage, waar ik met een patiënt aan het praten was over een hospice, en wat het voor haar zou betekenen. Mijn begeleider zei toen, dat ik daar een maatschappelijk werker of psycholoog voor in moest schakelen. Heel jammer die verdeling, want als pleeg ben je dan een doorgeefluikje.

Of registreer je om te kunnen reageren.